Ne Kadar Mı Seviyorum Seni?

...Ne Kadar Mı Seviyorum Seni?...
Sahi, ne kadar mı seviyorum seni?
Seni, bu kadar seviyorum işte!
Sanki bayram pazarlarından bana babamı almışsın gibi,
Bunca varlığın içinde hiç yokluğuna ağlayışlarımı bölüp,
Sana gülümseyecek kadar!
Cemre.Y.

Bu Sevdada Da Bir Nefes Eksik Belli

...Bu Sevdada Da Bir Nefes Eksik Belli...
Halbuki ikimizde,
Yıkıntısı,
Hasarını çoktan geçmiş,
Küllerimizden doğuyorduk güya!
Sorsan her ikimizde birer Zümrüdüankaydık.
Kendimden emin,
Başım dik, alnım ak,
Usulca dokundum ruhuna.
Gelişin...
Geçmişini çoktan affetmiş gibiydi lakin!
Senin yaraların hala kanıyor be sevgilim,
Ki ben, kendi kanımın kokusundan dahi iğrenirim.
Öyle ya!
Vampir olmayı hiç beceremedim.
Sevişme hayalleri vesaire tastamam da...
Yüreğimi, güveninle, ısıtamadın be sevgili!
Bu sevdada da bir nefes eksik belli.
Ki yüreğimi güveniyle ısıtamayanın,
Yatağımda işi ne ola ki?
Cemre.Y.

Portakal Çiçeği

...Portakal Çiçeği...

Turuncuya keserken gün batımları,
Saçlarım terasın balkon kenarından sarkarken,
Çiseleyen yağmur tanelerine karışıyordu,
Boynumdan savrulan portakal çiçeği kokuları!
Sana birikmiş "Günaydın" larım vardı oysa,
Yastık altına saklanmış bir sürü "İyi geceler" im.
Uzun bekleyişler durağında,
Sokağımın çocukları saklambaç oynuyordular.
Turuncuya kesen gün batımında, akşama hazırlanırken gün.
Bir kadın portakal çiçeği kokusunu, yasemin kokusuna terk edip,
Usulca evine girdi, kapadı yüreğinin kapısını.
Cemre.Y.

Artık, Susalım Mı?

...Artık, Susalım Mı?...

Yıllar yılı, feryat figan çığırtkan bahar kuşları gibi,
Ömrümü, ömür ömür tükettim ya onca insana.
Konuşacak başkaca da bir şey kalmadı tabi.
Öyle beraberce,
Bir tamam, dolanımayan sanal aşklara çoktan tokum tabi.
Zira...
Haz falan da vermiyor ya benim olamayan şeyler bana ya!
Durdurduk yere, geleceğimi hayal ettim.
Zaman saymalardan,
İllaki kavuşulamamalardan da hayli yorgunum ya hani?
Gayri, olmayan kadehleri doldururuz birer birer,
Burnumuzda, anason özlemi!
Hani kızıma saklıyorum onu da ya!
Artık, susalım mı?
Cemre.Y.

Daha Neyin Derdindesin?

...Daha Neyin Derdindesin?...
Sana kırılgan kelebek kanatlarımı sundum,
Sana yorgun akşamlarımı, ürkek gecelerimi sundum,
Hiç olmayacak bir mevsimde ben sana,
İçimde biriktirdiğim bütün baharlarımı sundum.
Sana yüreğimin can kırıklarını sundum be adam.
Daha neyin derdindesin?
Cemre.Y.

Sonra Bir Bakmışsın, Uyanmışsın

...Sonra Bir Bakmışsın, Uyanmışsın...

Sonra bir bakmışsın uyanmışsın.
Güne yetişme telaşıyla karışır sabahlar,
Aç karnına sade bir kahvenin telvesi kalır dudaklarında.
Durakta beklerken...
"Günaydın"dersin kaldırımları süpüren bey amcaya!
Hiç yoktan mutlu olur, günü aydın olur onun bari.
Karşına çıkan önemsediğin kimin varsa,
"Günaydın"dersin.
Sabahların rutin eylemleri geçip giderken,
Farkına bile varmazsın geçen kuşluk vakitlerinin.
Öğle yemeği vakti sabittir,
Ha bir saat önce, ha bir saat sonra,
Bildiğin gibi işte, hep aynı rutinlikte.
Bir ikindi vakitleri konacak gibi olur kimsesizliğin ruhuna!
Onu da savuşturuverirsin başındaki işle güçle.
Derken günün kalabalıklı vakitleri biter...
Evinin yoluna koyulursun,
Ha bir sokak önden, ha iki sokak arkadan.
Varacağın durak hep aynı işte!
Köşedeki bakkala illa ki uğrarsın.
Hasbıhal edip,
İlla ki dünyayı kurtarmanın yollarını iki çıtır katarsın.
Hiç olmayacak insan kalabalığında,
Hiç olmayacak karşı görüşü inadına savunan,
Onunla,
Aynı dünyaya bakan insanı görünce keyiflenir bakkal amca!
Hiç yoktan "İyi Akşamlar." olur ona bari.
Evinin binasının dış kapısını,
Önceden cebine hazır ettiğin anahtarınla açarsın.
On altışardan oluşan,
Üüç kat kırk sekiz adet basamağı çıkarsın.
Her katında ayrı birer tanıdığın vardır oysa!
Sen, hem, hep yalnızlıktan yakınıp,
Hep de hep aynı basamakları sayarsın.
Evinin kapısında derin bir nefes alıp,
Kilidi çevirip, içeri girersin.
Kapını da kapattıysan tamamdır bu iş!
"Hoş buldum yalnızlığım!"dersin.
Evinin duvarları surat asarlar bazen hep aynı rutin cümlelerine,
O vakitlerde de,
Gönlünü alırsın duvarlarının, halılarının, koltuklarının.
"Oyyy benim güvenli sığınağım,
Nasıllarmış acaba bu akşam!"dersin.
Hiç yoktan mutlu olurlar onlar da.
Şöyle bir havalandırırsın ortalığı,
Arınırlar dün geceki yalnızlığından!
Sağı solu toparlar, eşyaların yeri değiştiyse yerine yerleştirir,
Bir bira açar, ayaklarını sehpaya uzatırsın.
Lap top'unu kucağına alır, biraz sosyal medya filan gezinip,
Taa eskilerden kalma,
Dost dediğin birkaç insan neyse ki hala dosttur.
Denk gelmişsen beğendiğin bir paylaşımına,
Hiç üşenmez kimine beş yıldız,
Kimine kalp, kimine de beş yıldızlı kalp atarsın.
Zira sen hiçbir zaman sırf insanlar mutlu olsun diye,
Görüp, anlayıp, içine sindiremediğin bir şeye alkış tutamazsın.
Yalakalığı da hala da öğrenemedin zira!
Arada bir iki sigarayı aynı anda yaktığın da olur hani!
Zira beyninle yüreğini aynı anda kurcalayan biri adaysa.
Bu sefer kızmazsın kendine!
"Madem var olma ihtimali yüksekse bu saatlerin,
Engelsiz olasılıklıksızlıkları nedir, nedendir?" diye!
Bir nefes ilk yaktığın sigarandan çekersin,
Bir nefes de unutup ikinciyi yaktığından.
Nasılsa bu hayatta unutamayacağın en az üç şey var,
Biri ne kadar yıkanırsa yıkansın terasındaki toz tanen,
Diğeri...
Her akşam şu ana ulaşabilmek için saydığın,
O merdivenlerin basamak sayısı!
Bir diğeriyse her mevsim açtıramadığın,
Rengarenk lale sarayı!
Yoksa...
Kim istemezdi ki...
Mutlu olsun geceler ve de uyumadan önceki rüyalar!
"Neyse...
Belli ki kurtaramayacağız yine hiçbir geceyi.
O zaman,
Şiir yazalım azizim!"der uyuruz,
Sonra bir bakmışsın uyanmışsın.
Güne yetişme telaşıyla karışır sabahlar,
Aç karnına sade bir kahvenin telvesi kalır dudaklarında.
Durakta beklerken...
"Günaydın"dersin kaldırımları süpüren bey amcaya!
Hiç yoktan mutlu olur, günü aydın olur onun bari.
Oysa…
Neyse!
Cemre.Y.

Seve Seve Sevelim

…Seve Seve Sevelim…
Elbette biz…
Yalnızlıklara layık insanlar değildik lakin,
Kime meyl ediverecek olsa yüreğimiz,
"Sen bizi, ele güne şiir edersin!"diyerek kaçtılar.
Lakin şiir lan bu!
Na zaman günahtı,
Ne vakit ayıptı,
Kim ki, kime, neden sebep, ne zaman yasaktı?
Seve seve sevelim işte!
Cemre.Y.

Hiç Kimse Bilmiyor

...Hiç Kimse Bilmiyor...
Bana çoğunlukla...
"Peki sen boş vakitlerinde ne yapıyorsun?" dediklerinde gülümsüyorum.
Hiç kimse bilmiyor,
Hiç bilmediğim bir şehrin bana göre aynı zaman diliminde,
Nice kaçırdığım vakitleri ülkeler arası kovaladığımı!
"Hani an'da dahi gerçekliğinde olsam nice de an kaybettiğimin peşindeyim!" i
Ben nasıl anlatayım!
"Oturduğum yerden dünyayı geziyorum!" cümlesini,
Zaman kavramının vakitlerini ezberinin mevhumunu kaybetmiş birine!
Ben nasıl anlatayım!
Şiir şiir uzayı gezdiğimi...
Sahi siz?
Hepsini birden yaşayarak görmüştünüz değil mi?
Bense son çektiğiniz en like alan fotonuzun arkasındaki yüksek avmlerden birinde,
Balkona dayanmış, elinde sigara, en efkarlısından içine çekerken,
Hayatın bütün objektiflerine en içten gülümseyen tek kadını!
Cemre.Y.

