Bekle Beni Galata

...Bekle Beni Galata...
Gözlerimi kapattığımda suretin tam karşımda beliriyor da,
Sesini duyamıyorum bazen,
Hele kokuna artık hepten hasretim!
Bekle beni Galata...
Sana içimden anlatacaklarım var.
Birkaç damla gözyaşı borcum var sana.
Birkaç damla yaş ile uzun uzun susacağım sana...
Ve sen yağmur olup yağacaksın insanlığa!
Cemre.Y.

Neyse

…Neyse…
Hayat denen bu koskoca tiyatroda,
Her şeyi gerçek sanan tek figüran bendim oysa!
Sonra ne mi oldu?
Rüzgar çıktı, fırtına oldu, perde düştü.
Maskeler de yerle yeksan olunca.
Bütün replikler unutuldu.
Neyse şiir yazalım biz.
Cemre.Y.

Yalnızlık

…Yalnızlık… Kayıp sevdaların yitik kralları ve kraliçeleriydik biz… Ortalık duvarlar dolusu, ortalık çarşaflar dolusu yalnızlık dolu. Cemre.Y.

Günaydın

…Günaydın…
Sana bir sürü "Günaydın." biriktirdim sevdiceğim.
Gelirsen...
Seversen...
Her sabah uykulu kirpiklerinden öperken söyleyeceğim.
Cemre.Y.

Veda

...Veda...
Bazı acılar tek kişiliktir.
Ayrılık gibi...
Derin denizlerde epeyce boğulduktan sonra,
Vakit...
Güneşe bakma vaktiydi artık!
Başımı kaldırdım, göğe baktım.
Sonunda diplerle vedalaştım.
Cemre.Y.

Günaydın Ömrüm

…Günaydın Ömrüm… Gözümü uykulu gülüşlerine açtığım, Kaşlarını, kirpiklerini, burnunu öptüğüm. Günaydın ömrüm, sana da günaydın. Cemre.Y.

Kendimden Özür Dilerim

…Kendimden Özür Dilerim...
Hayat…
Ne garip şey değil mi anne'm!
Sen kendi cehenneminde boğulurken,
Meğer bütün dünya…
Kendi yok oluşuna ramak kalaya ağlıyormuş!
Ve bunu dinmeyen gözyaşlarının,
Evinin çatılarının,
Salonun koltuklarının,
Parkelerinin,
Halıların,
Ayaklarının artık...
Hep ıslağa basmasından anlıyor muşsun!
Halbuki kısır günleri yapılıyormuş bir yerlerde.
Herkes katılmayışını daha büyük zenginliklerine bağlıyormuş!
Evet...
Sigara içiyorum!
Bugün yıllardır hayal ettiğim topuğu yılanlı,
Tabanı kıpkırmızı…
Üstü hala gururlu simsiyah…
O ayakkabıya tekrar rastladım!
İki bira aldım akşamıma…
Üç paket sigara daha aldım…
Marifet değil ama!
Hayallerim…
Hatalarımdan daha büyük benim!
Kendimden özür dilerim.
Cemre.Y.

Şimdi

…Şimdi… Birileri dokunmuş yine ciğerime! Ve ben yine geç fark etmişim. Sanırım zaman artık bana… "Şimdi!"yi yaşamak vakti. Yoksa geçmişimin eleklerinde elenip dururken ben! Heba olacak yine onca geleceğim! Cemre.Y.

Çarşaf

…Çarşaf… Bunca yalanların yılanları geçtiği bu dünyada, Ruhumun mengeneleri daralıyor, İçimin çocuk kanatları kırılıyor, İnsanların sabundan kaypak olmalarına! Yalnızlar deryasında yüzerken, Kime tutunmaya kalksam, Ayaklarının altında birer insan yarası. Sevmek sevilmek, Dert olmaktan çoktan çıkmış çıkmaz sokaklar diyarında, Ütüsü çok yıllık kırışmış çarşaflara davet ediyor herkes! Sonra ne mi oluyor? Yalnızlığımızı, Sevişene kadar bölüşebiliriz diyenler yüzünden, Omuz başlarıma sarılıyorum her seferinde yeniden. Gece olup da el ayak çekilince aynaya bakıyorum, Başımı ve çenemi dikleştirip, Sosyal dedikleri o medyanın sıfatına tükürüyorum. Bir şiir daha yazıyorum, bin şiir daha! Cemre.Y.

