Hasta

...Hasta...

Sana fısıltılarla kendi ninnilerimi söyleyeceğim sevgilim,

Uykularını yırtan kabuslu canavarlarından koruyacağım seni.

Boğazın kuruduğunda başucunda suyun hazır olacak hep.

Açıkta kalan omzunu öperek örteceğim.

Dudaklarımla ısıtacağım omuriliğinin her bir eklemini.

Söz...

"Hasta olduğunda şımarık çocuklar gibi mızmızlanıyorsun!" da demeyeceğim.

Çünkü yapayalnızken nasıl hasta olunur en iyi ben bilirim.

Parmağının ucunu dahi kımıldatmak istemezken insan,

Kendi çorbasını kendisi kaynatmak zorundadır ölmeye niyeti yoksa!

Merak etme, vücudunun hastalıklarını da,

Ruhunun yaralarını en iyi ben iyileştiririm.

Sen hep beni böyle, seve seve sev yeter ki!

Cemre.Y.

Merak Etme

...Merak Etme...

Sana kır çiçeklerinden güzel rüyalar ördüm sevdiceğim.

Olur ya kara kışın zemherisine denk gelirse yüreğime gelişin.

Tahta beşiklerin içindeki çocukluğun üşümesin diye.

Merak etme merak etmem çocukluk anılarını.

Sen anlatmadıkça da sormam ilk gençlik çağlarını!

Yaranın üzerini kapatırım kendi yara izlerimle.

Sana sonbahar yapraklarının dallarından güneşler ördüm sevdiceğim.

Olur ya yazın kavurucu sıcağına denk gelirse yüreğime gelişin.

Beton duvarların içindeki büyümüşlüğün yanmasın diye.

Merak etme merak etmem bunca yılı nasıl geçirdiğini.

Sen anlatmadıkça da sormam benden öncekilerini!

Buruk tebessümlerinin üzerini kapatırım kendi tebessümlerimle.

Gerek yok!

Sakın ha o güven duvarını da sakın zedeleme!

Lakin...

Epeyce yükselmiş sanki kalbine ördüğün duvarların.

Buraya bir merdiven bırakıyorum biraz da kır çiçekleri.

Belki ayakların özlemiştir çimenlerde yürümeyi.

Cemre.Y.

Hayır Anne! Hala Hiçbir Şey Değişmedi Buralarda!

...Hayır Anne! Hala Hiçbir Şey Değişmedi Buralarda!...

Selam anne!
Annem, merhaba!..
Anam selam...
Öperim yorgun kirpiklerinden tabi duruyorlarsa hala!
Öperim ayak tırnaklarından kaldıysa tabi bir tek kırıntı bana!
Buralarda hayat hep aynı genellikte genelde, lakin...
Arada birileri geliyor ya yanına, hep, aynı sebepten!
Bilirsin beni hala aynıyım işte...
Kim giderse gitsin kanserden,
Adı kanser olunca gidişine sebep o illetin,
Hemen birinci dereceden akrabam sanıyorum o gideni de!
Yutkunamadığım her acının ardından iki gün sonra,
Yarım yudum nefes alabiliyorum hala!
Tam da sonbaharın götürdüklerini daha yeni affedip,
Yeni bir hayat hayal edip,
Tam da ilkbahara doğru öykünürken ideallerim,
Yine ciğerimden vuruldum.
Hayır anne!
Hala hiçbir şey değişmedi buralarda!
Dün...
Biri daha...
Kanserden öldü anam.
Hani onkoloji odalarında kemoterapi alırken sen,
Artık damar yolunu bulamayıp iğneyi kasıklarına sapladıklarında,
İçimden hüngür hüngür ağlarken ben,
Dışım istemsiz titrerken, tutmuştun ellerimi!
Yanındaki koltukları işaret edip,
"Şimdi çocuk gibi ağlamanın sırasımı a kızım,
Bak şu çocuklara, bak şu gençlere,
Bak şu...
Canı yandığı için sadece -Ah!-diyen şu yaşlı adamı azarlayan kızına!
Adamcağız nasıl da sessizce çekiyor acısını içinden içinden,
Kızına gülümseyerek ölüyor öylece içinden içinden.
Şimdi senin bu anasına aşık halin,
Bu ortama hiç, yakışık alır mı ha!" demiştin.
Misal o zaman da Yeşilay'cılar bangır bangır bağırıyordular,
"Sigara kansere davetiyedir!" diye.
Ben hiçbir yerde, otobüs durakları da dahil hiçbir yerde...
Onkoloji bölümün hastane kapısında içilen kadar sigara dumanı görmedim!
Ve içeridekilerden çoğu sigaradan kanser değildiler!
O apayrı gereksiz bir bağımlılık günü gelir, def edilir lakin!
Lakin...
Hala...
İnsanlar...
Birbirlerini en gereksiz sebeplerle...
En can damarından üzüyorlar be annem!
Hayır anne!
Hala hiçbir şey değişmedi buralarda!
Dün gece hiç yok yere hapisteki kardeşimi gördüm rüyamda,
Güya, iki kız çocuğunu, evlatlarını özlemiş, onlar için endişelenmiş,
Sicim sicim ağlıyordu kaderin şimdiki zincirlerini affetmem için!
Tam da birinin bari kanserden ölmeyeceğine inanarak yatmıştım oysa!
Sana yemin ederim ki...
Beni bile hayata umutlandıran, sağlam olan sol bacağımı değil de,
Dizi yırtık olan sağ bacağımın ağrısını bile bana sevdirebilen o can...
O, ölmeseydi!
O, öldü!
Eminim olmayan saçlarını okşuyorsundur bir yerlerde!
Eminim...
Şimdi bütün fitne fücur ruhlardan koruyorsundur onu!
Sana...
Onunla bir gülümseme yolladım anam!
Öp olur mu, onu dudağının gül kıvrımından,
Ha bir de...
Eylül'ümün bebek tarağını çıkardım sandıktan!
Senin saçlarını taradığım gibi tara olur mu onun saçlarını da!
Hatta o da, sana bir seferinde senin dediğin gibi desin ki...
"Ne çok taradın be anam saçlarımı, taa belime kadar!
Neredeyse, ben bile inanacağım aslında kel olmadığıma!" demiştin de,
Ben sana..
"Merak etme be anam!
Senin saçının beş teli yeter seni en avret yerine kadar örtmeye!" demiştim de...
Apayrı bir gülümseyiş belirmişti dudaklarından.
Sahi be anne'm!
Azıcık ucundan kırgın gittin bilirim de...
Adı eski de olsa en içten "Baba'm" dediğim adam olan
Sıfatı eski de olsa da, kayın babama da,
Bir bacak, bir kol, bir yürek kadar selamımı iletir misin lütfen!
Çünkü...
Neden bilmiyorum!
Onu da bugünlerde çok özledim!"
Ve bir gün ölürsem!
Muhtemelen kanserden ölmeyeceğim,
Muhtemelen yine kendi cennetimi kendim seçemeyeceğim!
"Ciğeri yarıldı!" diye bir hastalık çıkartacaklar kesin.
Zira...
Bu kadar...
Acı...
Çok fazla!
Ve ben...
Amip değilim!
Her yeni gün, hücrelerimden yeniden doğmaktan çok yoruldum!
Müsait bir yerde...
İklim kırılmasına karşı, paralel evrene çıkış kapısı elinde,
Yazılmış bütün kaderlerden sıyrılmış bir kaçak var!
Tabletlerinize yazın lan beni!
Bir gün...
Birileri okur nasıl olsa!
Neyse annem!
Lülücanımın bana anlattığı gibi işte durumlar,
Hepimiz, yeterince duyumsamışız belli ki,
Hep beraber iyiyiz biz...
"Hayır anne, hala hiçbir şey değişmedi buralarda!"
Ama merak etme, yeni şeyler gelişiyor!
Misal sebebi kanser olmayacak hiçbir ayrılığın!
Seri, sıralı üretiliyor artık insanın duyu yüklemi!
Promosyon talebinin çokluğuna bakılacak artık!

Cemre.Y.

Hayat

...Hayat...

Sabah kahvaltısına,

Kavurma yaparım diye hayallenirken,
Sana verilen tek kurban etini,
Buzu çözülünce,

Ciğer çıkması gibi bir şeydi belki de hayat!
Cemre.Y.

Yüreğimin Sızısı

...Yüreğimin Sızısı...

Telkari gümüş halhallar dolanıyor ayak bileklerimin hayallerinde,

Zaman vuslata kavuşamadıkça...

Neyi özlemeyi özlediğini bile unutur oluyor insan!

Sonbaharın son yaprakları da dökülür birazdan.

Yağmurlar dona keser, geceler zemheriye...

Bu kimsesiz kaçıncı kışım olacak ey ahretliğim!

Telkari gümüş halhallar dolanıyor ayak bileklerimin hayallerinde,

Birinin onu usul usul parmak uçlarıyla bileğime takışı misal!

Bir bulsam, sanki dinecek dizimin ağrısı, yüreğimin sızısı.

Sanki her gece kabussuz uyuyacağım mışıl mışıl.

Sanki her günüm günlük güneşlik geçecek ışıl ışıl.

Cemre.Y.

Yüreğimin Coğrafyası

...Yüreğimin Coğrafyası...

İklimler akıp giderken yüreğimin coğrafyasından,
Kim bilir, kimler,

Kendi atlasında diliyordu ruhumun şehrini!
Gözümün kenarında bir yıldız tozu, birkaç çiy tanesi.
Merak etme artık ağlamıyorum,
En buruğundan birer tebessümle,

Vedalaşıyorum geçmişimle.
Nicedir,

Nasıl olduğunu bile merak etmediğim geliyor aklıma,
Sesli nefesli gülümsüyorum, geleceğime!
Seni unutmayı unuttuğumu,

Hatırladığım o anlarıma da, güzellikler diliyorum.
Evren'e sesleniyorum sessiz avazlarımla!
"Benim bu evrendeki görevim bitti,
Aşkla sevmemeyi, güvenmemeyi sonunda başardım.
Artık buradan alın beni!"
("My mission in this universe is over.,
I finally managed not to love with love, not to trust.
Now Get Me Out Of Here, Please!")
Cemre.Y.

Olsun, Yine De Yüreğime Sağlık

...Olsun, Yine De Yüreğime Sağlık…
Açlığın hüküm sürmesine ramak kalmış bir ülkede,
Sabah, öğlen, akşam, gece kuşaklarında bile, ha bire gözlere sokulan!
Hiç yapamayacağımız yemeklerin,
Heyecanla, kavgayla karışık programlarını izlemek gibiydi seni sevmek!
Halbuki izleyicilerin çoğu, akşamın sofrasına marketlerin depo önü köşelerinde,
Atılmalıklardan ucuza sattığı sebzeleri seçip, alıp, ateşe karıp, yemek eylemiş,
Yine de bir kere olsun lutfedilip
"Ellerine Sağlık!" denmemiş gibiydi seni sevmek,
Olsun, yine de yüreğime sağlık.
Cemre.Y.

Bir Bahar Sabahı Ansızın Karşıma Çıkan O Tek Gülümseme Gibiydin Hep Sen!

...Bir Bahar Sabahı Ansızın Karşıma Çıkan O Tek Gülümseme Gibiydin Hep Sen!...

Seni günümün güneşinde sakladım.