Geçip Gidiyor Ömrüm Bana Hiç Sormadan

...Geçip Gidiyor Ömrüm Bana Hiç Sormadan...
Yılların ardından ömrümün,
Pencerelerimin perdelerini araladığıma bakma adam!
Seni, hissettim de geldim.
Nicedir aklımın köşesindeydi,
İçimden içeri beni özlediğin!
Ruhun, ruhumu çağırdığındaysa
Gayrı kederine dayanamadım da geldim.
"Yaşıyor musun?" diye sordum önce!
"Çok şükür" diyemedin ya sen de ben gibi.
"Maalesef!" dedik karşılıklı.
Sonra..
"Nicedir ahvalin?"
Esenlikte miydin,
Yoksa dahası da eklenmişmiydi dertlerinin diye diye!
Dargın ayrılmadığımız yerden başladık hasbıhal etmeye,
Derin kayıplar yaşamışsın, yüreğin yarılmış senin de.
Bencileyin kayıplarla yoğrulmaktan,
Aşka da, sevdaya da mahal kalmamış hala ömründe.
Sonra durduk yere, ben sana rakı balık sözünü hatırlattım,
Sen bana "Sözüm söz, hala duruyor yerli yerinde." dedin.
Biz senle belki henüz bir sevdaya bir tek şiir bile edemedik lakin.
Birine kaldığın yerden,
Hiç kalmamış gibi başlamak ne güzel bir şeydir,
Ne yüce bir şeydir iyi bilirim.
O kadar az ki ömrüme böyle dahil kalabilen insan sayısı!
Hoş geldin sevgili dostum, dert ortağım,
Ulaşamadığım hayallerim, efsunlu rüyalarım, hoş geldin.
Söz, bu sefer olmadık şeylere küsüp gitmeyeceğim.
Kırıldığımızda ben bütün can kırıklarımı,
Hayallerimin kırıklarıyla bir edip sağa sola küfürlü savururken,
Senin sessizce kırılıp gittiğin gibi asil kalacak her şey!
Bu sefer küfürsüz seveceğim seni.
Bütün ömrümüzü sikip gidenlere içimden saydıra saydıra!
Bundan gayri sabrım da sükunetim de sana dair.
Bilirsin beni, küfür sevmem ben!
Lakin ettirme.
Baksana nicedir geçip gidiyor zaman biz daha ömürlerimize dahil olamadan.
Geçip gidiyor ömrüm bana hiç sormadan!
Cemre.Y.

Okyanus

...Okyanus...
Aslında ikimiz de uzak diyarların apayrı coğrafyalarında,
Ağulu kederlerin damaklarımızdaki kekremsi tadından çoktan yorulmuş,
Daha az önce akıtılıp giderken gülümsemiş de düşmüş birkaç şiirin,
Birer gözyaşı damlası kavanozunun içlerindeydik.
Hatırlamıyorum ilk kim kimin şiirine çarptı da,
Hiç yoktan birer dere yatağı oluştu, ardından akarsular,
Güneşin kuraklığına inat koca koca nehirler!
Sanki az biraz zaman sonra ikimizden koca bir okyanus doğacak.
Sonra durduk yere biz baharın ilklerinden birine,
Kokusu en güzel, en çiçekli günlerine öykünürken,
Tam da ömürlerimizin sonbaharlarını kara kışlarıyla savuşturmuşken,
Lodos var dedi haberler hiç olmayacak bu mevsimde!
Güya kasıp kavuracakmış önünde ilkbahara, yaza dair ne varsa!
Ardından fırtına çıkacak, denizler, okyanuslar taşacakmış güya.
Düşünce çakıllı şapkalarımızı atıverdik önümüze,
İkimiz de ayrı ayrı bağdaş kurduk geleceklerimize,
Olmayacak bir hayale bunca coğrafyayı geçip,
Bunca iklimi aşıp, bunca hayali bir daha kırmaya değer miydi?
Bana sorsanız ben hep yarı yolda kuruyanlardanım.
Hep de merak etmişimdir okyanus kadar sevilmeyi.
Varsındı sonu ne olursa olsundu.
Hem kim biliyor ki henüz yazılmamış bir romanın sonunu?
Düşünce çakıllı şapkalarımız başımıza ağır gelmeseydi,
Ya da eskilerden artık...
Nihayet kurtulup yeni bir şapka almayı düşünebilseydik!
Ben denedim, lakin boynumdan yukarısını göremiyorum ya hani!
Boğazımın ilmeğinde kalmasın o da...
Bu sefer rengini o seçsin diledim.
Sonra bir baktım ki rengini soracak kimsem kalmamış!
Hani maviyi severdim ya eskiden, mavi, şimdi gözlerimde asılı kaldı.
Yeşili ayrı bir sever oldum birden yüreğim kendime aktı.
Toparladım hayallerimin kırık canlarını hemencecik,
Bana karışmaya çalışan ne kadar nehir, akarsu, dere, çay, çağlayan,
Yine hiç umursamadan, güneşin kavurucu soğuğuna sığındım...
Bundan gayri ne gözyaşı kavanozu kalmıştır,
Ne de eski düşünce çakıllı şapkam!
Ne geçmiş kalmıştır, ne de gelecek mi, gelmeyecek mi kaygısı!
Ki üstelik gözün gözüme değmeden göze filan da gelmiş olamayız.
Bence biz, en çok, "Söz!"e geldik.
Lodos var dedi haberler hiç olmayacak bu mevsimde!
Güya kasıp kavuracakmış önünde ilkbahara, yaza dair ne varsa!
Ardından fırtına çıkacak, denizler, okyanuslar taşacakmış güya.
Bundan sonra güneş de benim, fırtına da, kasırga da!
Hani başarabilirsen bir gün batımında,
Bir tek gülümseyişli bakışınla aklımdan yüreğime dokunmayı,
O vakit geçilir coğrafyalarımızın haritası,
O vakit durulur yürek iklimlerimizin karmaşası.
O vakit durup bakarız yıldızlara,
Öyle ya bize ne, birer meteor yanığının dünyaya düşmesini,
Yıldız kayması sanıp onca saf aşığın oturup dilek tutmasından.
Hiç yoktan okyanus oluruz, içinde adlarımız olan!
Cemre.Y.

