...Her Şey Küstü...
Kelimeler küstü...
Her hece, her harf yüreğimde birer zıpkın yarası
Oysa ben, öylece dolanıyordum okyanusta,
Mercanlar benimdi, her şey benimdi.
Sen, benimdin!
O an, sen, her kimsen,
Neye bürünmüşsen, her şey evimdi, sıcaklığımdı.
Şimdi yüreğimin bir yanı yangın yeri,
Bir yanı bomba savurmuşlar gibi virane.
Gözyaşlarım küstü…
Her damla, her tuz gölü yüreğimde kanser vakası!
Oysa ben,
Öylece kendi hayalimin,
Hayatımın ve hayatsızlıklarımın,
Kah meltem yumuşaklığında,
Kah fırtına öncesi lodosunda ama
Olacaklara ve olamayacaklara hakim idim.
Kararlı ve yolumdaydım ve tek idim!
Şimdi bir gözümden öylesine asi,
Öylesine isyankar
Akıveriyor gözyaşlarım pervasızca,
Bir gözümden tuz yakıcılığında
Bir katran buğusu içime, yüreğime sızıyor!
Yüreğim küstü…
Oysa ben,
Yüreğimin sevdasını ete,
Kemiğe büründürmemiştim yıllar vardı ki!
Bu, benim, sonunu daha başından bildiğim bir kitabı,
Başka bir yazardan, başka karakterlerle
Vücut bulmuş halini yeniden okumam gibiydi,
Hani “Gider mi,
Gittiği yere kadar gider ve biter” basitliğindeydi hep!
Hani, hep başka bir son hayaliyle
Harfleri yutarcasına gelirsin ya o son cümleye…
Oysa hep acımasızdır o son cümle,
Senin verdiklerin hep ağır basar,
Onun vermediklerine, hep bencildir
Gecenin uykusuzluğunu yırtan
Gözlerini yandığı o son cümle.
Hep farklı bir kurgu ama
Aynı sonla çıkar ya karşına pat diye…
Boğazındaki o koca yumruyu yutkunursunda,
Yutamazsın ya “Ama ben!” le biter ya cümlen sadece.
Ahirim küstü…
Oysa ben,
Hiç değilse “Ahirimde.” diyordum,
“Şimdi değilse bile, ahirimde.”,
Hiçe yaşanmış koca bir yalan ömre vefa.
Ahirimde yanımda olur
Yarim olup, yarenim olamayanım!
Geçmişinin gelip geçmiş bile esintisi,
Yeni bir başlangıca yol vermek isterken çoktan,
Hiç değilse bitene, hiç değilse ölene
Saygı uzunluğunda bekleyişi olamadım kimsenin,
Belki bir buruk tebessümünde
Gül kıvrımlı dudağının kenarında
Saklanmış bir damlacık
Gözyaşı olamadım, hiç kimsenin.
Bugünün, her ne yönden esecekse o sam yeli rüzgarı,
Bilemedim “Nefesim” dediğime bile de ben.
Bir kerecik o sam yeli olsun değmedi mi yanaklarına,
Fısıldamadılar mı ki ona hiçbir şey?
Azıcık olsun!
Belki birkaç zamancık bekleyemedin!
Geleceğin, benden başka her şeyle,
Her zaman o kadar doluydu ki yerim değil!
Hayalim bile olamadın da sen!
Ben hiç değilse ahirimde diyordum,
Dünde, bugünde, yarınım da değilse bile ahirim de,
Hiçe yaşanmış bir ömre vefa.
Ahirimde yanımda olur,
Yarim olup, yarenim olamayanım!
Artık demiyorum!
Kelimeler küstü.
Gözyaşlarım küstü.
Yüreğim küstü.
Ahirim küstü ben yine bi Zümrüdüanka!
Artık kendi bencilliğimdeyim mutlu olun siz!
Hiç kimse ne bir varlığımda,
Ne de yokluğumda olamayacak artık!
Cemre.Y.
Kelimeler küstü...
Her hece, her harf yüreğimde birer zıpkın yarası
Oysa ben, öylece dolanıyordum okyanusta,
Mercanlar benimdi, her şey benimdi.
Sen, benimdin!
O an, sen, her kimsen,
Neye bürünmüşsen, her şey evimdi, sıcaklığımdı.
Şimdi yüreğimin bir yanı yangın yeri,
Bir yanı bomba savurmuşlar gibi virane.
Gözyaşlarım küstü…
Her damla, her tuz gölü yüreğimde kanser vakası!
Oysa ben,
Öylece kendi hayalimin,
Hayatımın ve hayatsızlıklarımın,
Kah meltem yumuşaklığında,
Kah fırtına öncesi lodosunda ama
Olacaklara ve olamayacaklara hakim idim.
Kararlı ve yolumdaydım ve tek idim!
Şimdi bir gözümden öylesine asi,
Öylesine isyankar
Akıveriyor gözyaşlarım pervasızca,
Bir gözümden tuz yakıcılığında
Bir katran buğusu içime, yüreğime sızıyor!
Yüreğim küstü…
Oysa ben,
Yüreğimin sevdasını ete,
Kemiğe büründürmemiştim yıllar vardı ki!
Bu, benim, sonunu daha başından bildiğim bir kitabı,
Başka bir yazardan, başka karakterlerle
Vücut bulmuş halini yeniden okumam gibiydi,
Hani “Gider mi,
Gittiği yere kadar gider ve biter” basitliğindeydi hep!
Hani, hep başka bir son hayaliyle
Harfleri yutarcasına gelirsin ya o son cümleye…
Oysa hep acımasızdır o son cümle,
Senin verdiklerin hep ağır basar,
Onun vermediklerine, hep bencildir
Gecenin uykusuzluğunu yırtan
Gözlerini yandığı o son cümle.
Hep farklı bir kurgu ama
Aynı sonla çıkar ya karşına pat diye…
Boğazındaki o koca yumruyu yutkunursunda,
Yutamazsın ya “Ama ben!” le biter ya cümlen sadece.
Ahirim küstü…
Oysa ben,
Hiç değilse “Ahirimde.” diyordum,
“Şimdi değilse bile, ahirimde.”,
Hiçe yaşanmış koca bir yalan ömre vefa.
Ahirimde yanımda olur
Yarim olup, yarenim olamayanım!
Geçmişinin gelip geçmiş bile esintisi,
Yeni bir başlangıca yol vermek isterken çoktan,
Hiç değilse bitene, hiç değilse ölene
Saygı uzunluğunda bekleyişi olamadım kimsenin,
Belki bir buruk tebessümünde
Gül kıvrımlı dudağının kenarında
Saklanmış bir damlacık
Gözyaşı olamadım, hiç kimsenin.
Bugünün, her ne yönden esecekse o sam yeli rüzgarı,
Bilemedim “Nefesim” dediğime bile de ben.
Bir kerecik o sam yeli olsun değmedi mi yanaklarına,
Fısıldamadılar mı ki ona hiçbir şey?
Azıcık olsun!
Belki birkaç zamancık bekleyemedin!
Geleceğin, benden başka her şeyle,
Her zaman o kadar doluydu ki yerim değil!
Hayalim bile olamadın da sen!
Ben hiç değilse ahirimde diyordum,
Dünde, bugünde, yarınım da değilse bile ahirim de,
Hiçe yaşanmış bir ömre vefa.
Ahirimde yanımda olur,
Yarim olup, yarenim olamayanım!
Artık demiyorum!
Kelimeler küstü.
Gözyaşlarım küstü.
Yüreğim küstü.
Ahirim küstü ben yine bi Zümrüdüanka!
Artık kendi bencilliğimdeyim mutlu olun siz!
Hiç kimse ne bir varlığımda,
Ne de yokluğumda olamayacak artık!
Cemre.Y.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder