Dost Kazığı=Aşk Kazığı Ne Fark Eder

…Dost Kazığı=Aşk Kazığı Ne Fark Eder…
Ben hiç kimsemin gözyaşını,
Yanağından süzülüp, çenesinin kenarına aktığı,
O son damladan toplamadım mesela!
Toplamasaydım zira, boğazının ilmeğine akacaktı,
Senin herkesin, mutlulukla salınırken hayat rüzgarında,
Yüreğin kan ağlıyordu, o son damla da neydi ki!
Kıyamadım sana.
Oysa benim de hayata dair umudum tükenmişti hani çoktan,
Söz vermiştim kendime,
Güya bir daha hiç kimseyi yüreğime yaren etmeyecektim.
Onca şaşalı kalabalık arasında, en az benim kadar yalnızdın.
Rahmetli anamın deyimiyle "Yakıldım sana!"
(Seni kendim bildim, öyle de sevdim, dost bildim.)
Ben senin yalnızlığını kendi yalnızlığımla buluşturdukça,
Sana hep kendinden daha çok değer yükledikçe,
Senin acını, senin yaranı, senin yasını, senin göçüğünü,
Kendime has yaralarımın üstüne sardıkça,
Yani sen hafifledikçe, ben ağırlaşıyordum,
Hiç farkına varmıyordum, bana yüklediğin onca yeni yaranın,
Beni de daha derinden kanattığını!
Sonra birden hatırlattı birileri,
Gözümün önünden bütün galaksiler geçti,
Bütün yıldızlar kayıp, meteor artığı oluverdiler.
Dostluk dediğin aşk gibi değildi!
O sevmese de olur diye bir dünya yoktu dostlukta.
En azından, sen beş geldiysen, o, bir gelebilmeliydi.
Dönüp bakıyorum da geçmişimize…
Sana hep öylece sınırsız gelen,
Elim, kolum, ayaklarım, yüreğim dolu gelen bendim.
Sen başlarda yıkıntılarındaydın da, hayata dahi yoktun,
Ortalarda, silkinip kendini bulmaya adım atıyordun.
Zira yeni çevreler, yeni dostlar, eskisinden cayarak geçiyordu.
Sonlardaysa, tanıştığımız zamandaki halinden beter yorgundum.
Elbette sırası yoktu acıyı paylaşmanın ama…
Anamı kaybettim, gittim memlekete gömdüm, yanımda yoktun!
Sen hiç sevmediğin kaynananı defnederken ben yanındaydım!
Senin kaşın yıkılsa ben yanındaydım da,
Ben nefes alamadım hastalıktan, sen yoktun.
Oysa ben sana bütün yara izlerimin o ilk yerini bile göstermiştim!
Hani çok kimse bilmez ama!
Küçücük bir kız çocuğuyken yaptığım o son yaramazlığımın,
Etime kazındığı o ilk yara izini dahi göstermiştim sana!
Beş yaşında küçük bir kız çocuğuydum,
Annem beni terk edip yine komşu gezmelerine gitmişti,
Baba yine eve vakitsiz gelmişti,
O sıralar sıkça olduğu gibi,
Baba, yine eve erken dönmüştü,
Eskiden olsa, olur olmadık zamanda eve gelir,
Zavallı anama, geldiğimde neden evde yoktun diye,
Onca dayak atan adam, annen nerede diye sormaz olmuştu?
Ne zaman baba vakitsiz eve gelip de,
Ben yine annemi bulmaya gitsem,
O köpek uyanıksa hav hav havlar, dişlerini çıkartır,
Beni eve annesiz yollardı, baba beni,
Babadan uzak ellerdi, kaçardım.
Ama o gün…
Hatırladığımca ilk defa,
Elbisemin üstünden mahremime dokunmuştu.
Koşa koşa çıkmıştım evden, artık hiçbir şeyden korkmuyordum!
Anneme söylemek için koşmuştum komşuya,
O sinsi köpek uyuyordu, onca seslenmeme rağmen uyanmamıştı.
