Severim Tabi

...Severim Tabi...
Ah be yürek boşluğum...
Hani hasbelkader olur ya aniden...
Senin adın geçse herhangi bir filmin repliğinde,
Benim yüreğimin telleri titrerdi.
Ah be ciğer çiziğim hani hissikablel vuku olur ya birden!
Senin kokun esse en seher yelinden,
Benim burnumun direği sızlardı.
Ah benim unuttuğumu unuttuğum...
Senin gülüşüne benzese küçücük bir çocuğun tebessümü,
Benim bedenim bahara yeşillenirdi.
Hani soruyorlar ya!
"Bir daha sevebilir misin?"
"Sevebilirim elbette!
Lakin...
Misal aynı misal değil!
Kışın sobayı seversin misal!
Yazın denizi!
Ne bileyim...
Sehpanı seversin misal,
Yahut yeni aldığın koltuk kılıfının rengini.
Velev ki bunlar yitip gittiğinde...
Yoklukları boşluk yaratmaz nefesinde!
Bilmem anlatabildim mi?
Neyse şimdi ömre kurumsallık katmak lazımsa madem!
Ahde vefa niyetine...
Derin bir nefes alıyoruz...
Yavaşça bırakıyoruz...
(İşe yaramıyor bilirim!)
Şöyle ağıza buruna yastık falan tıkamadan...
Ciğerin yettiği kadar,
İçinin boşluğu dolana kadar,
Lunaparkta hızlı trene yokuş aşağı salınmış,
Sonra aniden göğe uçurulmuş kadar avaz avaz...
Kaç sessizlik yuttuysan hepsini bağırıyoruz!
"Bir daha sevebilir miymişim!"
"Severim tabi, o sevdi ya hani!"
Cemre.Y.

Ah Be Adamım

...Ah Be Adamım...

Puslu İstanbul akşamlarından geçiyorum sevgili,
Zam üstüne zam yağdıkça,
Ne elektriğe dokunabiliyor insanlar, ne de doğal gaza!
Nefes alamayacaklarını bile bile,
Odunsuz, kömürsüz soba yakıyorlar ayaza karşı.
Hava, her geceye ayrı,

Ucu kesik birer çuval konfeksiyon yanığı!

Ah be adamım...
Olsaydın ya şimdi bari!
Ne dünyanın kahrını gam ederdim,

Ne de memleketimin ahvalini!
Ne üşüyen ayaklarımı ısıtmanın bedelini düşünürdüm,
Ne de hayallerimi yakmanın sebebini.
Ne bileyim, uzanırdık sağlama yakın şu üçlü koltuğumuza,
Üstümüze bir battaniye atardık,
Bir film açardık en bilim kurgusundan felsefikli falan.
Ne bileyim öpüşme sahnelerinde utanıp,
Patlamış mısırlarımızı atardık ağızlarımıza!
Ya ne bileyim, hiç yoktan ayaklarımız değerdi birbirine.
Cemre.Y.

Sizi De Affederim

...Sizi De Affederim...
İçimin dehlizlerinin bütün labirentlerini geçtim.
Kolay olmadı tabi!
Kaç kere nefesim tıkandı çıkmaz sokaklarımın birinde,
Kaç here yenildim, kaç kere pes ettim, kaç kere...
"Vazgeçmek fıtratım da yok!

Ama ya pes ettirirlerse!" diye diye...
Ve kaç kere pes ettirdiler ah bilemezsin!
Kaç kere ve kaç geceler boyu da,
Sabaha uyanmamayı dilemiştim oysa bir bilsen.
Lakin...
Ömür bu azizim.
Gözümü bir açıyorum gün aymakta...
Üstelik bu dünya hala aynı acımasız aymazlıkta.
Omuz silkip kalkıyor, bir sigara yakıyor,
En sadesinden Türk Kahvemi yapıyor,
Aceleyle günün getireceklerini giyiniyorum sırtıma!
Hayat bu mirim!
Kim bilir kaç hançer çiziği daha geçecek ömürden,
Tam da artık...
Sevmeli, sevilmeli, eş, dost, akraba, arkadaş,
Yar, yarendi ne varsa affetmişken!
Sahi dün akşam babamı aradım ömrümde ilk defa.
Nasıl sevindi, nihayet onu da affetmişim diye!
Sesinde küçücük bir oğlan çocuğu cıvıltısı,
Sanki bayrammış da onu lunaparkta atlıkarıncaya bindirmişim,
Sanki heves ettiği bütün pamuk şekerleri önüne dizmişim!
Sanki...
Sanki o bundan gayri büyürse bir daha asla ve kat'a
Ömrümün çocukluğunun, ergenliğinin,
Gençliğinin girdabında süzülen,