Sana Söz Sevgili

...Sana Söz Sevgili...
Yüreğimin zemheri ayazlı kara kışlı yaralarını,
Can kırıklıklarımdan, hayallerimin kırıklarına kadar,
İlmek ilmek bahar çiçekleriyle dokudum sevgili.
Neyse ki...
Şükür ki...
Kabus dolu masallar da bitti sonunda.
Her birini binbir özenle toparlayıp,
Kağıttan kayığımın yan ceplerine doldurdum,
Kağıttan kayığımın her yerine benzin döküp,
Yelkeninden sessiz bir vedayla öylece yakıp,
Usulca akıntılı denize saldım.
O gitti, ben kalmadım.
Eğer bir gün rengarenk mis kokulu kır çiçeklerini,
Saklamadan, sakınmadan,
Sevdan göğsünde gururla yürüyerek bana ulaştırırsan.
Sana söz...
Ne geçmişin acı anıları olacak,
Ne de geleceğin gelecek mi kaygıları!
Sana söz sevgili,
Ömrünü ömrüme iliklerken iki yakasından
Bize dair'li o ilk andan başlayacağım nefes almaya!
Gözün gözüme değdiği, gönlün gönlüme dokunduğu,
Kokun kokuma karıştığı o andan başlayacağım sana.
Cemre.Y.

Neyse Ya Neyse!

...Neyse Ya Neyse!...

Yaza çoktan razı bahar çocukları oynaşıyorlar sokağımda,
Heyecana karışmış sevinçli sesleri çığlık figan,

Ya seksek oynamakta.
Ya da ellerinde rengarenk bir topaç fırıldatmakta,
Ya da kızlı erkekli masumlar en çok yakan top oynamakta.
Yahut sek sek oynamakta birileri birileriyle!
Mahallenin en yeneni de artık ütmekten bıktıysa
Dolu dolu durup duran misket kavanozlarından da.
Geçenden de...
Bir tastamam gelemeyenden de...
Sorgusuz gelenden de...
Gidenden de...
Kalamayandan da!
Yürek bu.
Sonunda soğur!
Sen dur öyle,
Duyma, görme, sevme, sevilme öylece kal,
Aman eksilir narsistliğinin yalnızlık durağını aman terk etme.
Ölürken gülümsersin sana hiç takılmayan namus madalyalarına!
Geldi mi, görmedin mi,
Seçti mi, seçtin mi, sevdin mi yoksa sevemedin mi neydi,
Geçti mi geçen.
Haberin olsun seçtiğim o yalnızlığımın taaa!
Sahi bitti mi?
Bittin mi, yoksa bitirildin mi!
Neyse ya neyse!
Sarıl bari yine kendi omuz uçlarına.
Cemre.Y.

Ben Hiç Kimseyi Terk Etmedim

...Ben Hiç Kimseyi Terk Etmedim...

"Yarim, yüreğimde yağmur var.
Güneş yüzlü gülüşünü yolla da,

Huzur bulsunlar." dedikçe ben!
Yağdırıldı yüreğime,

Yağamayan ne kadar da çok kara kışlar varsa,
Zemheri ayazlarıma teker teker dokundurarak!
Çok mu zordu lan!
Geçmişin ağulu acılı anlarına bir es geçip, benim gibi,
Derin bir nefes alabildiğin o ana odaklanmak!
Yoksa acı anılar dediğin ne ki,

Anda kalmak isteseydim, kalabilirdim
Babamla dayımın beni öylece terk ettiği,
O bakkalda daha dün akşamın anısında da.
Daha önceki terk edilişlerimi saymıyorum bile!
Ben hiç kimseyi terk etmedim!
Misal bir rüzgar savurmuş birinin yürek telini bana,
Neyleyim ki gözümden düşüp yüreğime esememiş,
Onları bile hiç incitmedim ki bugüne kadar!
Sabırla, ince ince derinden hissettirdim neden olamayacağımızı.
İnatçı birer fırtına olup esmeye çalışsalar da bazen birileri…
Sakin duruşumla savuşturdum bana dair olan o yanlış notalarını.
Şimdilerdeyse içimde esen derin bir keman sızısı!
Orkestra veryansın ediyor bütün makamlarda.
"Hani, sen hiç kimseyi terk etmezdin?
Daha önceki gün,

