Artık'sız Bir Ömre

...Artık'sız Bir Ömre...
Ne çok konuşurdum şimdi ben oysa!
Kızıma ona dair'li çoktan vazgeçmişliklerime
Bila-bedel ama değer mademli...
Mademki o yar benden olamayacaksa diye diye.
Oysa yazıp...
Yazıp...
Yazıp vazgeçiyorum birçok ömrümü.
"Sus!" çekiyorum ezelime, ebedime,
Bir bilseler ya ömrüne dualar savurduğum olmasa
O, küçücük ruh olmasa ne ahlar ederdim geçmişime.
Zira o da hissedebiliyor, biliyorum şu anda!
Beni de, onu da, kızımı da...
Bizden çalınanları hissedebiliyor.
Dile gelip beni de soracak bir gün elbet de
Bütün çoktan yazılmış hikayelere yalanlar katmasalar,
Ben doğduğum andan itibaren razıyım ya
Onu bari unutmasalar da doğuş hikayesine
Hani kızım hatırına, ablası hatırına,
Öyle güzel bir roman yaratsalar ya!
Artık herkes biliyor birilerinin de
"Artık!"
Olabileceğini.
Elbet o anıları anlatırken canım acıyor da
Artık'sız bir ömre
Artık'sız dilekler dilemeyi seçiyorsun en azından
Artık...
Yani herkes hep...
Artık!
Cemre.Y.