O kötücül eller olamayacakmış gibi bir sevinç.
Ulan ben,

Ne yaralarımın üstüne basıp basıp bunca ömür kanattım.
Siz mi bana yeni yaralar açacakmışsınız!
Varsın olsun..
Genelde ara sıra eser de,

Genel geçer, hallenmelerinizi de, sizi de affederim!
Cemre.Y.

Derdi Olanı Ağlatmak Kolay Şey Azizim

...Derdi Olanı Ağlatmak Kolay Şey Azizim...

Ne vakit durduk yere gelecek güzel günlere hayallenip,
Azıcık heves edip neşelensek, azıcık gülüp, bir de kahkaha koyvermişsek!
Hiç yoktan hallenir birileri, hayalin hayalini dahi çekemezler de, en gamlısından,
En hazanından, en zemherisinden, en kanserinden açarlar bir uzun hava!
İçli içli sesli nefes ederler ya hani, ağlarsın ciğerine ciğerine.
Öyledir zira...
Derdi olanı ağlatmak kolay şeydir azizim, zor olan güldürmek!
Cemre.Y.

Hiç Yoktan

...Hiç Yoktan...
Güneş...
Yavaş yavaş yüzünü ayaza dönüp,
Günler zemheriye doğru akarken,
"Evvel zaman içinde" li geçmişleri de ateşe attı kadın.
Ayağına yün çoraplarını geçirdi, ateşi harladı,
Acaba, geceye sıcak bir de şarap mı alsaydı?
Neyse vakti saati değil demek ki!
Hiç de yüksünmedi kendinden,
Bütün akşam mağaza mağaza gezip eli boş dönmekten.
Bundan sonrası ondaydı, onaydı nasıl olsa!
Artık kendisine ne kaldıysa.
Koltuğuna yumuşak bir yastık koyup üzerine oturdu,
Ayaklarını emektar sehpasına uzattı,
Nicedir merakında olduğu yabancı dil dersine zaman ayırdı,
Sonra usulca laptopunu kucağına alıp gülümsedi.
Ne çok şey biriktirmişti dimağında sözlere dökülemeyen.
Hiç yoktan kar yağdı hayaline, lapa lapa,
Sonu çamurlu siyaha bürünmeyen!
Hiç yoktan sıcak bir sahil kasabasında buldu kendini,
Sonu ödenecek borçlarla birikmeyen.
Hiç yoktan...
Fuşya rengine bürümüştü ömrünün rüyalarını.
Sonu, soğuk, puslu, umutsuz griyle bitmeyen.
Lakin bu akşam,
Parlement mavisi bir koltuğa da vurulmuşluğu da doğrudur!
Neyse...
Vardır onun da vaktine seyrü seferi!
Cemre.Y.

Gelecek De Bir Gün Gelecek

...Gelecek De Bir Gün Gelecek...

Ah benim gönlü yüreğine çoktan küskün yarim...

Ah benim ciğeri parelim, nefesi yaralım.

Oysa..

Ne de güzel rengarenk kır çiçekleri serilmişti hayallerine!

Ne de güzel sere serpe rüyalanıyordun gerçeklerine.

Sonra teker teker kırıldılar içten içe...

Ne kır çiçekleri kaldı hayallerinde,

Ne de sere serpe rüyaların.

Rakı desen, acılı şalgam desen çoktandır bize küs!

Neyse ki balık yarenimiz arada bir onun da boynu bükük.

Yine de hayalleniriz geleceğe inadına!

Değil mi ki...

Gelecek de bir gün gelecek!

Cemre.Y.

Isıtamazsın

...Isıtamazsın...