Hani Olur Ya

…Hani Olur Ya… Hani olur ya… Yalnızlığın… Yalnızlığımla çarpışırsa bir yerlerde. Görmezden gelelim birbirimizi. Ne bileyim bir ağaç dalına takılmışız, Bir sarmaşığın boynuna takılmışız gibi yapalım. Ne sen şeytan ol durduk yere… Ne de ben sevdasını arayıp duran o melek! Ne bileyim… Güneşli bir Eylül akşamüzeri, Gök bulutla tartışmış da gürlüyormuş olur olmaz… Ve ben çok yalnız,  Ve ben çok korkuyormuşum gibi değil de… Unlarımızı elemişizde eleklerimize asmışız gibi gel geleceksen. Bakarsın hiç yoktan bahar olur, Biz bize güveniriz hiç yoktan. Hiç yoktan aşka nice günler doğururuz! Cemre.Y.

Oysa

…Oysa…
Geldiğinden haberim olmadığı gibi…
Gittiğinden de haberim olmadı ey yar!
Sahi sen beni ne zaman sevdin de ne zaman vazgeçtin
"Kavuşunca başlıyorsa ayrılıklar,
Boşver be sevgili,
Sen beni hep uzaktan sev yeter!" demiştim oysa.
Cemre.Y.

Hayal Balonu

...Hayal Balonu...
Uzanıp kirpiklerinden,
Bir damla mavi içeyim diyorum,
Aşka yine yeniden bir şans daha vereyim diyorum.
Tam kıracağım güven duvarımın zincirini,
Oluk oluk sevda akacak ciğerime...
Bir bakıyorum uçup gitmiş hayal balonum.
Öyle buz tutmuş ki yüreğim.
Kimse kalmıyor kalması gerektiği yerde.
Cemre.Y.

Yalnızlığım

…Yalnızlığım..
Yüzüne, gözüne, hüzün değmiş yalnızlığımın.
Öyle iki üç günlük sanal aşık değil be cancağızım
Bana, yüreğimi, yüreğiyle, ömrünce örtecek bir can lazım.
Cemre.Y.

Sanal Sevişmeler

…Sanal Sevişmeler…
Bütün gözü kara deli cesaretli
Bütün ilgisi, alakası, şefkati ve güveni
Size "Evet" dedirtip sevginizden şüphe duymayana kadardır.
Önce ana sayfanızdan hiç eksilmeyen beğeni ve yorumları yok olur,
Sonra özel mesaj kutunuzdaki sevgi sözcükleri.
Aramalar ve özlemeler de azalmaya başladıysa iyiden iyiye…
Bu sefer acı çeken taraf olmama kararınızı
En başından verdiyseniz
Usulca ve sessizce hayatından gidersiniz!
Ruhu bile duymaz!
Bitirdiğinizi anladığındaysa
Yazık olur çoktan bir ömür sürebilecek güzelim aşk'a.
Hırçın bir gidiş değildir bu…
Bu sessiz bir vazgeçiştir.
Sanal sevişmelerden de hayır gelmezdi zaten.
Cemre.Y.

Yaşamak

…Yaşamak…
Gecenin kırılgan kanatları günü sabaha uyandırdığında
Mutlu öpücükler konduracağım dudaklarına
Senin için ölünmez sevdiğim
Senin için yaşanır.
Birini çok seversen uğruna ölürsün ki
Ölmek çok kolay bir vazgeçiş
Bir o kadar sevilirsen uğruna yaşarsın ki
Yaşamak en zor iş.
Cemre.Y.