Ve dahi gecemin en ışıklı yıldızında.

Seni insanların ruhumu ezip kirlettikleri bütün anlardan,

Seni kabusların canımı yakıp yıktıkları bütün zamanlardan,

Seni cinlerin sinsi muskalarından uzak kılmaya çabaladım hep!

Sen hep, sımsıcak son yaz akşamından birinde gebe kalınıp,

Bir bahar sabahı ansızın karşıma çıkan o tek gülümseme gibiydin hep sen!

Pazartesilerini gelişin ve dahi gelişime denk olduğundan nice çok sevsem de.

Salı'larım hep buruk geçmiştir benim.

Seni bir geceden bir tek sabaha, benden yoksun,

İçine sığamadığın o küçücük kuvözde bırakmalarına sebep ben değildim oysa!

Ya da beni, aile meclislerimizin görüş gününde cinsimi beğendiremeyen de ben değildim.

Sanki birileri özene bezene bir örnek yaratmış da,

Kaderlerimizin ipekli renkleri bitince, üzerine haraşo yün urgan geçirilmiş gibi.

Cemre.Y.

Kusuruma Bakma Sevgili Tam Da Şiirime Denk Geldin

...Kusuruma Bakma Sevgili Tam Da Şiirime Denk Geldin...
Günler zemheriye doğru akıp giderken biliyordu kadın!
Hiç kimse onu, onun cehennemine kadar sevmeyecekti.
İki ayrı kalpte, tek bir yürek olabilselerdi zaten her yer cennetti.
Ki zaten nicedir, papatyaların...
Ömründeki ederini,

Başkalarının hayallerine taç yapmıştı kadın çoktandır.
Özü, can kokan pembe gülleriyse,
Burnunun direğine hızmalamayalı da çok olmuştu zaten!
Şimdi yapayalnızdırlar,

Sen gidince, bensiz masalara kondurduğun o kokusuz orkideler...
Benimle birlikte kurmadığın kumdan kaleler yapayalnızdır misal!
Sahilde kurduğun rakı sofran, mangalda közün, ateşin son mavisi,
Gün geceye sarınırken tende bıraktığın o koku!
Kırmızılı, mavili gitarların akustiği!
Sahi onları da mı yıkıp gittin?
Yoksa...
Öylece...
Ardına bile bakmadan, hiç olmayan bizi de mi terk ettin senden?
Kusuruma bakma sevgili tam da şiirime denk geldin...
Neyse.
Şimdi kahve vakti de değil zaten, gün geceye harmanlanmakta.
Sahi soğuk akşamlara yorganımı hazır etmiştim değil mi ki çoktan!
Bu akşam sarınmalı,

Taa ki omuz başlarından ayak tırnağına kadar örtünmeli.
Günün sabahı soğuk, gecesi ayaz, zamanlar arası da, iş güç zaten!
Sorsan...
Sanki gazelleri,

Çıtırdata çıtırdata yürümüş de yorulmuşuz o patika yoldan.
Ağaçlar,

Muzipçe gülümsemişler birbirlerine biz usulca öpüşürken de
Gelecek bahara birkaç yaprak daha salmışlar yapraklarından.
Lakin serin yaz geceleri yakamozlarla dans ederken,

Acemi flört anlarını da tek ettin sen!
Tıpkı lapa lapa kar yağdığında,

Şömine başı şarap alevi geceleri es geçtiğin gibi gittin sen!
Günler zemheriye doğru akıp giderken biliyordu kadın!
Hiç kimse onu, onunla cehennemine kadar sevmeyecekti.
İki ayrı kalpte, tek bir yürek olabilselerdi zaten her yer cennetti.
Sahi sen söyle ey şiirim!
Özleyen, özlediğinden bir yudum nefes almadan mı giderdi sence?
Neyse...
Kusuruma bakma sevgili tam da şiirime denk geldin.
Yoksa yastığım, yatağım, yorganım zemheriye razı!
Geçecek elbet, içimden içim geçerken geçecek!
Geçer elbet!
Sahi!
Fotoğraf ne de güzel değil mi?
Ki zaten
"What Dreams May Come" filmindeki bir resimden!
Gülümseyelim lütfen!
Cemre.Y.

Ihlamur Kokusu

...Ihlamur Kokusu...
Ah nasıl da büyüyüp serpiliyor gençliğinin ıhlamur kokuları...
Daha lale cennetine gidip,

Seyrine doyulası anları özümseyecekti doya doya!
Daha tazesinden hiç tatmadığı leylak kokularını ağacından nefeslenecekti.
Daha...
Gırtlağına takılıp kalan yumrunun sebebinin müsebbibini,
Rakımı bol kadehli kendi kendilerine sırdaşlı dost meclislerinde,
Küfür gibi savurmayacaktı ulu orta!
O da biliyordu zira!
Bir çocuk doğacak kadar hiç kimse...
Kendi kendisini s***iremezdi.
Yasal bir sevişmenin en organik hücresiyken,
Hayat ona hep inorganik uzaylı muamalesi yapmayı tercih etmişti.
Şimdilerde mi?
Kapatmış bütün şehrinin ışıklarını tek bir mum alevine dahi tahammülü yok.
Doya doya bir ciğer dolusu ferah bir tek nefesi yok, razı!
Zifiri karanlıksa onsuzluk razı!
Cennet şuasıysa ondan tek bir haber razı!
Tam dalacakken uykunun rehavetine...
Kapı tıkırtısını andıran o gecenin bütün seslerine de razı!
Yeter ki...
Kimse...
Hiçbir şeye karışmasın ve de kalkışmasındı.
O, ona razı...
Ne kadar tanıdık geliyordur bütün hikayeler değil mi?
Lakin herkes yer değiştiriyor zaman sonra ilk seçtiği karaktere!
O...
Razı.
Varsın yarın bir gün hiç ummadığı yerden,
Tohumunun meyvesinden yesin o en büyük tokadı.
Üstünden yıllar geçince bir hasret köprüsünden,
"Yine gel!" diye atar yürekleri nasıl olsa!
O, ona, o olmasa bile,

Ona dair hiçbir kırıntı kalamasa dahi, ondan kalana kadar razı!
Ah nasıl da büyüyüp serpiliyor gençliğinin ıhlamur kokuları...
Daha lale cennetine gidip seyrine doyulası anları özümseyecekti doya doya!
Daha tazesinden hiç tatmadığı leylak kokularını ağacından nefeslenecekti.
Cemre.Y.

Lakin Bir Şey Eksik

…Lakin Bir Şey Eksik…
Yağmur tanelerinin sesine uyanmak gibiydi belki de huzur.
Ya da ne bileyim…
Camdan bakan bir kedinin gözlerinin içinde
Kendi yansımanı görmek gibi bir şeydi belki de şefkat.
Lakin bir şey eksikti,

Ya da yarımdı adını anlamlandıramadığım bir şey...
O kadar tanıdık ruh halleri ki bunlar,
Sanki hiç kimse seni anlamıyormuş gibi hissedersin.
Bir süre sonra,

Onlar doğru diyormuş ben görememişim desen de,
Yıllar sonra anlıyorsun ki hakikaten seni anlamıyorlarmış.
"Keşke o zaman vazgeçmeseymişim!" diyorsun.
Çok sevdiğin bir sanatçının en sevilesi bir şarkısına
İlk defa rast gelmek gibiydi belki de hayat...
Lakin bir şey eksik…ya da…
Adını koyamadığım
Yarıda kalmak korkusunu,

Yenmeye yetecek kadar koca bir cesaret!
Cemre.Y.

Tamam

…Tamam…

Ben.
Hayatı.
Aslında.
Bütün'ün,
"Tüm" olarak kısaltılabildiğini,
Ve de gayet de idrak ile, fark edebildiğim andan itibaren,
"Tamam!"dım aslında.
Üç nokta'yı mı yanlış koydum acaba!
Ya da virgül, ne bileyim "-de, -da eki"mi...
Çok mu, çok gereksizdi acaba o anda!
Cemre.Y.

Kim Bilir

...Kim Bilir...

Yıkıntısı boldu hasarları bütün ömrümün!
Ben yamalamaya çalıştıkça hayatımın atmosferini,
Yırtıp parçalıyordu kangren bir yaranın derinin dibi.
Belki de yanlış filmi izliyordum kim bilir?
Ya da herkesle aynı ana denk düşmeyen yanlış müzikleri!
Frekanslarımız,

Aynı paralel evrenin kaderiyle uyuşmuyordur ne bileyim.
Lakin nedendir bilmem...
Onca çileleri çekerken bile ben,

Bir tek kabuslu gece geçirmedim.
Ya koşarak kurtuluyordum kötücül canavarlardan,
Ya da melek kanatlarımla üstlerinden uçarak!
Rüyalarımı başkalarına anlatmaya başladığımdan beridir,
Ne koşabiliyor, ne de uçabiliyorum artık.
Belki de bütün suç bende değildir kim bilir?
Lakin artık çok zaman da yok hani!
Cemre.Y.

Mesela

...Mesela...

Mesela uykularımı yırtıp duran,

Sebepsiz ve de oldukça gereksiz kabuslarımdan,
Beni korkutmadan uyandırıp,

Sımsıkı sarılıp "Ben varım!" diyebilirdin.
Mesela zifiri karanlıklarda boğulan yalnızlığıma,

Bir ışık hüzmesi olabilirdin.
Mesela bir kere olsun,

Alarmın saatinden birkaç dakika önce uyandırabilirdin beni.
Günün herhangi bir saatinde arayıp sadece "Alo!" sesime,
Sadece "Özledim!" deyip kapatabilirdin o telefonu!
Sonrası parlement mavisiydi, sonrası çimen yeşili,
Sonrası güneş sarısı, sonrası,

Şarap kırmızısı, kar beyazıydı sonrası.
Sonrası cennet gülümsemesi dudaklara tebessüm olan.
Olmadı işte neylersin sonrası yürek sancısı.
Cemre.Y.

Gelişi Güzel

…Gelişi Güzel…
Kusursa, sen o kusuruma, iyi bak sevgili…
Hiç öyle aruz vezni kalıplarına sığdırmaya uğraşamam yürek dizelerimi!
Beyitlerimi ergenliğin verdiği platonik heyecanlarıma hediye ederken,
Akrostiş şiirlerimiyse kim bilir hangi lise defterinin arasında unuttum ben.
Hani şöyle ölçülü, vezin'li şiirlere kafa yormayıysa,
Edebiyat öğretmenimin, tam da rahmetli anam gibi…
"Sen buna şiir mi diyorsun yani,
Aç da, iki kelam Bediüzzaman Risale İ Nur oku!" dediğinde vazgeçmiştim!
Zira bütün çocukluğum, ergenliğim,
Genç kızlığım,

İki dudak arası kaderimin nedenini onlarla aramakla geçmişti.
Yani öyle keşke kalıplara sokmaya falan çalışmasaydın beni,

Önden önden yargılamasaydın bi!
Garipçiler gibi serbest ölçüde, gelişi güzel, severdim ben seni.
Yani öyle böyle de değil ha!
Allah ne verdiyse denilen cinsinden.
Hani olur da bir gün birini sevmeyi gerçekten denersen,
Geçmişinde bırak kafiyeleri, uyakları, redifleri.
Gelişi güzel sev yani.
Kışın can eriğine aşer misal, tatlı şeyler sevmediğim halde,

Şeker pudralı kreması bol çileğe misal.
Yazın, portakal,

Mandalina kabuğu kızart misal,

Kuzine sobanda ayağında yün çorapla yatarken.
İlkbaharda güz yaprakları savuştur ellerinde,

Böyle çıtır çıtır hayat geçsin ellerinden.
Sonbaharda da, yeni yağmur çiselemiş de,

Taze biçilmiş çimen kokusunu çek içine.
Kusursa sen o kusuruma iyi bak sevgili…
"Sevgili!"dediysek de hani lafın sana gelişiydi

Yoksa ben bütün o sanal sevişgenlerin ta ebesini.
Lakin, belli ki hiç olmamış,

Hiç de olmayacak bizden, senden önceki yalnızlığıma bir sal beni.
Cemre.Y.

Eylül Akşamı

...Eylül Akşamı...

Akşamın serinliğinin ayaza çekmeye başladığı bir eylül akşamında,

Şöyle dudaklarından dumanı tüten birkaç damla kahve içemedikten sonra!

Neyleyim içinden şehvet ırmakları akan şiirsel sözleri ben.

Neyse biraz daha yalnızlık içeyim ben.

Cemre.Y.

Buralar Hep Çok Soğuk

…Buralar Hep Çok Soğuk…

Onu bunu boşver de…

Yazın sıcacık iklimini hani herkes sever de…

Misal sevdirebilecek misin bana kışları!

Ben zemheri ayazıyla donarken,

Isıtabilecek misin, ellerimle ayaklarımın parmak uçlarını?

Misal…

Bir kere olsun bir tek kerecik olsun he bir tek kerecik!

Bir kıştan olsun sağ salim çıkabilecek miyim deyiver hele?

Kar' mış, yağmur' muş…

Soğuk' muş…

Bunca yıllık ömrümüzde, buralar hep çok soğuk!

Cemre.Y.

Bugün Pazar

...Bugün Pazar...

Saçlarını güneşe serpiştirdi kadın...
Uyanamadı tüm gün.
Gözünü açtı güneş, bulut, mavi,
Gözünü kapadı huzurun binbir rengi.
Sonra durduk yere gülümsedi.
"Bugün pazar!" dedi.
Kime neydi?
Cemre.Y.

Yeni Gün

...Yeni Gün...

Aslında yeni güne öylece en sadesinden uyandı kadın,
Bu sefer ki uyanışında sade kahvesinin yanına,
Yeni günle tam da aynı anda,

"Mademki o da uyanmış!" a çay demliğini de ekleyerek!
Sonra iklimler bütün coğrafyalara aktı,

Kadın zemheriye hazır temizliğini yaptı!
Cemre.Y.

Bekle Beni

...Bekle Beni...

Ömrünü yordukça ruhların dağınıklığı,

Bir asma kilit daha takıyordu yüreğine kadın.
Her günün sonunda,

Bir gün daha artıyordu ya kafa kağıdının eskiliği,
Öğrenmişti artık imalı imleçlerin de,

Kinayeli çekim eklerinin ne manaya geldiğini.
Zamanın akışkanlığı darladıkça,

Astımlı ciğerini umursamazlığı da öğrenmişti nihayet.
Ne gereği vardı şimdi,

Hiç olmayacak bir duanın "Amin!"ini boşuna beklemenin.
Usulca kapattı ruhunun ve yüreğinin kapısını,

Usulca bir tuğla daha dikti güven duvarına.
Kendi hayallerinin gökyüzüyle,

Başkasının hayalleri bulaşamasın diye de...
Geceye ve güne yepyeni kırmızı kalpli bir asma kilit daha astı.
Yıldızlara gülümsedi sonra en buruk tebessümünden!
Belki de ilk defa,

Çocukluğunun hatırlayabildiği en küçüklüğünü buldu içlerinden.
Nasıl da güzelmiş saçları, elleri, ayakları, yüzü, gözü, ağzı, burnu!
Sevinçli birer şefkatle öptü,

Çocukluğunun henüz hiç yara açılmamış hücrelerini.
Giderken sımsıkı sarıldı küçücük bedenine...
Söz verdi arkasını dönüp gitmeden hemen önce!
"Her ne olursa olsun,
Kim gider, kim kalırsa kalsın,

Bekle beni." demişti çocukluğunda biri ona!
Yıldızlar kayıp
Gecenin mehtabında,

Yakamoz olmadan hemen önce gördü kadın kendisini.
Bunca yıldır beklediği kendisiydi!
Çocukluğunun,

Hiç kırılmamış halini kucağında tam kırk beş yıl saklayan.
Paralel evrende zaman hep daha dün gibiydi.
Biraz geç kalmış hissetse de kendini yine sımsıkı sarıldı kendisine.
Şimdi el ele vermiş,

Yeni duydukları bir müziği duyumsuyorlar kadın çocukla, çocuk kadın.
Cemre.Y.

Günaydın O Zaman

…Günaydın O Zaman…
Bunca ömrümce
Kim bilir kaç yakamozunu bitirdim
Ömrümün sabahına artık aymamayı dileyerek…
Ve de…
Kaç güneşi doğurttum kim bilir kendi kendime dahi,
Bari dün gece sahilde sevişen çiftler mutlu uyansınlar diyerek!
Uyandık mı sahi!
Günaydın mı sahiden?
Yüzünü yıkadın, sade kahveni içtin,
Sakıncalı lakin tiryakisiysen sigaran yanıyor belki hala!
Aynaya bakmayı unuttun sanki bu sabah, gözlerinin içinin dibeğine!
Kendi kendine olsun gülümseyemiyorsa insan,

Nefes alsa ne almasa ne!
Uyandık mı sahi!
Günaydın o zaman.
Cemre.Y.

