...Yitip Gitmiş Çocukluğum...
Kimsesizler ülkesinin kalabalık ışıklarının altında...
Hani o en karanlık köşesinin olduğu o incir ağacının altındaki
Canlı ölüler şehrindeydim kaç gündür.
Beni hiç kimse görmedi.
Yüzüne bakıp gözlerinin içine baktığım her yüzden,
Her gözden, her gülümseyişten bekledim aslında.
Sürprizli bir kutunun içinde,
Çocukluğumu hediye etsinler bana.
Olmadı tabi.
Bana artık çok uzak gelen şehirlerin
Yıldızlarına da yalvarmıştım oysa!
Onlar da...
Rahmetlinin gücüne gider diye,
Bana sadece buruk bir tebessüm eylediler.
Vakit dar...
Zaman kısa...
Hayat...
Sanki Zümrüdüanka kuşunun kanadında da,
Ben bayram çocuğu gibi
Sırtımda renkli poşetler...
Kızımın ömrüne...
Benim ömrüme yetecek kadar
Sadece yürekten akacak iki damla gözyaşı kadar,
"Beni affet" ler toplamaya çalışıyorum.
Önüme çıkan herkes...
Rahmetli anamın anası,
Babamın babası,
Canı toprağa yakın her kimim varsa
"Hakkını Helal Et!" diyorlar bana.
Biliyorlar çünkü...
Çünkü ben affettim desem
Çocukluğumuz affetmez!
-Sen şimdi beni affettin mi?
-Büyüklüğüm affetti de...
Ya çocukluğum?
-Peki ya derisini canlı canlı yüzdüğüm tilki,
Ya o beni affedecek mi?
-Ya ben baba!
"Baba!"
Diyorum sabah sabah sayıdır bu da ha!
Ulan anası hariç orospu evladı
"Hiç önden yönelmedim sana,
Bu da mı af sayılmaz!" diyorsun yüzüme!
-"Ben...
Altına sıçtım daha ileri gideme diye" diyorum.
"Nereye kadar götürecesin bu konuyu,
Mezara kadar deme sakın!" diyor.
Ölmedim ulan!
Ölmedim diyemiyorum.
Meğer gençlik ne sapık bir şeymiş
Tam da Pompei yanardağı volkanı
Kul saptıysa emri vaki olunan
Çocuktuk lan daha!
Eğer ki...
Sizin inandığınız tanrı Allah, Rab!
Hatta yaradan aynı ise...
Varın siz umrelere gidin,
Varın Kabe-i taraflara...
Ben büyüdüm artık yokum
Geç kalınmış itiraflara...
Kimsesizler ülkesinin kalabalık ışıklarının altında...
Hani o en karanlık köşesinin olduğu o incir ağacının altındaki
Canlı ölüler şehrindeydim kaç gündür.
Beni kimse görmedi.
Yüzüne bakıp gözlerinin içine baktığım her yüzden,
Her gözden, her gülümseyişten bekledim aslında.
Sürprizli bir kutunun içinde,
Çocukluğumu hediye etsinler bana.
Olmadı tabi.
Bana artık çok uzak gelen şehirlerin
Yıldızlarına da yalvarmıştım oysa!
Onlar da...
Rahmetlinin gücüne gider diye,
Bana sadece buruk bir tebessüm eylediler.
Vakit dar...
Zaman kısa...
Hayat...
Sanki Zümrüdüanka kuşunun kanadında da,
Ben bayram çocuğu gibi
Sırtımda renkli poşetler...
Kızımın ömrüne...
Benim ömrüme yetecek kadar
Sadece yürekten akacak iki damla gözyaşı kadar,
"Beni affet" ler toplamaya çalışıyorum.
Önüme çıkan herkes...
Rahmetli anamın anası,
Babamın babası,
Canı toprağa yakın her kimim varsa
"Hakkını Helal Et!" diyorlar bana.
Biliyorlar çünkü...
Cemre.Y.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder