Geçmişten Gelen

...Geçmişten Gelen...
Yaptığı yaramazlıklar bini aşmamış gibi,
Kırıp döktüklerini görmezden gelerek
Yüzünde kocaman bir gülümseme,
Gözlerine muzip ışıklar takmış,
Yılların ötesinden öylece çıkıp geldi.
“Selam nasılsın?” diyecek kadar da hayli neşeliydi.
Yalnızlığını ve kimsesizliğini
Yine merdiven altına saklamıştı!
İyiydim.
Tabii ki iyiydim.
Hiç olmadığım kadar hem de!
Elbette şaşırmamıştım geldiğine...
Benden giden herkes!
Benden öylece biten herkes!
Bir gün mutlaka dönerdi.
Kan dökmüş bütün katilleri,
Kan kokusu çeker ve eninde sonunda
Olay mahalline, geri dönerdi.
Öyle ya!
Boşuna mı her sevda da
Bir yürek gömdüm ben!
Özlemiş...
“Bil, unutulmadın!” dedi.
Sadece tebessüm ettim.
Boşuna mı,
“Hiç kimse benim kadar sevmez seni!” demiştim.
“Hayır!”
Tabi ki yeniden görüşemezdik,
Yeniden başlayamazdık hiçbir şeye...
Yeniden çıkaramazdım
Ona ait olan o yüreği mezarından!
“Peki, şimdi ne olacak?” dedi.
Hiçbir şey olmayacaktı,
Hem de, hiçbir şey!
Bunca yıldır yokluğumu
Kimlerin koynunda avutuyorduysa
Sarhoş beyinlerde, yürek yeri bol sıfırlı,
Yılgın yataklara savuracaktı yine kendini.
Yine sabah uyandığında
Yanındakini tanımayacaktı gözleri.
Ne kadar vücut gezinse de elleri
Hiç kimse, onunla benim gibi sevişemeyecekti.
Yıllar sonra da olsa
Zamanın merdivenlerinden
Yine dönmeye meyledecek yani!
Keşke ya hiç gitmeseler
Ya da hiç dönmeye meyletmeselerdi.
Cemre.Y.