Kandıramıyorum Geleceğimi

...Kandıramıyorum Geleceğimi...
“Uyku, yarım ölümdür.
Sakın haa!
Çok uyumayın!” derdi annem.
Ondan mıdır bilmem
Yıllar yılı
Ne zaman çok mutsuz olsam,
Ne zaman eksik kalsam,
Ne zaman bir şeylere artık yetemesem,
Ve ne zaman çok hasta olsam,
Günün en kabuslu saatlerini,
Gecenin en karabasanlı anlarını,
Hiç umursamadan,
Yani zaman saymadan,
Çok uyurum ben.
Bir daha uyanmamak ümidiyle.
Bunca yılda,
Bunca hasar geçti ömrümden,
Bir türlü tam ölmeyi beceremedim.
Yine maviye uyandım işte.
Annem!
Senin artık bizden
Çok, çook, çoook!
Giderken,
Uyuduğun kadar uyumayı
Umuyordum bu sefer.
Onu bile
Bir türlü beceremedim!
Artık nasıl işlemişsen.
Uyandım işte
Yine sisli bir geleceğe.
Görüyorsun işte
Kandıramıyorum,
Geleceğimi
Sensiz olmuyor işte!
Cemre.Y.