Seni, Sadece Sevmiyorum!

…Seni, Sadece Sevmiyorum!...
Doğduğum andan itibaren,
Yani tam tamına otuz dokuz yıldır,
İlk defa sadece ve sadece kendime aitim.
Hiç kimse için değil,
Hiç kimseye değil yani!
Çünkü artık gördüm ki,
Kendimin, kendime, daha çok ihtiyacı var.
Bunca yıl beni yıpratan yaralarıma,
Rengarenk kırk yamalar dikiyorum bugünlerde.
Çünkü ben olmazsam bana!
Benden başka her şey, benim için yok olur.
Ben olmasam, hayatıma, yanlışlıkla bile olsa
Dokunmuş olanlar, hiç var olmamış olur.
Zor geliyor, yor geliyor, dar geliyor belki yakınlarıma,
Ama sabrımın, sükutumun, nabzımın sırrı bu!
"Annem keşke beni şimdi
Otuz dokuz yıllık sevmeseydin!"
Geçmişimizi bilenler, geleceğimize yokluk biçip,
Beni gönül gözlerinde, "Es geç"liğe azledenler,
Şimdi görüyor ve hayran susuyorlar.
O kendinde değilken ben,
Tam on sekiz gün sonra nihayet,
"Ara!" deyince, o son "Hoşça kal"ıma,
Acımı, hazanımı görüp gözümün içinden,
Öpmeye meyilli çaba etmeseydi,
Öpmeseydi yanaklarımı.
Beni nihayet buldun anam.
Şimdi sıra kendimde.
Sakın ben yokken bir yere gitme!
Seni, sen yokken bile seni çok sevdim ben.
Dudağına aşk kondurduğum anam!
Tek buselik kadınım, sevdam anam!
Seni, sadece sevmiyorum!
Sebebi ömrümsün anam,
Sebebi ömrümeyse,
Hayata tutunmak bahanem de var elbet
O ki benim ciğerimin ilk çiziği.
Ondan azıcık hayat öpüp geleceğim,
Ama sen sakın bir yere gitme!
Bak benden habersiz gidersen,
Sana bu sefer çok küserim,
Şimdi, cennet filan kandırırlar seni,
Sakın ölme be anam!
Cemre.Y.