Ne Bileyim

…Ne Bileyim…
Yoktu aslında…
Kimsenin hiç kimseden farkı…
Ne bileyim pencereler farklıydı,
Ne bileyim o gün perdeler daha yeni asılmıştı güneşe,
Ya da daha sabah olmamıştı.
Ne bileyim…
Belki…
Benim şehrime yağmur,
Benim yüreğime kar,
Benim ayaklarıma ilkbahar…
Erken ısınır, erkencikten de sonbahara ayaza doğardı.
Ne bileyim…
Anahtar'ım kimdeydi de...
Bunca şiir eylediğim halde.
Beni bir türlü çözüp…
Bana vurulamadı…
Ha diğerleri?
Renkleri belliydi bütün o renksizlerin.
Hepsini…
Lgbt'ye bağışladım gitti.
Alakam yoktu oysa,
Her şey kendilerinin kendi tercihiydi.
İzlediğim son filmin son repliği,
"Yaşamak istiyorsan acilen aşık ol birilerine,
Ya da bu kadar yıl güvenemediysen hala birilerine...
"Gönlünü resetle!" diyor…
Reset…
Geri dönüşüm gibi eskiyi hatırlatmak değil miydi?
Benden geleceğe mektup;
"Eğer ki geçmişle geleceği harmanlayıp,
Daha güçlü bir ben yapamadıysanız….
Topunuza…
Hepinize…
"Sizin vidalarınızı sıkan o ustanın…
Size akıllar yükleyen o en son yazılıma dokunan parmakların!
Sizden sıkılıp…
"E anca…
Bu bu kadar ama gelişecek diyen,
İnsan sızılarınızın…
Yoksa….
Robotun suçu yok!
Tıpkı…
İnsanın da aslında olmadığı gibi…
Ben söyleyince Allah'sız oluyorum!
Misal şahane bi şiir yazmışsın…
Ama şiirin romanını yazdıracak biri çıkmış karşına!
Ve sen Allah bile olsan…
Kadınına istediğin şekli ve nesili sadece " Ol!" emri ile
Bütün insanlığın ecrini dengede tutmak varken…
Sıkılıvermiş yaradan, yarattığından.
Saçma sapan işler eylemiş…
Ne bileyim 12 kardeşin dilini değişip,
Hepsini…
Bir sonrakine eş eylemiş!
İnsanım ya ben?
Ne şeytan önümde diz büksün derdindeyim,
Ne de mazlum melekler bana boyun eğsin!
Sahi rabbim açığım, falan filan ama…
Şeytana yeterince yetecek günahı da işleyemedim!
N'olacak bu memleketimin ahvali?
Yaradan yarattığından sıkılıp gitmiş
İnsan hala cennetti cehennemdi derdinde.
Cemre.Y.

Caniçim

…Caniçim…
Doğmuşsun…
Belki de yitik bir sevdadan geriye kalan
Gözlerinin içi her güldüğünde o günleri hatırlatan,
Hayatın tek gerçek armağanıydın sen.
İçinde birikiyordu bütün can kırıkları
Ben toparlamaya gelmiştim kalbinin dağınıklığını
Sen istemedin be caniçim.
Yine de ne zaman bugün olsa…
İyi ki doğmuşsun derim.
İyi ki dokunmuşsun hayatıma.
Cemre.Y.

Cehennemi Geçtim, Cennet Faslındayım

…Cehennemi Geçtim Cennet Faslındayım… Sanırım ben artık hayatımın "Ben gidince hiç kimseye hiçbir şey olmuyor da O gidince… İşte o bana çok koyuyor be aga!" faslını da çoktan geçtim Cehennemi ömrümü beş geçe geçtim, Cennete on kala zamanlarımdayım. Gel istersen… Sen salıncağımızın yanına rakı koyarken, Ben meze filan yaparım. Cemre.Y.

Bana Biraz Sen Lazım

...Bana Biraz Sen Lazım...

Bana şiir filan lazım değil azizim.
Soğuk kış sabahlarına uyanabilmem için,
Bana biraz sen lazım.
Cemre.Y.

Eylül Mü?

...Eylül Mü?...
Sarıya meyyal yapraklar,
Dallarına sımsıkı sarıldığı ağacını terk etmek için,
Eylül'ü bahaneye bulayıp ufacık bir rüzgarı bekler.
Günlerin gecelere karıştığı oynak günler,
Çoktan denizin derinliklerine dalmış,
Mavinin ufkunda öpüşülerek uyanılan sabahlar,
Çoktandır yerini yalnız uyanışlara bırakmıştır.
Deli dolu yaşanan onca aylar,
Onca yıllar boyunca hiç Eylül gelmemiş gibi,
Zemheri ayazlarında,
Gecenin soğuğunda buz tutmuş ayaklar,
Birbirini ısıtarak,
Hiç rüya görmemiş gibi günlerden, haftalardan,
Aylardan, yıllardan sadece o gün Eylül'müş gibi,
Sanki ağaç dalına hiç küsmemiş,
Dal yaprağına hiç gücenmemiş gibi,
Yine de,
Onu sarıp sarmalamamış gibi terklere bahanedir Eylül.
Eylül mü?
Bir görseydiniz on bir ay boyunca onu beklediği halde
Her ilkbaharın ortasında görünüp,
Birkaç zaman sonra solup giden
O son lalesinin arkasından bakarken ki,
Yosun gözlerinin yaş tanelerini.
Bütün vedaları, bütün hazanları,
Bütün kaçışları yükleyin Eylül'e...
Nasılsa biliyor ya,
Kasım da başka aşklar hasreti yükleneceğinizi,
Sessiz bir sükunetle izler arkalarınızdan bütün gidişlerinizi.
Eylül mü?
Siz hiç Eylül'e sormadınız ki!
Lale sever o!
Gözünün nuru, ciğerinin nefesi kadar sever.
Çocukluğunun erken yükü, ergenliğinin göçebe göynü,
Yolların amazon kahramanı kadar sever.
Eylül mü yani?
İlkbaharların geleceğini hiç unutmayan,
Sonbaharın tek yükümlüsü.
Lale mevsiminin,
On iki ay sürmesi gerektiğini hayallenen Eylül!
Bütün suç onun yani.
Neyse peki.
Biz yine "Şerefimize!" deriz.
Ya siz!
İyi bakın yüreklerinizin diplerine,
Bir yudumluk bari kalmış mı şerefleriniz?
Cemre.Y.

