Etme!

...Etme!...
Gümrah ırmaklar çağıldarken
Yüreğimin kuraklıktan çatlayan damarlarında,
Suya ölesiye muhtaçtım oysa.
O öpüşgen dudaklarından
Bir tek yudumluk,
Tükürük olsun içseydim.
Kim bilir daha ne kadar çok gençleşecektim
Ve kim bilir o da gittiğinde,
Daha ne kadar daha
Çoook çabuk ihtiyarlayacaktım.
Bir adam,
Hiç mi hiç yorulmadan,
Şiir şiir ç/ağlıyordu oysa bana bana.
Ben gittim ömrüme sarı laleler ektim.
Yine açtım kalbimin odalarını.
Çünkü o olmasa
Kardeleni solacaktı içimin
Taaaa en içinin...
Tam sevdik diyecekken şimdi kaç gündür,
İçinden aydırıyor günleri bana
Ve kaç gecedir
Hiç yazmadığı şiirlerinden kapatıyor gecemizi.
İçinde "Ben ve Sen"
Hiç olmayan,
Olmayacak olan.
Günlerimizi ve gecelerimizi
Susarak caydırıyor cümlelerini.
Oysa ben du-yu-yo-rum!
Duymamak için kulaklarımı kapatmam yetmiyor,
Gözlerimi susturuyorum.
Tek hıçkırık çıkıyor nefesimden
Etme!
Ne kendine
Ne de bana yazık etme!
Bak ölü veririz sonra
Faillerimizi ararlarken
"Biz" i…
Bir şiir kuytusunda buluverirler sonra.
Hem sarı lalelerin cinayeti için,
Yüreği onca çoraklıktan sonra
Kuraklığa saran topraklara daha evladır.
İçinde ne sen vardır ne ben
Ne de hiç olmayan "Biz!"
Ben bu sevdanın da yükünü de alırım omzuma ama sen sakın ha!
Ne şiirin sussun başkalarına,
Ne de bana konuşsun bir daha!
Cemre.Y.