Umudum

…Umudum… Karşımdasın ama bak ey minel aşk, sen yoksun. Çünkü ben yokum… Çünkü biz yokuz! Bana "Biz."diye bir kelime yaratılmamış şu lugatta. Başka bir yürekte çırpınan yüreğimle yaralarımı sarıyorum… Gocunmuyor o, öyle seviyor ki beni… Umurunda değil kim, ne, neden atmış beni ona  Nihayet artık ondayım ya… Elinde pansuman malzemelerinden sevgiler, düşünceler ve ilgiler,  Hatta şefkatlerle sarmaya ve iyileştirmeye çalışıyor yaralarımı… Bazen korkuyor hissediyorum. Ya yaralarım bitince uçup gidersem diye… Korkularıyla da seviyorum onu gitsem de bir yarım da o artık. Yağmur ağlıyor doğduğum günde verdiğim güneşli kararlara… Ben susuyorum. Sadece… "Huzuruma, ruhuma, hoş geldin." diyorum Gerisini kara bulutlar ve gökyüzü düşünsün biraz da bana ne! Adını silersin, ünlemin kalır...  Silip silip başladığım değil,  Her seferinde sıfırdan yazmaya çalıştığım kaderimsin kime ne! Güneş güzeli bir nisan akşamında, Uzak şehirlerin sahillerinde yıldızlardan dilek tutulur, Ayın şavkı yakamozlarla vururken doğurdum ben seni hayalimde. Sen benim çoktan kaybettiğim umudumsun. Cemre.Y.