Derin Yaralar Alınca Güven Kamaran'dan

...Derin Yaralar Alınca Güven Kamaran'dan...
En ilk...
İncecik bir çatlak oluşuyor
Kristal kalbinin güven duvarında.
“Hani!” diyorsun
“O, biri bari!”
Seni, sarıp sarmalasa…
Korusa, kollasa, savunsa!
Sen dağıldığında, sadece ona dağılsan.
Akmasan dışarıya.
Sızmasan hani!
Bilmese!
Ondan başka hiç kimse,
Senin de dağılabildiğini!
Uçuşmasa ya gökyüzüne,
Milyonlarca, kristal kalbinin parçacıkları!
Bilmese!
Hiç kimse...
Bilmese.
Ona böylesi dağılabildiğini,
“Kol kırılsa, yen içinde kalsa…”
Dağıldığında, toplandığında,
Sadece...
O olsa!
Olmuyor işte!
Zorla değil ya!
Derin yaralar alınca güven kamarandan,
Batışa doğru yol alıyorsun zamandan!
Ve artık bir daha asla güvenemiyorsun!
Hem de hiç kimseye!
Güven yoksa, aşk'da yok oluyor.
Benden başkaca herkes,
Gökyüzüne her baktığında,
Onları birer yıldız sanıyor!
Oysa o semada, kalbimin zamanlar arası,
Evrene savrulmuş can kırıkları'ydı onlar!
Bazen...
O can kırıklarından biri kayıveriyor ansızın,
Onlar, her ışıltıyı yıldız sanıyorlar!
Denk gelmişlerse es kaza birine bile,
İlla ki aşk’a dair bir dilek diliyorlar!
Oysa ben...
Birilerine...
Bir kere daha ölüyorum
Bilmiyorlar!
Cemre.Y.