Ben Bittim

...Ben Bittim...
Hayatım boyunca...
Tırnaklarımın uçları yıprana kırıla,
Alnım terlerini kimse görmesin de,
Benden cayacak hiçbir bedele,
Önüme sofra koyamasınlar diye,
Saç diplerime...
Hatta ense köküme kadar,
Tek başıma, tırnak köklerimi dahi,
Savura savura yaşadım.
Gururumla yaşadım.
Mideme ve nefsime inat!
Kendimi hep ama hep, tok sayarak.
Kızımıysa hiçbir zaman!
Hiç kimseme, aç bırakmayarak yaşadım.
Sonrasındaysa aniden!
Bütün kazanabildiklerimi...
Yani yine, bütün hayatımı,
Bir tek hayatın,
Çığlıksız bir sonu olabilsin diye harcadım.
Kulaklarımıysa en yakınlarımın bile,
Acı gerçeklerine tırmalayan seslerine,
Sonsuza değin tıkadım.
Ve öylece, feda ettim hepsini.
Her şeyimi de, bu son fırtınama savurarak,
Neyim var, neyim yoksa,
Zaten o benden o kökten yine gidiyor diye...
Seve seve feda ettim.
Kalmamıştı ki hiç kimsem.
Oysa o benim, ilk ve son evimdi.
Varlığımı istese de istemese de.
Kaderine de...
Kederine de...
Razı gelse de, gelmese de.
Bütün hayatımın kalan,
Maddesel son değeri, sıfırlandığında!
Bir bayram sabahı, yoğun bakımda,
Son kez hala titriyorken kan damarları,
Biz diye bir şey, yaşıyorken hala!
Ellerinin boğumlarını,
Ayaklarının parmak uçlarını ,
Teker teker sondan bir önceki kezden başlayarak yeniden!
Öperken ben...
Ben, doğurduğuma bile çoktan bitmiştim.
Üzgümüm,
Hiçbirinize, şöyle bir tas tamam edemedim,
Ye-te-me-dim!
Hiçbirinize yetemedim, ben bittim!
Cemre.Y.