Menekşe

…Menekşe…
Tam unutmaya karar veriyorum
Acılardan yoğrulu,
Gözyaşlarından sancılı geçmişimi...
"Küt!" diye birileri ölüveriyor bir yerlerde...
Ayaklarım istemsiz adım atarken,
Ellerimse, binbir hasretle uzanıveriyor,
Koşuveriyor,
Alıveriyor,
Kitap arası kuruttuğum,
Unutmayı,
Hep unuttuğum
Papatyayla, menekşeye!
Katrilyonuncu kez soruyorum kendime!
Neden benden gidenin bitişi ve gidişi,
Yıllar sürüyor neden?
Öyle acılı, öyle sancılı...
Neden, her gidenim,
İlla ki, beni de öldürüyor katre katre!
Ve neden onlardan geriye
Kitaplar arası
Papatyalar,
Menevşeler düşerken,
Bana hep,
Hala, her gün...
Nefes alıp vermek düşüyor!
Cemre.Y.