Ama...Ölme Be Annem!

…Ama...Ölme Be Annem!...

Saçlarımı hiç mi hiç okşamadan mı
Öleceksin sen şimdi ha annem, bir kez bile!
Ellere ışıldayarak gülen yüzünü,
Bana gelince,
Bir tek ışıltıdan ibaret,
Bir tek göz temasıyla değil de!
Bir gül bahçesi şenliğinde,
Yüzümü hiç güldürmeden mi öleceksin yani?
Bir kez bile, sadece bir kez be anne!
Kemiklerimi kırarcasına ha!
Bir kez olsun, yok etmek için değil de,
Var etmek için!
Sımsıkı sarılmadan mı öleceksin şimdi sen?
Hatırlıyorum o günleri,
Ben…
Senden uzaklardayken,
Ne çok sevdin oysa ve ne çok özledin beni sen?
Oysa ben, artık senin bana,
Her hafifçe sarılışında…
Öyle kırgındım ki sana,
Senden ve her şeyden…
Ve herkesten sığındığım o limanda!
Bir tek sevgi kırıntına
Ömrümü harcadığım ve bulduğum o anlarda,
Göremedim ki hiçbir yerde
Hep aradığım, hiç bulamadığım o asıl seni ben!
Kimse görmedi seni sadece ben gördüm…
Ben gördüm, gözlerinin altı morarmış!
Benim uykuya hasret gözlerim gibi!
Kim bilir kaç kez yanmaz dediğim halde
Belki senden çok, senin yerine yandı canım…
Nice artık yanmayacak diye
Ah etmiş olsam, dilemiş olsam da!
Acıyorsun annem sennn hep…
Üstelik de ilk ciğerimin baş köşesinde!
Üstelik biliyorum artık ne yazık ki,
Çoookkk yanıyor, kanıyor yüreğin!
Sen bir hele,
Bir kal ya!
Annem… arsız bir hırsız gibi,
Ben seni öptüğümde
Saçların henüz duruyorken,
Kaşların henüz duruyorken yerli yerinde!
Eminim son okşasın istediğin
“O” ben değilim!
Senin ciğerlerinde,
Hiç içmediğin sigaranın tümörleri
Benim ciğerlerimde…
Acının derininin o kesik,
O yarım nefesli tıknaz sesi…
Annem!!!
Senin ömrün ve sabrın
Nereye kadar veya ne kadardı ya?
Sahi, bir kez bile olsun,
Mutlu oldun mu anne,
Ben seni öyle öperken?
Bir kez olsun kızın olabildim mi anne?
Ben seni bildim de…
Sen beni hiç bilemedin be anne…
Sana öğretemedim,
Sevmeyince,
Hiç olmamış sayınca dünyaya getirdiğini…
Kaderini yeniden,
Yazamıyorsun öyle… ve dileğin gibi!
Olmuyor, olmadı, olamadı işte!
Hiç kimse, hiçbir zaman olamaz canından,
Can verdiğinden de öte.
Git gide kendimi görüyorum sende…
Gözlerinin altındaki o derinnn,
Yalnız ve çaresiz o kadında üstelik!
Ah!!!

Be anne…
Ellere sonsuz sunabildiğin
Misafirperver bir bakışında olsun kalabilseydim ya.
Bunca ömrümü sen olmamak için harcamışken.
Ve ben sana inat,
Her gece kızıma,
Yorulmadan hiç “Seni Seviyorum” demişken.
Ve her geçen gün,
Biraz daha sen oluyorken…
Sen…
Sadece…
Gidemeyişine…
Bizden vazgeçemeyişine
Ağladın belki, bunca zaman!
Oysa ben en çok sana aşıktım.
Şimdi sen!
Saçlarımı okşamadan mı öleceksin yani?
Ellere ışıldayarak gülen yüzünü,
Bana gelince,
Bir tek ışıltıdan ibaret
Bir tek göz temasıyla değil de!
Bir gül bahçesi şenliğinde,
Yüzümü güldürmeden mi öleceksin yani?
Hiç öpme istersen bir daha hiç sarılma bana
Ama ölme be annemm!
Cemre.Y.