Önem

...Önem...
Yani hayat filminizdeki,

Önemli saydığınız karakterlerden biri,

Size şunu diyor aslında!
"Beni önemsemeniz,

Umurumda bile değil ben sizi önemsemedikçe!
Neyse haydi dağılalım!"
Ne büyük hayal kırıklığı değil mi,

Gülümseyerek hazmetmek!
Cemre.Y.

Yargı

…Yargı…

Ben o anımın ruhunun moduna  denk gelmeyen, Artık ne vakit paylaştıysam,  O zamanımdaki ahvalime, Meğerki kendime bile denk düşmediysem, Kendim sosyal mecralarda bile, Kendi kendimi bile arkadaşlıktan silen bir insanım, Lütfen bütün ön ve son yargılarınızı, Biraz da kendi silüetlerinize saplayın! Cemre.Y.

Ben Ve Yüreğim Ve Kalbim Yorgunuz Zaten

...Ben Ve Yüreğim Ve Kalbim Yorgunuz Zaten...

Evime giden yolları okumakta olduğum kitabımın

Şimdiye kadar ki en sevdiğim bölümüyle aşmışım.

On altışardan üç katı geçip kapımın kilidi açmış, 

Soyunup dökünüp ayaklarımı sehpaya uzatmışım.

Bir sigara yakıp voyage müzikleri eşiliğinde 

Yorgun ayaklarımı sonbahar meltemi okşuyorken hafiften açık pencereden.

Şimdi bir şiir yazsam dedim ya içimden!

Caydım sonra fikrimin zikrinden.

Durduk yere birileri çıkacak bir yerlerden, 

Sanki yanlışlıkla bir vakitte kendimi şair ilan etmişim gibi,

Sokağımda,

Yün yataklarının yünlerini kaldırıma döküp lime lime  eden yaşlı teyzeler gibi,

Yüreğimin süzgecinden geçip 

Kelimelere yazılmak için çırpınan onca cümlemi iğdiş edecek!

Ne gerek var dedim şimdi durduk yere şiir etmenin 

Ben ve yüreğim ve de kalbim yorgunuz zaten

Radyoda Voyage müzikleriyle kapattım gözlerimi, şiir içiyorum içimden.

Cemre.Y.

Ne Çok Yitip Giden Var Ömürlerimizden Ah

...Ne Çok Yitip Giden Var Ömürlerimizden Ah...
Ne çok yitip giden var ömürlerimizden ah ne de çok kayıp giden!
Kim bilir kaç zamandır hiçbir evin telefonu çalmıyor misal anam!
Fakir ömrümüzle köydekilerden,
Muhtarı arayarak da olsa,

Haber almak için aldığın telefonun üzerine hep dantel örterdin.
Ergen çocuk başımızla sağı solu arayamayalım da,
Ay sonu bir ton fatura gelmesin diye taktığın asma kilit görünmesin diye!
Gece yarısı çalan telefon zillerinden korkardın en çok...
"Ah acı bir haber bu kesin, yoksa, bu saatte kim bizi ne etsin!"diyerek.
Ne çok yitip giden var ömürlerimizden ah ne çok kayıp giden!
Acı haberini yedisine varmışken,

Sosyal medya paylaşımlarından görülen zamanlardayız artık.
Sözmüş, nişanmış, kınaymış, düğünmüş'ü de whatsapp gruplarından.
İşte o yüzden de ben hiçbir yere dahil edemiyorum kendimi...
İçimde hep yine geç kalınmış olacak hissi.
Tel tokayla açardım bazen telefonunun kilidini,
O vakitler yüreğime kelebek yutturmuş hissi doğuran çocuğu aramak için.
İki kelam güzellik edip aceleyle kilitleyip,
Dantel oyanın ilmeklerine kadar doğruca kapatırdım telefonun üzerini.
Sahi anne...
Affettin mi sen beni?
Şimdilerde herkesin ellerinde akıllı dedikleri telefonlardan var ya,
Ben de de var hani epeydir.
(Eylül'ümü sayma tabi, özledikçe sarılır parmakları kalbinin uçlarından.)
İşte benim o telefonum bile çalmıyor artık epeydir.
Anne ben seni çok özledim!
Öyle bildiğin anası yeni ölmüş de,

Ne edeceğini bilemeyen öksüz gibi değil ha!
Bu daha bir derin burun ve yürek sızısı...
Sanki çok yakından tanıdığın birinin ablası,

Senin gibi kanserden ölmüş gibi!
Sanki senin ölü bedenini yıkayıp da ben en son hani...
Ellerini, yüzlerini, saçının her bir telini, apak memelerini,
En çok ayaklarını, ayağının bütün parmaklarını, tırnaklarını,
En sonunda iki kaşının arasından,

Yeni öpmüşüm de seni kefenlemişler gibi bir sızı bu.
Daha beni gerçekten sevdiğine emin olduğum,

O haftanın, o son gecesinde...
"Şimdi ne yapılır bilmiyorum,

Daha önce hiç annem ölmedi ki!"diyordum.
Hala aynı yerdeyim be anam!
Keşke...
Hep olduğumuz gibi bıraksaydın ya beni...
Keşke beni giderken, keşke beni ölürken,

Keşke beni hiç sevmediğin kadar sevmeseydin be ana!
Senden sonra ben,

Kim gitse ömrüme aitliğinden, yıkılıyorum yeniden.
Anne ben seni çok özledim!
Bir de ergenliğimin dantelinin,

Çiçeğinin kenarından görünen asma kilitli ev telefonumuzu!
O günlerde kullandığım,

Ucu mavi unutma beni çiçekli tel tokamı!
Ve yüreğime kelebek yutturmuş hissi doğuran o çocuğu!
Adı neydi sahi?
Ama sesi kulaklarımdadır hala!
Bir de ilk tokalaştığımızda elimi yakan teni.
Ne çok yitip giden var ömürlerimizden ah ne de çok kayıp giden!
Cemre.Y.