Seviyorum lan seni, vazgeçilmezimsin!" dediğine...
"E, ama sabahında hiçbir yerinde de yoksun!" diye!
Ben...
Hiç kimseyi terk etmedim!
Ben ona o günün akşamında "İyi geceler!" dedim,
Sabahında da...
"Gün... Aydın olsun mu?" dedim.
Cevap yoktu...
Ben, hiç kimseyi hiçbir zaman terk etmedim!
Mevsimsiz gidişlerim vardır, bir de gelişlerim,
Hep, yeni bir umutla sevdaya asılışlarım lakin,
O yine gelirim, o, olmasa da kalırım sandı,
Fakat benim ömrüm artık zamanıma dardı,
Erken yaşının sonbaharlarına daha çok vardı, bilemedi.
Ben...
Hiç kimseyi terk etmedim!
Hep...
Nihayetinde, hepten de kuru bir yürekten ibaret değildim.
Nihayet...
Nihayet, olanca aklımla,
Gitmem gerektiğinin anların da idrakına erip, öylece, gittim.
Şimdi sen...
"Tek çare uzay!" mı dersin,

Sanki bizim dünyamız da ona ait değilmiş gibi,
Şimdi ben...
Yıllar öncemde anneme yazdığım gibi yine…
"Ey hayat!
Güneşte unutulmuş atlas kumaş gibisin.
Nerenden tutunmaya kalksam, lime lime elimde kalıyorsun!
Ya sağlam bir yamalık olsun, bir yer, sun bana,
Ya da beni öldürüyorsun!" derim,

Bilemem ama kitaplarınız şiirsiz kalır bence!
Cemre.Y.

Boşuna Yorulma Gönlüm

…Boşuna Yorulma Gönlüm… Boşuna yorulma gönlüm… Sendeki bu yaraların kan sızısı dinmedikçe, Hiç kimse giremez içinden içeriye. Cemre.Y.

Benim Babam

…Benim Babam…

Bugün…

Ömrümde ilk defa…

Sokağımın bakkalında babama rastladım.

Her akşam olduğu gibi esnafa "İyi Akşamlar!"diledim ama!

Önümde durup duran, sakalları kıralmış adam,

Beline kenetlediği ellerini gram oynatmıyordu yerinden,

Eli, neredeyse göbeğime değecekti.

Önündeki adamsa aceleyle, Elindeki dondurmaları okutmak derdindeydi!

Bense bir an önce alacağımı alıp, Evime kavuşup, sehpama ayaklarımı uzatıp,

Sigaramdan derin içler çekmek derdinde!

Bugün…

Ömrümde ilk defa…

Sokağımın bakkalında babama rastladım.

Her akşam olduğu gibi esnafa, "İyi Akşamlar!" diledim ama!

Önümde durup duran, sakalları kıralmış adam,

Beline kenetlediği ellerini gram oynatmıyordu yerinden,

Eli, neredeyse göbeğime değecekti.

Sonunda dayanamadı esnaf abi…

"Bey amca!

Az biraz, müsaade edin de, Hanfendi rahat hareket etsin he!" dedi.

Yıllardır sokağımızın bakkalı olan adam bile bilmiyordu yani,

Onun benim babam, benim onun kızı olma ihtimalimi!

Hani…

Ömrün geçmişini affedip,

Geleceği de gelmeyenlerle hiç edip,

Yepis yeni bir hayata dahil olacaktık ya!

"O, bey amca benim babam!" dedim,

Dönüp boynuma sarılmadı ya la, Evet, o benim kızım demedi, hiç duymamış gibi yaptı.

"Abi önündeki adam da benim öz be öz dayım!" dedim.

Adamcağız bir bana baktı, bir de önümde dondurma paketlerini

Alelacele okutup kaçmaya çalışana, Sanki "Bir de bana alın nolur!" diyeceğim!

Sonra da elinde poşetler dayım, Arkasına ellerini bağlamış babam,

Benim, ne alıp, neyi alamadığıma bakmadan, Öylece gittiler uzaklara..

"Abla'm, sigaran, Her zaman ki gibi ikiydi değil mi" dedi sadece esnaf adam Ki adamın dibiydi. Cemre.Y.

Her Sevda Birkaç Damla Da Ayrılık İçerir Aslında

...Her Sevda Birkaç Damla Da Ayrılık İçerir Aslında...
Eskiden çok eskiden...
Daha gün kadar eskiden.
Kaç zemheri ayazı ağulu gecelerden geçtim,
Kaç baharı hiç çiçeksiz atlattım,
Kaç güneş doğmadı sabahlarıma ben sayamadım lakin.
Unutmayı da unuttum sonunda.
Hiç yoktan bir "Günaydın!"ım olsun diledim,
Hiç yoktan bir "İyi akşamlar!"ım olsun dedim de,
Açtım pencerelerini yüreğimin yüksek duvarlarını.
Halbuki,
Kaç merdiven dayanmıştı canımın kırık camlarına!
Kaçına kara perdelerimi çekip gidip yalnızlığımla yattım,
Kaçının merdivenlerini iterek onu yerin dibine attım.
Kızım haklı galiba...
"Yüreğimi ısıtmayanın yatağımda işi ne!" diye diye
Böyle ıssız, kurak topraklar gibi çimensiz kaldım.
Oysa ufacık bir rüzgar esse yağmur olmaya da hazırdım.
Her veda birkaç damla şiir yanığıdır aslında,
Yoksa ben de isterdim,
Eskisi gibi uyanınca uykulu kirpiklerim,
Açık kalmış sırtım öpülüp omzuma kadar örtülsün.
Bende isterdim bütün bu ince ruhların hepsi birden,
Durduk yere zamansız uçup gitmesin lakin.
Her sevda birkaç damla da ayrılık içerir aslında.
Hepsi herkesi ben gibi,
Onlara özel okyanusların,
Meftun kıyılarında yüzecekler sanmasalardı.
Yüreğimin yeri de kalmadı ki be sevgili!
Zira kalp dediğin dört odacık.
Dörtte biri senin cennetinle dolacakken,
Bir minder kapıp,
Gelemedin de kendine bir yer beğenemedin.
Sen beni bir tastamam yüreğine alınamadın be adam!
Şimdi var git yoluna...
Benim unuttuğum yolları aşmana,
Belli ki daha çok zaman var.
Ve ben kırk dört yılımın otuz yılını,
"Keşke yarın uyanmasam!" diye diye,
Dualar ederek uyumuş bir insanım.
Dualarımın hiçbiri kabul buyurmaz iken,
Yarın ölebilirim misal.
Yine de uyanmışsam her günün sabahına,
Her gün kaldırımlarımızı süpüren çöpçü bile,
"Günaydın!" ıma gülümseyerek,
"Günaydın." çekiyor çok şükür.
Var git yoluna!
Senin saatinin zembereği on'da kırılmış adam,
Gayri kuramazsın bana dair sevdalı cümleler!
Benim de aklımla yüreğimi,
Yetersiz bakiyenle meşgul etme!
Her sevda birkaç damla da ayrılık içerir aslında.
Sen "Eyvallah!" dersin,
Ben...
"Neyse!"
Cemre.Y.

Kuşlar

...Kuşlar...
Kuşların kanatlarına şiirden zerreler taktım
Olur da bir gün yoluna yolu düşerse
Güneş, yanağından bir makas alırken,
Saçlarını okşayacaklar hafif bir rüzgar ile.
Cemre.Y.

Saydın Mı?

...Saydın mı?...
Tanıştığımızdan beri, bana kaç "Günaydın!"lı borcun,
Kaç "İyi geceler sevdiğim!"li borcun var hiç saydın mı?
Ben saydım, kavgasız geçen üç beş günümüz hariç,
Elli bir gün, bin iki yüz yirmi dört saat.
Daha ne kadar ömrümüz var bilmiyorum lakin artık,
Ben senin çocukluğunun saçlarından okşayarak başlasam sevmeye,
Sen benim ürkek yeni doğmuşluğumdan.
Bu sefer oluruz sanki!
Saydın mı?
Kaç yalnız gece yaşadık etrafımız insan yığınıyla doluyken,
Ben saydım, birkaç zamanlık mutlu anlar hariç,
Tam kırk yıl, on bir bin beş yüz yirmi saat.
Daha ne kadar ömrümüz var bilmiyorum lakin artık,
Ben senin çocukluğunun saçlarından okşayarak başlasam sevmeye,
Sen benim ürkek yeni doğmuşluğumdan bu sefer oluruz sanki!
Cemre.Y.

Sevdiceğim

...Sevdiceğim...
Aklımın iklimlerinden
Yüreğime cemreler düşüren yarim,
Ben seni suskunluğundanda severim.
Sana söz sevdiceğim sana söz...
Yaşanacak cennetlerin mevsimi gelene kadar
Seni ben sabah akşam sevdiğim gibi severim.
Cemre.Y.

Vaktidir

...Vaktidir...
Köz yanığı suskunluklar da unutulunca
Öğreniyor insan,
Olmayacak dualara amin denmemesi gerektiğini.
Bugün bir kere daha unuttum seni.
Vaktidir küllerini denize savurmanın.
Vaktidir yalnızlığımın omuz başlarına yeniden sarılmanın.
Cemre.Y.

Kahve

...Kahve...
Uyandım.
Ağzımın içi bayatlamış kekremsi bir yalnızlıkla dolmuş.
Gözlerimi açtığımdaysa,
Güneş dolmuş yatağıma, yorganıma.
Hemen yanımda duran sehpama uzanıp,
Bana gülümseyen sigaramı tutuşturdum dudaklarıma.
Kalkıp en sadesinden bir kahve yaptım kendime.
Günaydın dedim kendime,
Kendi kendime gülümsedim hiç yoktan.
Böyle başladı güneşli bir pazar sabahında
Sade kahveyle sevdamız.
Cemre.Y.

Geçecek

…Geçecek…

Geçecek!

Lakin!

Evvel zaman içinde, kalbur saman içinde,

Bir zaman dolusu bir masal varmış...

Hiç yazılmamış, hiç okunmamış,

Şiir hükmünde dahi değilmiş hani,

O, dudaktan süzülen...

Hiç yaşanmamış,

Hiç yazılmamış bir şiiri...

Dudağının terinden öper gibi.

Geçecek!

Elbette ki geçecek, lakin!

Evvel zaman içinde, kalbur saman içinde,

Neyse ya neyse!

Geçecek...

Elbette ki geçecek lakin! Cemre.Y.

Kırgın Yürekler Denizi

...Kırgın Yürekler Denizi...
Nicedir kırgın yürekler denizinde yorgun kulaçlar atmaktayız!
Hiç kimsenin niyeti yok yalnızlık durağını terk edip,
Hiç gelmeyecek bir yolcuya liman olmaktan vazgeçmeye!
Kimimiz saçının rengiyle boyundan vazgeçiyor,
Kimimiz, bıyığını terk ediyor, en çok, sakallarından cayıyor!
Ve aslında hepsi kırgın yürekler denizinde yüzüyor,
Yemin ederim ki hiç kimse de kimseyi aldatmıyor aslında,
Buna ilk sadakat sözünü verdikleri o yalnızlıkları da dahil.
Cemre.Y.

Yüzümü Düşürme Ayak Dibine, Ben En Son, Sana Güvendim

...Yüzümü Düşürme Ayak Dibine, Ben En Son, Sana Güvendim...
Sen hiç yokkenden beridir yokluğuna tesbih çektim an be an!
Tane tane saydım ömrümün bütün olmayanlarını,
Bugün, yüzyıl olmuş, bir "Biz!" etmeyeli.
Ruh eşiymiş filan efsaneydi biliyordum lakin,
Kaburga kemiğinden yaratılırdı ya hani eş olan!
Hani gayrısı, resmisi filan da fark etmezdi hani.
Şimdi sen say bakalım...
Ömrünün, ömrüme eksikliği kaç etti?
Beni ateşlere attılar, sevdiğimi başkalarına eş ettiler ölmedim.
Beni yardan uçurdular,
Evladımı evimizden uzak koydular ölmedim.
Beni yalancı baharlarla, zemheri ayazlı kara kışlı beşiklerde unuttular ölmedim.
Tam tamına, yüzyıl sonra, çırılçıplak, son, sana, güvendim.
İçim dışım ne kaldıysa,
Her zerremi sana emanet ettim lakin,
"Olmayacak bizden!"e kefen biçmişiz madem!
Yüzümü düşürme ayak dibine, ben en son, sana güvendim.
Sen yokkenden beridir yokluğuna tesbih çektim an be an!
Tane tane saydım ömrümün bütün olmayanlarını,
Bugün, yüz yıl olmuş, bir "Biz!" etmeyeli.
Ruh eşiymiş filan efsaneydi biliyordum lakin,
Kaburga kemiğinden yaratılırdı ya hani eş olan!
Hani gayrısı, resmisi filan da fark etmezdi hani.
Neyse üç beş sigara daha yakalım biz ardı ardınca!
Cemre.Y.

Gitmedim Lakin, Kalmadım Da!

...Gitmedim Lakin, Kalmadım Da!...
Önce beyaz bisikletimi siyaha boyadım,
Yüzümü dökmeden sessiz bir kabullenişle,
Kaf dağındaki yalnızlık durağımın,
En mavi duvarına astım.
Selesine ince bir demet beyaz kır çiçekleri koydum ki,
Unutmayı unutmayayım diye...
Sonra yüreğimin pencerelerini son kere açtım.
İçimde hayale hayallenen nice özgür kuş varsa,
Onları göğün hapishanesine saldım,
Kelebekleri kanatlarından öpüp geçmişime yolladım.
Hiç kimseye kızmadım,
Hiç kimseyi suçlamadım.
Hiç kimseye kırılmadım.
Ve tek damla yaş ağlamadım.
Herkesin şiiri kendineydi nihayetinde,
Hayat işte, öylece zamanı israf ederken,
Olmuyordu bir türlü olması gereken, yoruldum.
Gitmedim lakin, kalmadım da!
Cemre.Y.

Hiç Kimse De Fark Etmedi

.

...Hiç Kimse De Fark Etmedi...
Nicedir,
Yüreğimin buzdan duvarlarından yorulmuştum.
Durduk yere güneşten,
Bir ışık sızıntısı aktı damarlarıma,
Ağır aksak adımlarımla camlarını açtım canımın,
Tedirgin adımlarla da kapısını araladım ciğerimin.
Birer solukta,
Soyunduk hayatlarımızın acı dolu ağulu hikayelerini.
Zira masal bitince,
Bahar gelecek,

