Ağıt

…Ağıt…

Sen benim ilk "Ağıt"ımın yarım kalan mısralarısın.  Aylardır isyanlar dolusu cümleler yazdığım,  Şımarık bir çocuk gibi değil de, Terk edilmiş bir evlat acısıyla, Bütün dünyamın, herkesimin, Gözyaşlarımla ıslanması için,  Acıma duygusuz şefkatlerine sığınmak için,  Kendime senden başka, Türkiye dolusu şefkatli anne ve babalar bulmak için, Avaz avaz ağladığım, "Gitme!"li hıçkırıklarımın tek duasısın.  Sen gitmelere göz yummaya çalıştıkca, Ben sevgi dolu dostlarımı çoğalttım ki Allah var, Hepsi de benim gibi… Senin artık acı çekmemeni diliyordular!  Aylardır "Ağıt" yaz bana dedin de Biterse gidersin diye,  "Gitme! "diye Getirmedim aklıma gittiğinin o ilk halinin hayalini.  Sen gitmemelere vazgeçtikten sonra, O "her an" dan yarısına ait zaman dilimini söylediklerinde, Avaz avaz sustum!  O zamana kadar aylarca, O kadar çok harflerim dağılmışlardı ki evrene, Hepsini yüreğime toplayamadım. O zamana kadar asırlarca, O kadar çok bağırmış, o kadar çok sesim, Dağılmışlardı ki evrenin her köşesine, Hepsini beynime toplayamadım. Avaz avaz sustum!  Bilinçli, bilgili, güçlü Cemre'nin Gözbebeğinin içine içine söyledi doktor bütün sustuklarımı. Ben ağlamadıkça onun göz pınardan bir damla yaş aktı.  O yaşın yarısı benimdi.  Ben konuşmadıkça onun dudaklarından çıkan sesi, Titriyordu, o sesin yarısı benimdi.  Annem hepimizi dünle kandırmış! Annem "Ağıt" ımın ilk yarısı kadar gitmeye karar vermiş!  Şimdi bizi düşünmüyor artık,  Bir makine ritmi kadar seviyor sadece!  Yine bana ihanet ettin,  Sana küsüm anne! Küçücük bir kız çocuğu iken sormuştum sana, "Anne! Bitkisel hayattakiler artık bitki mi yiyorlar?"diye.  "Evet yavrum artık hasta ve yaşlı oldukları için, Eti yutamıyorlar da ondan."demiştin.  Anne sana yirmi dört saattir hiçbir şey yedirmiyorlar!  Ben sana çok küstüm annem, Ağıt filan yazamam,  Şiirim de susar!  Kalbini alıp gittiğinde çok susarım bir daha hiç konuşmam!  Sadece sana dua edenlere iki üç kelime eder yine susarım!  "Gitme be anne, gitmeeee!"  Annem gitmesene!"

Cemre.Y.