| …Asma Yaprakları… |
| O asma yapraklarını |
| En son beni, sensizliğe astığın yerinden |
| Kökünden söktüler be anam! |
| Oysa, toz toz tanesine, üzüm gözüm bitanesine |
| Artık alışmıştım ben, |
| Süpürmüyordum onları da! |
| Ödemişimdir ya kesin bedelini |
| Onun da... bile! |
| Bilmem ki acıdılar mı sensizliğime. |
| Yoksa şarabıma mey ederim mi sandılar. |
| Zifiri kara esvaplarına günah mı saydılar! |
| Neyse ne! |
| Senin bana ait son yaprağını, |
| Kökünden söktüler ana! |
| Senden öncesimdeyim sanki. |
| Ne gök mavi, ne bulutlar beyaz, ne de Güneş sarı. |
| Ne de yeşeriyor yapraklar. |
| Hani ben bile griye haylice meyyalim şu sıralar! |
| Çırılçıplak, rahmansız, rahimsiz, sensiz. |
| Ama acımıyor canım! Cemre.Y. |
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder