Kandilleri Yanıyordu Şehr-i İstanbul'umun

...Kandilleri Yanıyordu Şehr-i İstanbul'umun...
Ben, benden,
"Biz" olan,
Sizli gerçekler ise...
Yine bizden akar gider iken.
Zaman zaman, her zaman,
Çoğalarak gitmelere
Gittikçe ben…
Benden, senden, bizden...
Öylece sus pus!
Azalırken her şeyden
Şimdimi saymıyorum bile!
Yakın geçmişli yüzlerce yılımı ise
Yok sayıyorum.
Unuttum hepsini...
Asırlar öncesinden.
Dolambaçlı, çengel bulmacalarımın cevabınıysa!
Bir balıkçı sahili kasabasında,
Öylece buluverdiğimi var saydığımı,
Hayal bile etmiyorum artık!
Oysaki yine, her sarmalımın sonunun,
Sona daha da yaklaştığını,
Evvelimi bilir iken ahirimden cayan ben…
Varlığımın ruhundan sayenizde caydığımı,
Saymıyorum bile!
Şimdi yine, şehri İstanbul'umun,
Bütün mahyalarında, ışıl ışıl ışıldıyor bütün kandilleri.
Kandil simidinin bile kar'ına ve de kanına,
Doyuyor nasılsa birileri.
Oysa ben daha sabah kahvaltımı etmedim!
Ben daha doğmadan evvel,
Kalubeladayken bile
Ruhum bedenimi beklerken,
Kimlerden doğacağımı bilmezken bile...
Yalan yok, istemedin hiç!
Varlık bulmayı da, bu dünyada yaşamayı da.
Doğmazdan evvelimde,
Doğduktan ahirimi görmek şansım var ise...
Ne için isteyeydim ki?
Ben, benden,
Her gün doğumunda bile
Dahaca neşeyle gider iken...
Herkesim hep kör iken…
Kandilleri yanıyordu şehr-i İstanbul’umun.
Bütün mahyalarında, ışıl ışıl ışıldıyor bütün kandilleri.
Yitip gittim bir ışık huzmesinde.
Cemre.Y.