Son, Don Kişot

...Son, Don Kişot...
Ben harflerimin suskunluğuyla,
Kelimelerimin sensizliğe isyan zulmüyle,
Şiir şiir sessizce hıçkırarak çağlarken sana,
Kalemim özenivermiş işte Don Kişotluğa.
Kalbimin içi Alanso,
Bedenim, aç bilaç Rozidante!
Saçlarına değilse bile
Yüreğine kar yağıyordu her geçen gün
Prensesim Durcinea’mın.
Gerçi o, hiç kabul etmemişti ya zaten!
Prenses kadar aciz olmayı.
Her daim kraliçemdi o, kraliçem!
Düzeni bozamazdım elbet.
Su bile akarsa yatağını bulurdu zaten.
Oysa söz konusu sensen!
Parmaklarımın uçları hep ayrı birer romandı.
Sana yazdığım bütün şiirlerimin
Elbette içinde sadece aşk yoktu!
Yaşama dair ne varsa
Her şey vardı.
Dinsiz, dilsiz, ırksız, milliyetsiz
Sevdim ben seni.
Bedensiz, bedelsiz...
Her şeyimdin sen benim.
Ondandır belki...
Bir yavrucağın kollarında...
Annesinin ona bakan
Gözlerinden başka,
Her gece uyumadan önce
Kokladığı saçlarından başka,
Hiçbir şeyi olmadığını gördüğümde
Bunca, derin yaralanmam.
Oysa seni de...
Başımdan çok ayrı sevmiştim ben
Kalbim başımdan çok ayrıyken.
Son Don Kişot'un,
Sonunda öldüyse bile
O suyun yatağı
Artık aynı değil be sevgilim.
Cemre.Y.