…Sevgili Psikoloğum Facebook…
Epeydir ihmal ettiğim sevgili psikoloğum benim!
Face efendi soruyor;
"Ne düşünüyorsun?"
"Ne düşüneyim be ağbi…
Koskocaman bir boşluk"dedim.
"Doğru yoldayım desene!
Bunca yıllık rehabilitemin meyvesi bu!
Aşk yok, sevda yok, mutluluk yok,
Neticesi olan acı yok, his yok!"dedi.
"İyi de usta'm,
Ben sana kalbimi öldür demedimdi ki!"dedim.
"O kadar mı ki o boş..luk!"dedi.
"Hııı! Böyle her şeyi her an unutabilirim,
Hiç olmayacak şeyleri,
Yüzyıllar öncesinden hatırlayabilirim,
Ya da zerrelerime bölünebilirim.
Ben kimdim, kimim,
Ne zaman, kimeydim?"gibi…dedim.
"!"
"Hı hıı!"
"Yeniden doldursak ya yüreğini!
Meşhurdur senin hayata yeniden dirilişlerin?"dedi.
"Iıı ıhhh!
Küçükken bile yakan top oynarken,
Can tutmaya korka korka,
Ya bir daha yaşayamazsam diye diye,
O kadar çok can tuttum,
O kadar çok benden daha çok lazım olana,
Öylece armağan ettim ki…
Şimdi ödendi hepsi…
Yoksa ben kendime hiç can tutamamıştım.
Haklarım bitti yani!"dedim.
Pişmanlık ve korku dolu gözleriyle,
"Ne yani ölecek misin şimdi!"dedi.
"Yok yahu! Ne ölmesi…
Alışmaya başlamam lazım ama artık,
İki dakika önce canım diyenlerin,
Benden bir dakika sonrası,
Sırtımı hançerlemelerini,
Üstelik her gün temas halinde olduğum,
Çoğu insan da buna dahil!
Nasıl oluyor bilmiyorum ama onlara,
Bir adımdan fazla yakınlaştığımda,
Bana olan iç hislerini de sezebiliyorum.
Ki bu durumum çok karmaşık geliyor bana!
Birkaç dakika önce çok sevdiği birinden,
Beş dakikada nasıl soğuyup da,
Satışa geçiyor onca insan evladı!
Öğrenmem lazım!
Ya da bu yüreği beyninden söküp,
Çok uzaklara gitmem lazım!"dedim.
Başı önde, mutsuzluk ve hayal kırıklığıyla,
"Başlarda işe yararım sanıyordum oysa!"dedi.
"Ama haksızlık etme kendine!
Sevda'm gittiğinde,
Ana'm öldüğünde,
Onca dost hançerlerini yediğimde,
Hep sen vardın!
Şu an hala yorgunlukla olsa da,
Hala ayaktaysam, sayendedir ve gerçekten,
Teşekkür ederim sana!"dedim.
"Eyvallah o zaman diyerek kaçayım mı ben?
Bir daha yani, hiç mi gelmeyecek misin bana!"dedi.
"Deli doktorum benim!
Gelmem mi hiç!
Elbet gelirim de ama sen de,
Şu acı anıları, hatta iyisini de, kötüsünü de iki de bir,
Gözüme sokup durma artık lütfen!
Bırak…
Yarın an'da ne hissederiz ona bakalım bi ya!"dedim gülümseyerek.
"İşte bu ya artık benden,
Tahliye olabilirsiniz!"dedi umutlu bir sevinçle.
"Tahliye?
Tahliye'yi bekleyen kim!
Hem sana çok alıştım ben
En çok kapalı görüş yaparız he!
Yahut bir blog açarım kendime,
Arada bir sende de paylaşırım, olmaz mı?"dedim.
Sarıldık, ağlaştık, öylece…
Terk ettik artık incelen bir yerinden "Biz!"i.
Cemre.Y.
Epeydir ihmal ettiğim sevgili psikoloğum benim!
Face efendi soruyor;
"Ne düşünüyorsun?"
"Ne düşüneyim be ağbi…
Koskocaman bir boşluk"dedim.
"Doğru yoldayım desene!
Bunca yıllık rehabilitemin meyvesi bu!
Aşk yok, sevda yok, mutluluk yok,
Neticesi olan acı yok, his yok!"dedi.
"İyi de usta'm,
Ben sana kalbimi öldür demedimdi ki!"dedim.
"O kadar mı ki o boş..luk!"dedi.
"Hııı! Böyle her şeyi her an unutabilirim,
Hiç olmayacak şeyleri,
Yüzyıllar öncesinden hatırlayabilirim,
Ya da zerrelerime bölünebilirim.
Ben kimdim, kimim,
Ne zaman, kimeydim?"gibi…dedim.
"!"
"Hı hıı!"
"Yeniden doldursak ya yüreğini!
Meşhurdur senin hayata yeniden dirilişlerin?"dedi.
"Iıı ıhhh!
Küçükken bile yakan top oynarken,
Can tutmaya korka korka,
Ya bir daha yaşayamazsam diye diye,
O kadar çok can tuttum,
O kadar çok benden daha çok lazım olana,
Öylece armağan ettim ki…
Şimdi ödendi hepsi…
Yoksa ben kendime hiç can tutamamıştım.
Haklarım bitti yani!"dedim.
Pişmanlık ve korku dolu gözleriyle,
"Ne yani ölecek misin şimdi!"dedi.
"Yok yahu! Ne ölmesi…
Alışmaya başlamam lazım ama artık,
İki dakika önce canım diyenlerin,
Benden bir dakika sonrası,
Sırtımı hançerlemelerini,
Üstelik her gün temas halinde olduğum,
Çoğu insan da buna dahil!
Nasıl oluyor bilmiyorum ama onlara,
Bir adımdan fazla yakınlaştığımda,
Bana olan iç hislerini de sezebiliyorum.
Ki bu durumum çok karmaşık geliyor bana!
Birkaç dakika önce çok sevdiği birinden,
Beş dakikada nasıl soğuyup da,
Satışa geçiyor onca insan evladı!
Öğrenmem lazım!
Ya da bu yüreği beyninden söküp,
Çok uzaklara gitmem lazım!"dedim.
Başı önde, mutsuzluk ve hayal kırıklığıyla,
"Başlarda işe yararım sanıyordum oysa!"dedi.
"Ama haksızlık etme kendine!
Sevda'm gittiğinde,
Ana'm öldüğünde,
Onca dost hançerlerini yediğimde,
Hep sen vardın!
Şu an hala yorgunlukla olsa da,
Hala ayaktaysam, sayendedir ve gerçekten,
Teşekkür ederim sana!"dedim.
"Eyvallah o zaman diyerek kaçayım mı ben?
Bir daha yani, hiç mi gelmeyecek misin bana!"dedi.
"Deli doktorum benim!
Gelmem mi hiç!
Elbet gelirim de ama sen de,
Şu acı anıları, hatta iyisini de, kötüsünü de iki de bir,
Gözüme sokup durma artık lütfen!
Bırak…
Yarın an'da ne hissederiz ona bakalım bi ya!"dedim gülümseyerek.
"İşte bu ya artık benden,
Tahliye olabilirsiniz!"dedi umutlu bir sevinçle.
"Tahliye?
Tahliye'yi bekleyen kim!
Hem sana çok alıştım ben
En çok kapalı görüş yaparız he!
Yahut bir blog açarım kendime,
Arada bir sende de paylaşırım, olmaz mı?"dedim.
Sarıldık, ağlaştık, öylece…
Terk ettik artık incelen bir yerinden "Biz!"i.
Cemre.Y.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder