| ...Özgür Ruh... Masallar anlatıyordum ona; Papatya dediğin dere kenarında da, Okyanus dibinde de biterdi. Yetim prenseslerin bile Bir gün bir yerde Bir çiçeği elbet biterdi. Affetmeli'ydi onun da yetimliğini. Affedebilmeliydi. Ansız, arsız, sabırsızlığını, Gözünün açlığını. Beni de affetmeli'ydi Onu bu hayata, Yalnız bir kraliçe doğurduğum için. Ama en çok da Ona usanmadan anlattığım masallarım yüzünden. Ancak büyüdüğünde, O, ben dahil herkesi affettiğinde, Sonunda çiçek açmıştı işte. Yetim prensesin Özgür ruhu hayata bir kalp sesiyle selam vermişti. Ne de güzel etmişti Ömrümüzün yetemediğimiz zamanlarına Kızıma kardeş olup, Yoldaşlık edeceğine de söz vermişti. Hoş gelmişti. Cefalarına uzaklardan elim yetişirdi nasılsa. Zira benin kızım gibi babasız kalmayacaktı. Bebecik şanslıydı bu sefer, ailesi yarım kalmayacaktı. Cemre.Y. |
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder