“Hayvan sever misin sen!
Beni de sevsenee!” demişti
Onunla gecenin yarıya yakın zamanında
Ona çoktan tanıdık bir masanın,
Çoktan tanıdık garsonlarına
İkişer bira söyleyip nihayet biz bize kaldığımızda,
Önce uzun uzun gözlerimiz konuşmuş,
Ardından da ilk cümlesi bu olmuştu.
Öylece “Sobe!”lenmiş buluverdim kendimi
Yeterince sevilememiş…
Çocuk gözlerinin yıldız yakamoz ışıltılarında.
Sustuğumu hatırlıyorum epeyce...
Dudaklarımın kenarına
Yerleşivermiş bir gülümseme!
Buruk mu, acı mı, tebessüm mü kararsız öylece.
“Sustun ama!
Belli ki sevmiyorsun hayvan falan sen!
O zaman insan gibi sev!” deyiverdiydi aniden.
Döndüm ona usulca
Gözlerinin şafağına baktım gecenin bir vakti.
Şafağı böyleyse, kim bilir gün batımları nasıldı?
Hele kuşluk vakti?
Hele öğlende iki yorgunluk arası!
Kim bilir nasıldı öğleden sonrası?
Ya ikindi vakitleri,
Ya insanın en hüzün saatleri güneşin batışı!
Ya da doğduğu o anı?
Sahi kimse bilmiyordu değil mi?
İkisi de an'da aynı yaşanıyor bana inan!
Yutkundum önce…
İnmedi ki boğazımdaki o kaç yumru.
“Ben..bee... been...
Sevmem ki hayvan falan!
Hele sıfatıysa "İnsan!" hiç sevmem.
Bir tek...
Bazen, çok arada bir
“Adam gibi adamları
Bazenleri de
Adam’ın dibi kadınları severim.
Elbette aynı ağırlığa basmaz kefeleri
Herkes yerini de bilir zaten,
Mesela bir kadınla asla sevişmem” dedim.
Güldü kahkahalarla!
Sonra resmi dairelerle baktı bakışları
“Ama...ama...sevmelisin beni mutlaka,
Hem de acilen!” deyiverdi.
Ah nasıl da ürkek,
Nasıl da korkak,
Nasıl da kırılgan!
Ya kocaman bir şamar inerse yüzüne de
Kalkar gidersem heyecanlarıyla
Titriyordu sesinin harf olan her bir teli...
İşte o an...
Sevdalanmıştım ben ona.
Cemre.Y.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder