Yüzün Ezberimde

…Yüzün Ezberimde…
Yüzyıl olmuştur belki,
Birinin gözlerine,
Susarak bakıp da derin derin...
Sonra gözlerimi kapatıp,
Parmak uçlarımla,
Yüzünün her hücresine,
Sanki,
"Kör olursam da,
Onu bir daha göremezsem." diye
Ezberlemek istercesine dokunup,
Ruhunu bile ezberime çekişim,
Gözlerimi suskunca açtığımdaysa...
Zamanın zamansızlığına yutkunup öylece...
Öncesinden kendi duygusuna ihbarsız,
"Bende seni çok seviyorum hatun!" denmeyeli!
Evet şimdilerde,
Hala da "Kör" değilim amma!
Artık, astigmatlı gözlüğüm yoksa,
Tam gör-e-mi-yor-u-m hiç kimseyi!
Oysa gözlerimi kapattığımda kendime bile
Tas tamam kusursuzum.
Yüzleriniz bayım!
Bayım ruhunuz!
Hala her zerreniz hatırımda.
Hele göz pınarlarınızdan
Dudak kenarına çoşan yaşlarınız!
Hala parmak uçlarımda.
Şimdi hepsi...
Bana dair yalanlarınızla boğulmakta!
Ben daha kime, neden, nasıl, güveneyim.
Epeyidir, ben, kendi yüzümü
Kendime, ezber çekiyorum.
Bari kendimi unutmak zorunda kalmayayım.
Cemre.Y.