Doldur Be Saki

...Doldur Be Saki...
Yaşından önce büyümüştü,
Biliyordu hiçbir kara sevdanın sonunda
Artık ölünmüyordu.
Amma sağ da kalınmıyordu.
“Doldur be Saki” dedi.
“Son kere dinleyelim hele!
Bakalım kim gider, kim kalır baki.”
Vazgeçmeye meyletti sevmelerden de,
Ne Ağustos vazgeçti ondan ne Ekim!
Sonra vazgeçti
Bütün gelenek ve göreneklerden.
Hepsinin canı cehennemeydi.
Mevlit pilavına kavun ekledi.
“Doldur be Saki” dedi
“Buradan devam edelim hele bir!"
“Bakalım kim gider,
Kim kalır baki!”
Zaten hayat dediğinin de aslı bu değil miydi?
Tekerrürlerden ibaret!
Hani zincirini kırarsa biri
Manidar da değildik ya!
Demedilerse!
“Şuradan bitirelim bir saki
Bakalım kim gider,
Kim kalır baki!”
Sanki hepimiz birer “Ada” yız
Nice meraklıydılar karaya bağlantılı hayatlara.
Nice de uzaktılar!
O, son tek kişilik, son limana
Hepsinin içinde birer “Issız Adam” hayali
Belli ki aslında,
O filmin sonunu da
Aslında hiç seyretmedilerdi!
“Şuradan sonlandıralım be saki
Bakalım kim gider,
Kim kalır baki!”
Küçüldüğümüz yerindeyiz aşkın
Büyüdüğümüz yerindeyiz sevdanın
Ne varlığı bellidir çılgın bir aşık kadar.
Ne yokluğu bellidir bitmiş bir iliş-ki kadar.
Ortasına yakınken o!
Sen “O” na son olmaya,
“O...
Sonsa hazırsındır çoktan.
-Eyvallah- Sana da, be saki,
Bırak boş kalsın bardağım!”
Cemre.Y.