"Çıt!" Diye Kırılamadım

..."Çıt!" Diye Kırılamadım...
Ben ömrümce öyle kolayca "Çıt!" diye,
Kırılamadım ki hiçbir şeye.
Şöyle adabınca,
Kırım kırım saçılamadım ömrümce.
Bilmek, fena bir şey azizim!
Ancak kuru bir dal kırılıverirdi
"Çıt!" diye.
Oysa ben nice zamandır,
Taze ışkın verecek yapraklarımı,
Sakladım gövdemin güneşe bakan kovuğuna.
Öyle ya!
Daha meyve bile veremeden,
Yaprağımın özünü sömürüverirlerse ya yine!
Ben bu hayatta sadece bir kere
"Çıt!" diye kırıldım.
Daha çok gençtim,
Yaşım henüz on dokuzdu ama,
"Çıt!" diye kırıverilecek kadar da ihtiyardım artık.
Al kırmızı gelinciklerin yaprağında soldu gençliğim.
Sonra?
Sonra...sı hep suskun.
Yeterince kırılamayan,
"Çıt!" sız günler ve geceler....
Sonrası mı?
Hiç ummadığın bi anda, aşılar biri seni geleceğe.
Üstelik geleceğin,
Geleceğin geleceğinden ödü koparken.
Çıtım çıkmıyor ya diyemiyorum ona da,
"Korkma!
Tek ağaçtan iki ayrı meyve sürgün etmez!
Sen Ahududusun,
Ben olsam olsam Asma bahçesi."
"Çıt!" diye kırılamamaktan başka
Ortak noktamız yok ki.
Yaşıyoruz daha...
Cemre.Y.