Öylece Gittim

...Öylece Gittim...

Yedi tepeli İstanbul'a sığamadık senle ben!
Tuttuk...
Uzak diyarların aşılmaz kalabalıklarına yalnız ışıklar olduk.
Bu sefer de sen Güneş oldun,
Ben Ay...
"Şafağında buluşuruz belki,
Ya da ağarırken tan..." dedim ama...
"Bir gün olsun denk gelirsek
Bir gün olsun, bir kerecik daha bari
Denk gelir isek bize!
Gün batımının,
Yıldız, yakamoz ışıltısına yakın zamanında,
Yine, yeniden aşık olalım e mi!
"Kurumadan ellerimizdeki unutma beni çiçekleri" diyecektim sana!
Oysa...
Fark etmedin bile o an...
Şafak ile tan'ın aynı zamanlar da olduğunu.
O kadar da!
Kendine bile yok satıyordun yani!
Kapışılıyordun elden dile.
Senle gün, ne de güzel batardı oysa,
Ve doğardı ne güzel de...
"İyi geceler" imiz olurduk mesela her gece!
Sabahında...
Uykuya aymaya çalışan yüzlerimizi buruştup,
Ama bakışlarımızın buluştuğu o anda!
Birbirimize gülümseyerek illa ki
"Günaydın sevdam..." olabilirdik.
Dilimin ucundaydı oysa ama...
Gözlerinin ışığı, feri, nefesi...her şeyi...
Kendisine ancak yeten "Adam!" ımdın sen!
Diyemedim.
Son cümlemi ilk'inden kestim.
İlk cümlemin sonuna ekledim seni.
"Şafağında buluşuruz belki,
Ya da ağarırken tan...
Kurumadan ellerimizdeki
Unutma beni çiçekleri" dedim.
Sus...pus!
İçime akan tanelerimle...
"Hoşça ve dostça kal
Ama "Kal." ları diledim ve öylece gittim.

Cemre.Y.