Gökten üç elma düşecek,
Yaz gelecek,

Sepet sepet erikle kiraz yağacak sanıyorduk!
Geçmişler dökülüp sönüp de
Küller rüzgara karışınca,
Anladık etrafımızda duvar falan kalmadığını!
Şimdi'ler ertelenince,
Yakın gelecekler filizlenemeyince anladık,
Tozdan karlar üzerinde,
Öylece çırılçıplak,
Bir çare ararken devasız kaldığımızı.
Üstelik...
Havva anamız ile Adem babamız kadar da şanslı değildik.
Mevsimlerden daha incir yaprağı değildi.
Çarçabuk kapatıverdik,
Elcağızımızlarla en avret yerlerimizi.
Şimdi yine...
Yeniden beklemekteyiz!
Artık biliyoruz bize baharlar hep sonbahar,
Kışlar ise en zemherisinden.
Ne onun mecali var bu sevdayı alevlendirmeye,
Ne de benim!
O duvarlar yeniden örülecek!
O çocuk büyüyecek.
Güneş mi?
Sinelerimize yumruğu vura vura öğretti hayat!
Çöl ortasında...
Serap niyetine gördüğünü vaha sanma,
Mevsimiyse her gün herkese güneş...
Ve ay...
Vakti saatiyse...
Bütün sevdalılara...
Yıldız yakamozlarla dolu birer mehtap.
Hangi bulut hangimizin?
Hangi kahvenin telvesi,
Bir sonraki fincanda aynı şekillenir?
Neyse en yakın zamanda rakı alayım ben.
Bir de yanına acılı şalgam!
Bulursam balık filan.
Rakı kadehine ve rakıya ihanet edemem lakin,
Hiç değilse...
Acılı şalgamı bari şarap kadehinden içmeyi denerim!
Fakat donarak ölmek en acısız ölüm şekli.
Yıllar önce deneyememiştim,
Ya gerçekten ölürsem diye!
Denedim.
Öldüm.
Bu sefer hiç kimse de fark etmedi öldüğümü!
Cemre.Y.

A Ciğerim

...A Ciğerim...

Cesaretim korkutmasın seni a ciğerim!
Heybemde hayli birikmiş can kırıklarım var benim.
Bir girip baksan ya yüreğimin içine,
Yıllar yılı kaç kırk yama ile dokumuşum ilmek ilmek.
Kaç zemheri ayazlı feryat figan günlerim geçmiş kimsesiz.
Seni ürkütüp korkutmak değildi niyetim a ciğerim.
İçimde çocukluğumdan kalma rengarenk misketlerden buldum bir ara.
Sana da onlardan verecektim.
Hem belki bilyelerden kızak yapar kaçardık yalnızlıklarımızdan.
Ne bileyim ki senin benden daha lime lime yüreğin.
Durduk yere eski bir şiirimi hatırlattın bana.
"Ey hayat!
Güneşte unutulmuş atlas kumaş gibisin.
Nerenden tutunmaya kalksam,
Lime lime elimde kalıyorsun!
Ya sağlam bir yamalık olsun
Bir yer sun bana,
Ya da beni öldürüyorsun!" demişim.
Çok da güzel hatırlattın bana,
Hala aynı yerdeymişim.
Nicedir cebimde duruyordu o misketler,
Merak etme!
Bu akşam onları da,
Sokağımda misket oynayan çocuklara hediye ettim.
Hiç değilse onlar bari, gerçekten mutlu a ciğerim.
Cemre.Y.

Günaydın Ömrüm

...Günaydın Ömrüm...
Günaydın...
Güneşli bir bahar sabahına uyanırken,
Omuriliğinin boğumlarını tek tek öptüğüm.
Günaydın...
Kuş cıvıltılarının doluştuğu pazar sabahına uyanırken,
Bacaklarıma dolanmış baldırını hücre hücre sevdiğim.
Günaydın ömrüm sana da günaydın.
Cemre.Y.

Değmez Mi?

...Değmez Mi?...

Ona dahil olmaya dilerken, ona dair olduğunu fark etmek gibidir hayat!
İlk ateşi kimin yaktığı değil, kimi sardığıdır vuku bulan.
Biz seninle sarmaş dolaş gelecekler seyredeceğiz sevgilim.
Senin sakalların ağaracak benim saçlarım.
Sen gözlüklerinin yerini soracaksın, ben takma dişlerimin.
Titreyen seslerimizle birbirimizin ihtiyar zülüflerini seveceğiz daha.
Sen mangalı ateşleyeceksin hafiften, ben mezelerimizi yapacağım.
Yaz akşamlarında gençler kayan yıldızlara dilekler savururken,
Biz seninle bugün de yaşadık çok şükür diye rakılı kadehler tokuşturacağız.
Tatlı bir rehavet çöküp denizin dalgaları ninniye kestiğinde,
Usulca uzanacağız hamağımıza, gayri sevişmelere mecal kalmamış,
Ben nefes nefes öpeceğim şah damarından,
Sense artık nefesi sönmüş memelerimin altındaki yüreğimi.
Biliyorum zaman dar yaş almamak mümkün değil bu ömürden lakin,
En azından seve seve gideceğiz bu diyardan, değmez mi?
Cemre.Y.

Sevdiceğim

...Sevdiceğim...

Aklımın kıvrımlarında gezinmektesin nicedir sevdiğim.
Ara sıra da devrik cümlelerimden şiirler damıtıyorum sana.
Ömrümce pembe panjurlu hayallere hiçbir zaman dalmadım lakin,
An olup, od olup yüreğine düşersem plansız düş yollarıma.
Sana mavili huzurlar, kırmızılı sevdalar biriktirdim bilesin.
Cemre.Y.