Vicdanın Sesi

…Vicdanın Sesi…
Vicdanın sesi kör bir bıçak gibidir,
Yıllar yılı çok yorulsa da, yıkılsa da asla pes etmez.
Her gece hiç bıkmadan gıcırdar yüreğinin kafesinde.
Sonra birden artık gecelerinin neden uykusuz geçtiğini anlarsın.
Elbette çoktan affettim seni ama…
Sende çok geç kaldın be güzelim.
Cemre.Y.

Benim Yolum

...Benim Yolum...
Pişman olacağım şeyleri yapmam!
Yaptığım hiçbir şeyden gocunmam!
Karanlığa cesaretle dalarken
Tünelin sonunda ışık olmama ihtimalini hiç unutmam.
Sonuna kadar gittiğim yol, benim yolum...
Çıkmaz sokak olsa bile geri dönmekten yorulmam...
Cemre.Y.

O İyi İnsanlar

...O İyi İnsanlar...
Hırsızların, soysuzların,
İpsizlerin, sapsızların,
Yalancıların, sahtekarların,
Dolandırıcıların bol olduğu bu dünyada,
Tam da umutların hayata solmaya başladığı zamanda,
Şairinin adı hala şaibeli üstadımın dediği gibi
"O iyi insanlar, o güzelim atlara binip çekip gittiler." derken,
O iyi adam, çıkıp geldi.
Ne o şiirlere efsane güzelim atları vardı yanında,
Ne Lamborghini'si vardı,
Ne de satıp da hindu tapınaklarında bilge olacak Ferra'risi.
Eski Yeşilçam filmlerinden babacan bir adam çıkıp geldi.
Ağrıyan omuzundan sarkan kilim desenli heybesinden,
Yaşamını yetmişine dayarken bile,
Çocukluğunda gittiği yollar boyunca,
Kendine azık yaptığı,
Anacığının fırınından taze çıkma delikli ekmek,
Kerpiçten karma evlerinin bahçesinden koparılmış,
Taptaze soğanla domates kokusu sarıyordu etrafı.
Okul yıllarından kalma epeyce bir suskun anısı vardı.
Soğuk kış sabahlarında kim bilir kaç kilometre yolu,
Ayağındaki yazlığı da kışlığı da bir çift olan delik iskarpininden,
Yaz sıcağında bile zemheri donları sızıyordu hala!
Ki bu aralar sıklıkla dizleri ağrıyordu.
Derinin dibi derinden de derin azizim.
Benden başka her kim onda ne görür bilmem.
Ben ona her baktığımda,
Babamın bizi İstanbul'dan hiç tanımadığımız bir köye götürüşünü,
Güya o köyde çobanlığı o yapacakken,
Kahve köşelerinden fırsat bulamayıp,
Zavallı anamı köyün delisiyle, çobanlığa yollayışını hatırlarım.
Ben ona her baktığımda,
Tek göz odalı o köy okulunda,
Beş sıralı sıraların, her sırasının,
Birden beşe kadar ayrı sınıf olduğunu,
Benim üçüncü sınıfı üçüncü sıradan okurken,
Kardeşimin ikinci sınıfı ikinci sırada okumaya çalışması,
Sınıfın ortasına denk gelemeyen o tek sobanınsa
Sadece öğretmene ve birinci sınıfların sırasını ısıtabilmesi gelir aklıma.
Hani öğretmenden dayak yeme pahasına,
Kardeşimin ellerini, ayaklarını öperek ısıtmıştım.
Unutulmaya çabalanan ne çok hayatım vardı oysa!
İlle de hatırlamak lazımsa,
O iyi adam çıkıp geldi.
Ne çok isterdim onun da öpeyim,
Soğuk yıllar boyunca donmuş ayaklarını,
Ekmek ile soğan kokan ellerini öpeyim.
Ama en çok da...
Sadece teşekkür edip durmak yerine,
Ağlamadan durabilseydim önünde...
"Benden başka hiç kimse daha iyi bilemez,
Babalık tohum salmakla değil,
Babalık sendeki bu yürekle olur be adam!
İyi ki varsın be baba'm"demek isterdim.
Hırsızların, soysuzların,
İpsizlerin, sapsızların,
Yalancıların, sahtekarların,
Dolandırıcıların bol olduğu bu dünyada,
Tam da umutların hayata solmaya başladığı zamanda,
Şairinin adı hala şaibeli üstadımın dediği gibi
"O iyi insanlar o güzelim atlara binip çekip gittiler." derken,
O iyi adam, çıkıp geldi.
O iyi insanlar hala varlar!
Çok şükür ki hala yaşıyorlar.
(Görüyorsun Rabbim şükredecek bir şey sunduğunda
Seni de ihmal etmiyorum hani, sana da teşekkürler.)
Cemre.Y.

