İçinden Kırılıyordu Bazı Çocuklar

...İçinden Kırılıyordu Bazı Çocuklar…
Duvarlarımızı hiç karalamadı,
Sehpalarımızı hiç dağıtmadı,
Koltuklarımızda hiç zıplamadı,
Yastıklarımızın yünlerini hiç dağıtmadı,
O, hiçbir oyuncağını kırmadı,
Yaz-çiz boyamadı,
Üstlerini, başlarını parçalamadı.
Bıyık çizmedi mesela kız bebeklerine!
Ne bizimdi o!
Ne de kimsesiz oyuncaklarına öfkeliydi.
Misafirliğe gitsek
Tek bir kırıntı çöp bile etmedi
Bir tekini!
Eteğine dizdi kırıntılarını.
Ne hepimizindi ne de hiç kimsenin!
Biliyordu zira,
Hepsi parayla halledilecek şeylerdi.
Hala da yoktuysa suç bizim miydi!
Sadece bir kerecik...
Gözlerimin öbeğine baka baka
Halımızın orta yerine sıçtıydı...
"Olsun be evladım,
Meğer dayanamadıysan!" diyecek kadar da
Peygamber misaliydi zira o aralar sabrım.
Oysa onun sabrı daha o gün taşmıştı...
Biliyordu o çocuk yaşında...
Bu kadar acı
Hepimize birden çok fazlaydı...
Bilemedimse suç benim!
İçinden kırılıyordu bazı çocuklar!
Cemre.Y.