Ayrılık

…Ayrılık…

Son söz ona verilmişti
“Sen” ve “Ben”
Can kırıklarına dağılmazdan önce
“Aşk”ın darağacının sandalyesine
Koca bir tekme atılmazdan önce
Son cümleyi o söyleyecekti.
“Biz”in bembeyazdı elleri
Okyanus kuytusu derin gözleri
Şaşkınca bakındı etrafa
Uzuuun uzuun yutkundu önce
Boğazında asılı kalmış ayrılık
Burun direğindeki sızı gibi kaldı öylece
Aşağıya inemedi.
“Sadece…
Güzel hatırlamak ve
Güzel hatırlanmak istiyorum.” dedi
Ve…
“Sen”in ellerinden tutup öylece gitti.
“Ben” mi?
“Biz”e “Elveda!” deyip
Bir kere daha sevdim “Ben”i.
Cemre.Y.