Anneme ulaşacağım son eşikte öylece uyuyordu.
Sıkılmıştım, çokça da yorgundum yalnızlığımdan da,
Avaz avaz camdan seslenmiştim, annem duymamıştı,
Kapıdan seslenmiştim, annem duymamıştı.
Kapının eşiğindeyse evin o toraman köpeği hantalca uyumaktaydı,
Ödüm kopuyordu ya o köpekten!
Artık korkmuyordum,
Ayaklarımı uzatsam anama kavuşacaktım o uyanmadan,
Beş yaşında küçük bir kız çocuğuydum,
Yetemedi ayak mesafem, zaten ona oldukça öfkeliydim!
Basarsam kuyruğuna!
Uyku sersemi, anamı rüyalarından çığlıklarla uyandırdığım gibi,
Öte yana geçerdi de kapıdan bari kaçardım.
Bu sefer içeri!
Oysa köpek sahibine sadıktı,
Köpeğin kuyruğuna hışımla bastığım anda!
Beş yaşımın sağ ayağımın yarısı, onun ağzının içindeydi.
İstese o an kırt diye yerdi de neyse ki
Göz göze geldik o an…
Ona bütün hikayemi anlattım da,
Öylece bırakıverdi ağzında kanayan ayağımı.
Koşa koşa kanayan ayağımla sarılmıştım anama.
Soğan kavurduydu hemen, saçımı yola yola sarmıştı hemen!
Vay ben onun komşusunun köpeğini neden rahatsız etmişim de,
Uyuyan yılanı uyandırmışım diye hamurlu bir şeyler yapmıştı,
Yaralarım iyileşmedikçe…
O gün bugündür,
Bütün yaralarımı iyileştiriyorum, gereksiz dayak korkusundan.
Oysa o gün, bir kere olsun anam beni bir tek an dinleseydi,
Onu guatr ameliyatlarında boğazını boydan boya keserlerken,
Ben altı yaşımda götümün namusunu kurtarmak derdindeyken,
O gün bugündür, ne vakit insan olmayandan korksam,
Göz göze gelmeye çabalarım.
Başarabildiğimdeyse gülümseyerek vedalaşırız birbirimizle!
Suskunum sana da...
En son…
Senle bakıştığımızda…
İnsanı geçtim, sen hayvan dahi değildin.
Gülümseyerek vedalaşamadık senle!
Oysa…
Gözyaşının adedini dahi saydım ben senin kadın!
Öyle dost sandıkların gibi,
Gizliden gizliye acından zevk almadım ben.
O yüzden en çok sana kırgınım be cancağızım.
En az sen kadar da, son sevgilime de hala kırgınım.
Kızgınlık, nefret olsa geçer ya geçmiyor kırgınlık.
Nicedir olması gereğindeydim de, artık gerek kalmadı,
Ne vakit göz bebeklerime baksam,
Yüzümden çok sırtımı görüyorum, bütün yaralarımı,
Nihayet kabuk bağlamaya başlamış bazıları,
Ama dost kazığı hançerli sırtıma baktıkça kendime,,,
Hepinizden daha çok kendime kırgınım.
Sayenizde artık hiç kimseye güvenmiyorum.
Yalnızlığımın beş duvar halinden hep kanamaktayım!
Eş, dost, akraba, yar, yaren, sevgili, hiç kimse sızamıyor içeri,
Merak etmeyin doktorum bu sefer,
"Gözleriniz, içindeki onca acıya rağmen, bu sefer kurumamış,
Hücre sayılarınız da oldukça azalma var!
Bu…
Gözde bu kadarsa vakit kaybetmeyin derim,
Derhal bir ceheck up yaptırın,
Siz…
Resmen öl-ü-yor-su nuz!" dedi...
Gerek yokmuş damlaya da, yine bolca ağlayıp,
Sırtıma saplanan o zehri akıtmam gerekiyormuş.
Boynumu dar ağacından boğuyorum da nedense!
Bunca dost kazığına, ne yapsam, ne yapmasam ağlayamıyorum.
Cemre.Y.