Eylüldü İşte

...Eylüldü İşte...

Eylüldü işte şimdi baş başa kalmışlardı nihayet!

Torunu torbası okula başlayacak yaşlı teyzeler de kızlarıyla yazlıklarına sürgüyü çekince...

Nihayet vuslata ermişti kaç aylık kimsesizlikleri.

Yalnız bank, bütün yaz üzerine oturulup fingirdeşilmesinden yorgun,

Uzaktaki yelkenli ayıplı gecelere şahitlik etmekten mahçup...

Deniz sanki hiç suya sabuna karışmamış gibi süt liman.

Bir mavisi farklıydı işte göğün, bir de arada bembeyaz pamuk şekerine dönüşen bulutu.

Güneş desen, artık ayaza çekiyordu kendisini akşamları!

Bazen, 

"Gereksiz de olsa kalabalığı da mı olmalı sanki birinin!" dedi karşı sahildeki yalnız bank.

"Valla benim için sıkıntı yok, canıma ağır geleni atarım aşağı!" dedi yelkenli.

Deniz, daha birkaç gün önceki lodosun fırtınasıyla pir-ü pak seslendi oradan!

"Bende de sorun yok arkadaşlar, dalgalandımsa da duruldum gördüğünüz gibi." diye.

Bir mavisi farklıydı işte göğün, bir de arada bembeyaz pamuk şekerine dönüşen bulutu.

Güneş desen, artık ayaza çekiyordu kendisini akşamları!

Gök, mavi, bulut ve Güneş maskesizce seyrederken onları,

"Şimdi bir yeni rakı ne giderdi bee!" dedi içlerinden en umursamazı,

Çıkardılar ceplerinden üç beş ne kaldıysa.

Tazesinden balığı koydu tavaya tekne, masayı hazır etti en yaz artığı bi-tamamından,

Ne ki insan olmasındı 

Yeter ki koydular afili bir müzik ortaya, 

Döktüler içlerini ilkbahardan sonbahara ne kaldıysa!

Cemre.Y.

Boşuna Eylül'ü Suçlamayın Ey Kendilerini Şair İlan Edenler

…Boşuna Eylül'ü Suçlamayın Ey Kendilerini Şair İlan Edenler...

Eskiden…
"Mutluluk nedir deseler;

Şubat'ta kurulmuş Temmuz hayali." derdim,
"Mart'ta bittiğini görmeseydim." i de ekleyerek.
Şimdilerde sabahları yüzümü yıkadıktan sonra,
Baktığım aynada değişmeyen tek şey de bu sanırım.
Her sabah inadına gülümseyerek,
Kendime,

"Günaydın." dediğim gözlerimin feri,

Gittikçe yabancılaşmaya başlamış,
Kenarlarındaki kaz ayaklarına yenileri eklenmiş.
Kaşımın kenarındaki inatçı,

Asi ve her daim arsız olan o tek kıl beyazlamış.
Dudaklarım incelmiş geçen yıllarda,

Göbek ve basen üst limitim gittikçe artarken.
Yüzüme güneş lekeleri konmuş misal,

Kılcal damarlarım yer yer sırıtmış.
Şimdi sana inanılmaz gelecek ama boyum da bir hayli kısalmış.
Durduk yere Eylül'e suç buluyorlar sonbaharın başı diye lakin…
Ağustos'tu öncesi göremedim bunca yıl hiçbir hayrını!
Hiç durmadan birileri ölüyor bir yerlerde uzak ya da yakın.
Daha kaç "Günaydın!"ım var bilmiyorum,
Ya da kendi kendime sarılarak uyuyacağım,

Kaç "İyi geceler!" im lakin…
Nadide Hayat filmindeki Nadide gibi,

"Bu gemiden mutsuz inmek istemiyorum ben!"
Kafa kağıdımda yaş almamla ilgili bir derdim yok benim.
Ya da arada bir kendi yaşımdan çok ihtiyar hissetmemle!
Benim derdim yaşamışlığımın onca günün hiçbirinde

"Oh be!" diyememiş olmak belki.
Hep bir şeyler eksik, hep bir şeyler yarım,

Hep bir şeyler, geç kalmış gibi.
Boşuna Eylül'e suç bulmayın ey kendilerini şair ilan edenler!
O sadece zemheri sonrası ilkbahara soyunuyor yapraklarını.
Cemre.Y.

İyiyiz Böyle

...İyiyiz Böyle...

Uzun yalnızlıklar ertesindeysen

Bir vakitten sonra insan sesi kaldıramaz oluyor insan.

İlk başlardaki çocuk cıvıltılarına hasret zamanların geçince,

O da fazla geliyor sonra sonra.

Evine çekilip sarılıyorsun omuz başlarına.

Ben ve yalnızlığım iyiyiz böyle.

Cemre.Y.

Şimdi Gelme Zaten

...Şimdi Gelme Zaten...

Daha yeni...
Bütün hayallerimin enfesliği,
Sarımsak döveceğinde dövülmüştü dün gece,
Kötü bir adam tarafından fethedilmişliğim kızımın rüyasından.
Üstü kapalı misafire sunulacak şişmiş poğaçalar gibi belliydi,
Tadı, namı beğenilse de bünyeler tarafından,
İlle de bir kusurun aranıp bulunacaktı ille ki!
Nicedir bir alt katının kapısına konuşlanmış,
Sahipsiz o valizden şüpheliydi aslında!
Gelmişlerdi belli ki gelmesi,
Geldim denilen ümit edilesi o nefesler!
Kaç gün geçmiş, kapısını kimsecikler çalmamış,
O da çalmalara alışık değildi oysaki.
Mademki deniz soğuk ve kirliydi tam da bugün!
Evinde değiştirmeliydi iklimlerini!
Evladıyla, özgül ağırlığı,
Hayatına bolca iksirli lülüsüyle, iki kelam hasbıhal etti!
Karşılıklı kapanan telefonun bile sessizliğine gülümsedi.
Mademki bugün tatildi,
Sokağının tekeline yollanmaya karar verdi kadın!
Zınk diye önünde durdu bir oğulun kocaman gülümseyen yüzü!
Her iklimde,
Onu cennete yollayası duaları savurduğu onu doğuran anasının
Bu sefer selam bile durmadı ona ya, ona da aldırmadı,
Belki de o da geldiğinin anlaşılmasını umuyordu!
Zira, onun da kendince derdi başına buyruk ve çoktu.
En çok...
Sokağının sonuna kadar gidebildi kadın!
Döndüğünde…
Az önceki hayaline yeni bir roman yazarcasına bir delikanlı!
Derin'ini içine çekiyordu,
Bütün anlayamadıklarıyla, anlatamadıklarını.
Kavuştular!
"Özlemişsin beni hem de çoook!" dedi genç!
Sımsıkı sarılıp hıçkırıklarını susturmaya çalışan kadın...
Derin bir nefes çekerken bütün yokluklardan...
"Oğlu'm benim!
Kaç tane evladım var ki,
Biri kraliçe çıktı, doğurduğum,

Diğeri sen olan sanal anneliğim!"
"Gel ama! Bize gel!" dedi lakin...
Eminim...
O da, onca akraba yorgunluğuyla bana sarılınca...
İyi gelmiştir...
Çünkü benim,
"Senden başka oğlum olabilir mi ki benim evlat,
Elbette ki seni de özlerim!
Yavrucağım karnımdayken geldin sen...
Deprem deprem lülücanıma sarılırken ben,
Ömrüne en erkenden hayata fırlayıverdin anacığından!
Misal...
Vaktinde doğabilsen,
Tıpkı kızçem gibi burcun dahi hayatına ramak kala fark atacaktı.
Elbette özledim hepinizi..." dedi ve uzun uzun sustu kadın.
"Sadece...
Sanmalardan artık durulun, yorulun, vazgeçin!
Emin olun ki,
Ömrüme yeni bir mühür basabilecek kadar ömür edeni,
En çok, ben ifşa ederim!
Hoş geldin oğlum!
Hoş geldin...
Kapı önlerinde sigaraya sarmana gerek yok,
Merak etme, yine, ben, bendeyim!
Amma velakin değecek olsaydı son kere gitmelerime neden?
Yine...
Bir şiir önceki gibi hayallenir ve de uçar giderdim ben."
"Geleceğim halam!" dedin diye kapılarımı açık bıraktım ya ben...
Sen de gelmedin ki...
Gelme zaten...
Ama...
Anahtarımın yerini biliyorsun!
"Canının, yüreğini,
Bunca hissiyatla yüklediysem, şimdi gelme zaten!"
Cemre.Y.

Gelecek De Bir Gün Gelecek

...Gelecek De Bir Gün Gelecek...

Vazgeçmelerin zirvesindeydi kadın adamla karşılaştığında,
Tam da, durgun bir su misali,
Sehpa örtüsü yaptığı,

Kırmızı yazmanın üzerindeki unutma çiçeklerine dalmıştı gözü,
Kulağında Buika'nın

"No habrá nadie en el mundo" şarkısı nağmelenirken.
Kim bilir kaçıncı gidemeyişini düşünüyordu adamdan haber aldığında.
Sorgusuz sualsiz beklendiğinden eminmiş gibi "Ben geldim!" demişti de.
Uçarcasına merdivenleri inmişti kadın,
Öyle her zaman ağrıyan dizi falan da hiç ağrımadan.
Adam az önce arabasından inmiş,
Ayakta ve gülümsüyordu kadın sokağına çıktığında.
Sanki gurbetten gelmiş kocasını karşılar gibi,

Karşıladı kadın adama sımsıkı sarılırken.
Aparman girişlerindeki,

Çekirdek çitleyip dedikodu kazanlarının altlarını harlayan teyzeler,
Hızlıca dirsek attılar birbirlerine gözler bize sabitlensin diye!
Sanki çok da umurlarındaydı kadınla adamın,
Kadınını yan koltuğuna aldı adam,

Ellerini de vites kolundaki avucunun arasına.
"Be svendsen & Ayawake - Scarecrow" sos ses çalıyordu video player'de.
Yaşlı teyzeler çekirdek tuzu sinmiş ellerini,

Üste başa silerek temizlerken koştular evdeki komşulara.
Haber dumanı hala tütecek kadar taze ve yeniydi a dostlar!
Bir kadın ve bir adam…
Makus yalnızlıklarına delilik gömleğini giydirip kaçmışlardı bu ıssızlıktan.
"Nereye gidiyoruz?" diye sormadılar bile birbirlerine!
Ne mühimdi ki daha sokağın sonunda arabanın benzini bitse!
Yine iki ihtimal vardı önlerinde ya el ele yola devam edecekler,
Ya da burunlarına sinmiş tenlerinin kokusuyla evlerine döneceklerdi.
Ne fark ederdi vuslat vuslattı işte!
Her halükarda bundan gayri her sabah,

Her öğlen, her akşam, her gece, her an gülümseyeceklerdi.
Sonra kadın gözlerini ayırdı unutma beni çiçeklerinden...
Haline tebessüm eyledi, gelecek de bir gün gelecekti.
Cemre.Y.