Güneş, İstanbul'a yüzünü dönmüş de sırt çevirmişse,

Gayri yüreği dünden üşümüş birinin,

Ne ellerini ısıtabilirsin ne de ayaklarını.

Hiç olmayacak bir anda, 

Zamansızca akıvermiş yüreğinin coğrafyası çoktan!

Bütün o ansız sarılmalar mazide kalmış,

Nefesinin kokusu burnunun direğinde ya hala!

Gayrı iklimin seyrü seferi değişmez o vücuda!

Sen ne yapsan, ne yapmasan ısıtamazsın, donmuş bir kere!

Cemre.Y.

Geçer Ama!

...Geçer Ama!...

Çoğu zaman gözyaşlarını pervasızca salarken insan,

Gün olur, içine akar yaş taneleri.

Misal rüzgarsız havada gözüne toz kaçıverir birden.

Misal yağmursuz havada da çiy damlası kaçıverir!

Yani ne bileyim yine gülümser yüzü amma velakin...

Gözünün feri kaçmıştır misal.

Şöyle boğazının ilmeğinde koca bir yumru!

Yutkunsan dökülüp saçılacaksın,

Yutkunmasan ruhuna zarar!

Geçer ama!

Bu da geçer.

Cemre.Y.

Yorgunum

...Yorgunum...
Yorgunum çocuk!
Ve yorgunluğumun,
Yüzemediğim derinliklerde boğulup durmak gibi,
Epeyce de haklı bir nedeni var!
Böyle zamanlarda arıyor insan,
İki lafın belini kırıp,
İki çift kelam dertleşeceği birinin olmasını lakin!
Böyle zamanlarımda benim ödüm kopuyor...
"Ya onlar şimdi mutlu gülümseyişlerdeyse,
Şimdi ne gereği var olası bütün neşelerini,
Yüreğimin mengeneleriyle sıkıştırmanın değil mi ya!" diyorum.
Ve vazgeçiyorum seni dahi aramaktan.
Yorgunum çocuk!
Hani an'da ölsem gam yemem lakin,
Yarına uyanırsam da hayata hazır asker ritüelinde.
Bana bir tutam çoktan hak ettiğim o saygı lazım,
Bir tutam kaybettirilmeye çalışılan özgüvenim,
Birkaç tutam şefkat olsa misal,
Birazdan daha çok da katıksız sevgi.
Ve birkaçtan epeyce fazla kucak da...
Boşta kalan yanlarımızı dolduracak,
Kocaman birer yürek dolusu sımsıkı sarılmaklar lazım.
Şöyle kokusunu içine çeke çeke hem de.
Yorgunum çocuk...
Ama sen gülümse!
İlle de gülümse ömre!
Yoksa yorgunluğumun çekilesi kahrı kalmaz bilesin.
Cemre.Y.

Şimdi?

...Şimdi?...

Zaman...
Zamansızlığının dehlizlerinde kaybolmuş,
Geçmiş ile geleceği sarmış sarmalamış,
Öylece nefesini tutmuş,
Zembereği bozulmuşçasına akmakta!
Geçmişin hesaplarını sarı sandığa gömüp,
Topunu küle çevirip denize salmıştım ya en son!
Hani en son...
Gelecek kaygılarımdan sıtkımı sıyırıp,
Elimde kalan "Şimdi." m le mutlu mesut yaşayacaktım ya!
Hiç bilmediğim bir yerde...
Hiç olmayacak bir anda...
Yön duygumu kaybetmiş gibi,
Sonu güzel bir caddeye çıkar sanıp,
Uzun uzun yürüdüğüm o yolun sonu,
Çıkmaz sokağa çıkmış,
Geri dönmeye de takatim kalmamış gibi çaresizim.
Meğer bunca ömrüm boyunca,
Hiç "Şimdi." m olmamış benim.
Şimdi...
"An'ı yaşa!" diyenler kadar sanal bir kavram mıydı yoksa....
Bunca hayat yorgunluğuna rağmen,
En azından artık ömrü çoktan solmuş koltuğuna,
Bir minder daha ekleyip,
Mümkün olduğunca yumuşak oturup,
Kim bilir kaç yıllık sehpana yorgun ayaklarını uzatıp,
Kıvrım yeri kırılmış laptopuna bari aman bir şey olmasın diye,
Dizlerine yastıklı korumalarla yerleştirdiğinde,
Gün...
Zamansız...
Amansız...
Oradan, buradan nasıl sızıdıysa birkaç kelam eyleyip,
Durduk yere deriinnn bir nefes alıp,
Artık kalbine yetişemeyen ritmine es verip,
Yavaşça...
Nefes verip ayar tutturmaya çalışmak mıydı?
Doktorumun yeni direttiği ilaçtan mı bilinmez lakin,
Bu akşam evime yürürken...
Bildiğin huzur evi, gayri kaslarına hükmedemeyen insanları gibi,
Bildiğin altıma büyük abdestimi yaptım misal!
Hem de...
Tam da evime ulaşmaya ramak kalmışken!
Sonrası çile işte.
Sahi an'ı yaşamak neydi?
Ne vakittir ben yaşayamadan geçip gitti bu zamanlar!
Peki ya şimdi?
Şimdi!
Bana biçilmiş ömrün hangi sahnesindeyim?
Repliğim ne!
Yani...
Ne demeli, ne etmeli, ne eylemeliyim şimdi?
Cemre.Y.

Hayat

...Hayat...

Nihayet...

Rahmetli anamın hastanede yattığı zamanlar hariç,

Bütün ömrüm boyunca...

"Taş olsaydın bari duvara koyardım!" dediği zamandayım sanırım.

O, kendince, sevmeye değersizliğimi dile getiriyordu çok da belliydi lakin!

Yine de yaşımca yaşayamadığım ömrüme inadına,

Dimdik direniyordum hayatın her gününe.

Bugün doktor...

Durduk yere yaşıma yakıştıramadığı,

Ve verdiği ilaçlara rağmen indiremediği,

Bende olmaması gereken değerleri değerlendirirken,

"Bunca doktorluk ömrümde tek vaka sensin!" dediğinde anladım.

Genetizm falan değil onun adı üstadım!

Ananın toprağı, kızına çeker bizde.

Rahmetli anama da hastalığı benzemesin öyle demişlerdi zira!

Öyle ya da böyle,

Çeşitli iklimlerle!

Öyle başlamıştı onun hikayesi de.

Neyse ki ben...

Yavrumun bütün zincirleri kırmıştım altı yıl öncesinde...

Ki iyi ki doğurmuşum onu!

Buyurunuz genetik hastalıklarınız sizin olsun.

Bana bir sade Türk kahvesi lütfen!

Zira, epeyce bir savaşacağız belli ki hayatla!

Cemre.Y.

Neyse

...Neyse!...

Mevsimler ayarsız geçip giderken,

Arsız yağmurlar başladı durduk yere!

Durduk yere gök gürledi en şimşeklisinden,

Durduk yere yine korktum ya anne'm!

Dizimin ağrılarını yeni affetmiştim oysa,

Oysa yüreğimin yaralarını yeni mumyalamıştım.

Ciğerlerim falan da idare ediyor işte kendince!

Lakin sol kürek kemiğimin üzeri kurak bir toprak sanki.

Sağ elimle kaşıdıkça yeni yaralar,

Yeni yeni sorumluluklar çıtırdıyor her hücresinden!

Sahi...

Onu ne yapacağız anne'm!

Kuruyup, çürüyüp toprakta yok olmadan şu deriden elbisem,

Sevilecek mi şöyle doya doya hani en mevsimsiz olanından,

Hani en masallara kahramanlar olunanından.

Neyse!

Hava ayaz, mevsim zemheri,

Soba da yok ki bir odun daha atıp ısınsam.

Yıldızsız, yakamozsuz akşamlardan geçiyorum sevgili'm.

Hani bir keresinde...

"Umudu yıldızlara astık, ay tutuldu." demiştim ya!

Eksik kalmış...

Rüyayı, hayal sandık, yalan oldu.

Geçer ama...

Bütün geçenler gibi!

Neyse!

Cemre.Y.

Mektup

...Mektup...

İstisnasız her yeni gün...

Kıpkırmızı dileklerime, bembeyaz hayallerimi ekler,

Çocukluğumun iki incir ağacı arası pembe salıncaklı,

En mutlu günlerimi umutlar, çoktandır renkleri solmuş, 

Mektup atılacak yeri oksidasyona uğramış,

Yeri, yurdu hepten unutulmuş,

O posta kutusunun renklerini yeniden boyayıp,

Yeniden rüyalanıyorum işte.

Öpe koklaya da usulca atıveriyorum içerisine ama!

Hiç aklıma getiremediğim bir şey var belli ki.

Posta kutularına atılan mektupları hep!

Mektupları getiren postacı toplardı da yollardı ya hani?

Gayri mesele dualarla, niyazlarla, hiç olmayan bir posta kutusuna,

Hiç gelmeyecek bir postacıyı beklememek olacak.

Oysa ne de güzel birer dualı, niyazlı, hayaldiler.

Bundan sonra mektup falan da yazmam gayrı!

Cemre.Y.

Özür Dilerim Senden Çocuk

...Özür Dilerim Senden Çocuk...

Zaman, zembereği olmayan geleceğe doğru akarken,

Ben...

En azından senin kaderine bari...

Müdahil olabilmeliydim, Bu makus talihin zincirini kırabilmek adına!

Lakin keyfince yazıyor yazan ve ne yazık ki...

Kimsenin seçme hakkı bile sorulmuyor ta kalubeladan!

Yoksa...

Hangi ruh, ruhunu verdiğinin mutsuz olmasını seçerdi ki?

Hangi ruh, kendi ruhunun ömrü çile kapılarında çürüsün isterdi.

Hangi ruh…

Daha hangi rahime gireceğine,

Hangi babanın sperminden ineceğine karar veremezken,

Kendini cellat hayal edebilir misal!

Ya da sırtında hançer yarıkları, vefasızlıklar dolu yaraları,

Acıdan ciğerlerinin yırtılmasını neden tercih etmiş olsun değil mi?

Beni...

Kalubelaya gönderin hocam!

Diyeceklerim var birkaç kelam.

Misal...

Özür dileyeceğim senden çocuk biliyorum zira!

Bize sorulmadan yazılacak yazılanlar,

El mahkum yaşayacağız hepsini ve her şeyi!

"Özür dilerim senden çocuk!

Ömrünü ben yazamadım,

Güzelleştirmeye de tek başıma gücüm yetemedi.

Ben her gün affetmeye çalışıyorum kendimi.

Mümkünse...

Sen de dene emi?

Kendini ve beni ve dahi her şeyi affetmeyi.

Zira bu alem, Korkunç bir kabustu ve geçecek hayat romanımız bitince.

Hayat kısa falan değil ve çoğumuz, Sevemedik bizim yazmadığımız hikayelerimizi

Lakin, mademki başladık, Birimizden biri editörlüğe soyunmalı mutlaka!

Ben tek başıma beceremedim lakin, Özür dilerim senden çocuk, sıra sende!"

Cemre.Y.

Gülümse

...Gülümse...

Gecenin mührü serilirken yıldızlara,

Sırılsıklam yağmura bulandı bütün sokaklar.

Eli yüzü yıkandı şehrimin coğrafyasının.

Beni hiç sorma azizim,

Dudaklarımda şakayık gülümsemesi!

İçim dışım kalabalık aile sevgisi...

Cemre.Y.

Geceler

…Geceler…

İyi olsun geceler…

Varsın son gülümseyişler denize savrulsun!

Ama…

İlle de…

İyi olsun geceler… Cemre.Y.

Kalp

...Kalp...

Durduk yere...

Hiç olmayacak bir anda...

Hiç de gereği ve sebebi yokken!

Kalbinin varlığını hatırlatıyor ya kendi EKG'n

Ne vakit, yanılıp, şaşıp da hani,

Yüreğine de danışmaya ramak kalsa...

Hiç yoktan var oluveriyor birileri!

Durduk yere açıveriyor eksikliklerini.

"Troid ilacını içmeyi mi unuttun acep?

Ya da...

Yanlışlıkla iki kere mi içtin ki?" diyor misal.

Öyle olmalı zira kaderimin yeni çizelgesi.

Merkürü dehleyip,

Satürn'ün gereksiz geçişlerini es geçip,

Durduk yere gelecekten bi yüreğe,

"Hoş geldin mirim!"diyemem misal.

Kesin...

Troid ilaçlarımının oranıdır sıkıntım.

Yoksa...

Bu kalp bunca yıl heyecanla atmamış,

Ne diye bi hayale kansın de mi?

Cemre.Y.

Sevgili

...Sevgili...

Sana ılık bir güz akşamından sesleniyorum sevgili,

Bakma üstümün başımın kırağı donuğu olduğuna.

Günün güzelliğine, akşamın bahar esintisi eklenince ben...

Durduk yere nar sevmeye karar verdim misal.

Kim bilir belki de artık masalların sonu bile değişir bir gün!

Gökten üç elma yerine, mutluluk yağar ruhsuz yüreklere.

Cemre.Y.

İstersen

...İstersen...

Bana...

Bir daha...

Yeni...
Şiirler yazdırırken sen bu sefer!
Şiirim'in öznesi olur musun misal!
Onu bir bakışalım istersen?
Cemre.Y.

Nasılsın

...Nasılsın...

Kendi hayatımın...

Gereksiz kalabalığından sıyrılmaya çabalarken,

Kim bilir...

Ne kadar?

"Günaydın"ı kaçırdım ömrümde...

Ve kim bilir...

Ne kadar da,

"İyi Geceler"i.

Öyle ya...

Gün nasıl olsa geçiyor ya!

Öyle ya da böyle.

Lakin...

Gece çöker az sonra!

Az sonra...

Bütün yalnız yüreklerin,

Yalnızlığını...

Kirli çarşaflara feda etmeyenlerin vakti asılır duvarlara!

Sahi...

Sen...

Şimdi...

Nasılsın?

Cemre.Y.

Dehliz

...Dehliz...

Ruhumun derin dehlizlerinde geziniyorum her gece...

Gün be gün artan öksürük nöbetlerime bakılırsa da,

Bulamıyorum demektir ne demeye

Tanrının yaratıp unuttuğu bir insan evladı olduğumu!

Ve neden?

Ve nasıl?

Ve niçin...

Ömrü hayatım boyunca sanki utanılacak bir varlıkmışım gibi,

Atılıp savurulacak, başka öfkelerin hepsi üzerinden alınacak,

Kırılacak, üzülecek, incitilecek ama ille de hayatta kaldırılacak.

Bir tek sevgi kırıntısına, biraz şefkate, 

Biraz vefaya hasret kalacak bir ruh olarak yaratıldım acaba!

Düşüncelerim düşünmekten yoruluyor bazen...

Durduk yere başlıyor yine ağrılarım ağrımaya!

Durduk yere acısız ölümün çarelerini arıyorum bazen.

Sonra vazgeçiyorum aniden!

Zira meğerki ben zamansız ölürsem o kazanır.

Varsın o da bunu merak etsin madem!

Değil mi ki bu da benim kendi kaderime intikamım.

Cemre.Y.

Hayal Bu Sevgili

…Hayal Bu Sevgili…

Hiçbir şey…

Ama hiçbir şey…

O en güzel gülümseyişlerimi geri getiremez bana!

Lakin…

Daha da güzel gülümseyişleri de umuyor hani insan olan.

Hayal bu sevgili'm.

Seve seve söv bitsin. Cemre.Y.

Yorgun

...Yorgun...

Üzerimde yüz yıllık yalnızlığın ağırlığıyla,

Gün be gün içimden göçmekteyim.

Yorgunum diyorum lakin, yorgunluk da suç gibi yük üstümde!

Cemre.Y.

Kırmızılı

...Kırmızılı..

Kırmızılı bir kadın...

Kırkını beş geçe...

İlk defa...

Hiç olmayan bir fırtınada,

Basit bir işportacı şemsiyesine güvendi!

Yağmur yağmalıydı o kesin,

Ve hazırlıksız yakalanmalıydı afete lakin...

Aylardan kasım olmasına rağmen,

Ne yağmur vardı ortalıkta,

Ne de en ufak bir fırtına!

Kırmızılı bir kadın...

Altıncı yaşını beş geçe...

Henüz küçümen bir çocukken!

Geçmişinden yüz yıllarca vakit geçse bile...

Bazı şeylerin,

Esas hikayesini anlatamadı da!

Tuttu "Çünkü o'ndan nefret ediyorum!" demeyi seçti.

Çünkü diğerleri...

Bundan gayri sadece o nefretin sebep hikayesine asılacaktı.

Kırmızılı bir kadın...

Çoğu şiirinde...

Ömrünün en az otuz kilosunu verecekti her şiirinde...

Bırakmadı peşini hiç kimse!

Cemre.Y.

Özlemedim

...Özlemedim...

Her gece...

Hiç üşenmeden,

Ömrümün on yıl öncesini,

Ve de on yıl sonrasını,

İğne deliğinden geçirip,

Kah efkara basıp,

Kah hayale dalıp,

Şu anımdan geçip gitmekten sıkıldım.

Ben...

Sizin kadar şanslı değildim bayım!

Ne çocukluğumu özledim,

Ne de en ergen hallerimi,

Ne gençliğimi özledim,

Ne de daha dünkü hayatımı.

Bugün mü...

Geçti gitti işte!

Lakin...

Bir tek "Şimdi!" kaldı elimde.

Şu satırlarımı,

Cümle ederken gülümsüyorum misal!

Yetmez mi?

Cemre.Y.

Neyse

...Neyse...

Kim bilir kaç yüzyıl önce anızları yakılmış,

Sahibince çıkını heybesine konup çoktan terk edilmiş,

Bir daha da...

Ekin ekilmemiş, mısır biçilmemiş bir tarlanın başındayım!

Çok bekledim belki biri gelir de, gün döndüler olsun,

Ya da ne bileyim en azından süpürgelikler falan ekerler diye ama!

O gün, bugün, ne gelen oldu, ne de giden.

Şimdilerde zemheri ayazlı kara kışlarıma inat,

Sonbahar fırtınalarına inat,

Güneş...

Kurumuş dallarımda, kurum kurum, salım salım salınmakta!

Çok korkuyorum ama ya bahar geldi sanıp yeşillenmeye yeltenirsem,

Ya birden gecenin bütün kara kışları yorgun köklerimi üşütürse diye.

Neyse ya...

Neyse!

Cemre.Y.

Sonra

...Sonra...

Sesli, sessiz ama fısıltı kadar yakın,

Lakin sınırlar kadar uzak...

Misal...

Kaç gece...

Bir sütyen askısında astım kendimi, kimse bilmez!

Orospuluktan falan da değil ha!

Hepi topu üçü geçemedi sevdiklerim!

Hepsinden de...

Evli, mutlu, çocuklu aile hayaliydi, hayallerim.

Sonra mı?

Sonra'm hiç olmadı lakin!

Sonra...

"Ben ona hiç aşık olamadım be evladım,

Geldi, aldı işte beni!" razılığına razı olmayı Bir hayli de diledim.

Ve ama lakin...

Hissetmeyi, hissedebilmek bile ayrı bir güzeldi be! Cemre.Y.

O Kadar

...O Kadar...

Ömrümün...

Yoğun bakım kapılarından geçerek geldim bugüne!

Bu vakitten sonra...

Artık hükmü yoktur hangi paslı anahtarın,

Hangi ağulu geçmişimin kapılarını açacağı!

Bu vakitten sonra!

Ben yazarım kaderimin cilvelerini,

En destansı anlarıyla...

O kadar!

Cemre.Y.

Gittin

...Gittin...

Umutsuz akşamlara inat!

Ilık bir kış baharıydı gelişin.

Sonra güneş doğdu,

Karlar eridi.

Ve sen...

Gittin.

Cemre.Y.

Çocuk

...Çocuk...
Geceye yıldız tozları serpiştirelim çocuk!
Gece...
Güne uykulu kirpiklerini açtığında,
Sanki aylardan baharmış gibi,
Güneş ışıltılarıyla salınsın hayata.
Lale mevsimleri hiç bitmesin misal!
Sanki iki göğsünün arasındaymış gibi.
Cemre.Y.