Tacizci Tecavüzcü Beyinler!..."I beg you to please! Don't touch me! ..."

...Tacizci Tecavüzcü Beyinler!...
Sessizliğin derin dehlizlerinde çırpınırken,
Bütün harfler, heceler, kelimeler, cümleler,
An be an, boğazımda yutkunamadığım
Yumrular oluştururken,
Benim çocukluğum,
Annemin çocukluğu,
Teyzelerimin çocukluğu,
Kızımın çocukluğu,
Akrabalarımdan bazılarının,
Arkadaşlarımdan bazılarının,
Sevdiklerimden bazılarının çocukluğu...
Bütün tacizci tecavüz beyinleri körebe yaptık.
Herkes, çok çook çoook konuşurken...
Yerlerimizi, hepimize tek tek söyleyerek saklandık.
Kavlimiz belliydi, avaz avaz çığlıklarla
“Çıt!” çıkartmayacaktık.
Bütün çocukluklarımızı bir yerde toplayıp,
Televizyonlar, gazeteler, internet,
Cıngar cıngar cinayet beyinlere dönüşürken,
Küçücük çocukluklarımız,
Susarak körebelerimizin gözlerini açacak...
Sadece, yüzlerine bakacaktık!
Çenemiz dik, alnımız ak.
Sadece...
Susarak bakacaktık gözlerinin ta derinlerine!
Başkada bir şey yapamazdık zaten!
Onları yok edebilecek kadar çok
Hiçbir zaman büyüyemedik çünkü!
Çünkü, biz konuşamazdık,
Çünkü, tecavüz edememişlerdi bize!
Çünkü, yıllar yılı aslında biz, hep o günde kaldık.
Çünkü, sanki kirli elleri hala üzerlerimizde!
Çünkü, ölmemiştik bile!
Ölememiştik!
Biz...
Konuşamazdık.
Biz hala avaz avaz, çığlık çığlığa susup!
Komşumuzun oğlunun,
Akrabamızın oğlunun,
Bazen babamızın,
Bazen kardeşimizin,
Bazen dayımızın,
Kirli tacizci elleriyle tecavüzsüz boğuluyorduk!
Ama ölmüyorduk hiç!
Bütün çocukluklarımız el ele tutuşmuş,
Onların gözlerinin taa içine bakıyorduk.
Bütün bu olanlardan sonra,
Alınlarında yeni oluşmuş,
Vicdan çizgileriyle,
Kız evlatlarına sarılıp,
Bize bakarak gözyaşlarına boğulmalarını izliyorduk!
Benim babam hariç!
Çünkü, onun tek kız evladı bendim!
Altı yaşımdan beri sarılamıyor bana...
İzin vermiyorum!
Tecavüzden ölenler...
Bu kadar bağırılamazkenden beri,
Bütün bayramlarda,
Gözlerinin taa en derinine bakıyorum.
Sessiz çığlıklarımla avaz avaz susuyorum!
“Baba, o gün başarabilseydin,
Sonra ne olacaktı?” diyorum.
Sadece o duyuyor beni,
Suskun çığlığımla her seferinde beyni, kalbi uğulduyor!
Hemen çıkıyor evden!
Bazen ardından bakıyorum intihar mı eder diye ama!
Sadece yüzünü siliyor giderken.
O da ölmüyor!
Annem bile ölüyor, o ölmüyor!
Bana “Babalar Günü” hep altı yaşımda kalıyor!
Sessizliğin derin dehlizlerinde çırpınırken,
Bazı, kocaman yaşlara erişmiş,
Ruhunda yaralandığı tarihte kalan,
Biz bütün çocuklar!
Kız-Erkek demeden.
Nasıl ki büyüyene kadar,
Rolleri hep karıştırdığımız için
Hiç evcilik oynamadıysak,
Bütün tacizci tecavüz beyinleri körebe yaptık!
Herkes çok çook çoook konuşurken,
Yerlerimizi hepimize tek tek söyleyerek saklandık.
Kavlimiz belliydi,
Avaz avaz çığlıklarla “Çıt!” çıkartmayacaktık.
Çünkü biz sağlam sağ kalandık!
Biz bütün çocuklar!
Bakirdik,
Bakireydik hala!
Ellerin izleri vücutlarımızda,
Sadece bizim görebildiğimiz
Birer "Dövme!"
Konuşamazdık!
Ruhunda her daim
Yaralandığı tarihte kalan...
Azsıl insanlardık.
Kendimizce bile terk edilmiştik...
Zaman zaman, her zaman,
Hikayemizin hepsini bilenlerce
Her terk edilişimizde
Yeniden hatırlanan.
Yeniden o güne susan!
"I beg you to please! Don't touch me! ..."
Cemre.Y.