Hiç kimse tek başına aile olamaz azizim!
Uzun zamandır...
Artık çekirdeğini çoktan yıldır geçmiştim oysa!
“Çekirdek ötesi ailem.” dediğim yosun gözlüm de
Bizim evimizde, her gecenin, her sabahı
Yokkenden beridir,
“Şöyle ailecek yenilip içilen,
Pazar kahvaltılarına ihanetim olamaz benim.”
Diyerek eğer yalnızsam...
Kahvaltı filan etmem ben!
Arada bir denk gelirsem
Dostlarla açık büfe kahvaltılara,
Tabağımı doldururum fütursuzca
Ne varsa hepsini “Yemişim!” sansınlar diye.
Sonra onlar sohbetlerine dalarlarken
Usulca ve kararınca dağıtırım
Tabağımdakileri hepsine,
Kimseciklerim görmeden.
Hiçbir insan tek başına aile olamaz azizim!
O... mutlu çocukluk günlerimin
Pazar kahvaltılarına ancak
“Ailemsin.” dediğimle ihanet edebilirdim.
Eylül’üm mesela
Ne de güzel çekirdek ötesi ailemdi.
Geçen gün yüzüme yüzüme söyledi
“Babam neyse bana,
Sen de artık o kadarsın.
Ama neyse ki hala arkadaşım,
Hala sırdaşım, hala en dostumsun” diye.
Hiç sitem etmedim.
Kahretmedim onun için vazgeçtiğim geleceğime.
Sustum...
Pazar kahvaltılarıma bir kere daha küstüm.
Kimsem de sormadı o tabak bitti mi diye...
Söylemedim bende
Onsuz boğazımdan geçmediğini...
Cemre.Y.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder