"Peki Deme!"

...Peki Deme...
"Peki! deme bana bir daha asla!"
Sonra, ardımda kalan,
Bütün papatyalarımın sarıları gibi...
Hiç gücenmeden artık bir şeyim olmayan
Hiç birime, "Peki!" dediklerim gibi,
Tozları yapışıverir üstüme, üzerimize!
Kalıveririz arafta öylece zamansız, kararsız…
Bunu bize etme!
Bir daha asla bana,
Sadece "Peki!" deme!
Ya kal…
Ya da hiç gitme!
Bırak da bu sefer olsun
Gidilmesi gereken yollardan
Beraberce el ele kenetlenmiş geçelim!
Işıklar, fenerler sunayım sana bırak da…
Bu hayata çektiklerimden sebep,
Canımın can yongaları savaşırken,
Ya da öylece susup gidebilirsin.
Oysa sen şimdilerde...
Benim için benden daha değerlisin!
Bütün yolları serdim de herkesimin önüne
Herkesim gibi olup yol alabilirsin.
Yol açık, sonsuz yolculuklu son şiire...
Ya daha yaşanmadan gitmelere meyletme.
Ya da kalmayı öğren artık!
Ama asla "Peki" deme...
Sonra ansızın,
İkimizden hiçbiri ne olduğunu anlayamadan
"Peki"lerimden biri olursun.
Ömrüne lal olamadığım,
Hiç de dokunmadığım an'a son nefes solursun!
Oysa sana kıyamam!
Bir daha asla sadece "Peki!" deme bana.
Tanıyorsun beni zira
Kimime sadece "Peki! ettiysem,
Eyvallahsızım oldu sonramda!
Etme ama.
Cemre.Y.