Ah Be Sevgilim

…Ah Be Sevgilim… Ah be sevgilim… Hafta sonu ya da hafta içi fark etmez, Ben her Eylül başında mutlaka gribim. Şimdi söz vermelisin bana… Bundan sonraki Eylül'lere el ele girelim. Kim bilir yüreğinin sıcaklığıyla hasta olmaz yüreğim. Cemre.Y.

"Hoş Geldin Sevgilim" Derim

..."Hoş Geldin Sevgilim." Derim...
Mevsim yapraklarını sonbahara soyunmaya hazırlanırken,
Kumsalların,
Sevişgen havluları toparlanıp şezlongları terk ederken,
Limanları,
Yaz kalabalığı yatları, tekneleri vesaireleri çekip gitmiş,
Balıkçı takaları açık denizlere açılmışken geldin.
Hoş geldin sevgilim.
Bir bilsen...
Ben seni kaç Temmuz, kaç Eylül, kaç Kasım bekledim.
Beklemelerden yorulunca da,
Ömrümün Aralıklarını,
Ocak'larıyla buluşturup kaç Şubat, kaç Mart'ı,
Yetimliğin zemheri ayazlarına ekledim.
Kim bilir kaç Nisan yağmurunda boğulup,
Kaç Mayıs kirazlarını, erikle, çilekle buluşturup,
Kaç Haziran'da,
Belki bir tatil dönüşüne denk geliriz diye hayal ektim.
Kim bilir...
Kaç Ağustos'un gün batımında seninle doğmayı diledim.
Kaç Ekim'de yalnızlığımın omuz başlarını öptüm yeniden.
Hoş geldin sevgilim.
Ertelenmiş ömürlerinle vedalaştıysan,
Kızıl saçlı baharlarınla yollarını ayırdıysan,
Sonbaharın son yapraklarını da soyunduysan,
Gitmeyeceksen, bitmeyeceksen,
Sonunda bize kalacaksan.
"Hoş geldin sevgilim." derim.
Cemre.Y.

İnadına

…İnadına… Ne vakit geçmişimle yüzleşsem… Bebekliğimle çocukluğumun burnunun ucundan öperim. Ne vakit geçmişimle yüzleşsem… Ergenliğimle gençliğimin alnının ortasından öperim. Ne vakit geçmişimle yüzleşsem… Geçmişimi unutamadı diye orta yaşımla tekrar yüzleşirim. Aynaya her baktığımdaysa, ille de, inadına, kendime gülümserim. Cemre.Y.

Kalbimin Kapıları

...Kalbimin Kapıları...
Epeydir içeriden kilitli kalbimin kapıları.
Boşuna uğraşma sevgilim,
Güven kırklarımın içindeyken,
Yüreğimin uçurumundan atlamış anahtarlarım.
Artık ben bile ulaşamıyorum kendime.
Cemre.Y.

Ne Bileyim

...Ne Bileyim...
Eylül'ün yaprakları hazırlanırken soyunup gitmeye
Aşk'a dair mülteci eylemlerimizin hepsini,
Artık yalnızlığa terk edilmiş o kumsalın,
En yalnız kayasının kenarına terk etme vaktiydi.
Kim bilir, belki de, bütün suç benimdi.
Onca sevdalı sevişmelerden sonra...
Ne bileyim fularımı unutmalıydım belki bir yerlerde.
Belki saç tokamı, ya da sütyenimin kopçasını unutmalıydım.
Mademki sokak adlarında bile görmüyordu adımı,
Ne bileyim...
Belki bir şiirin son mısrasında aklına gelmeliydim.
Bu kadar kolay, bu kadar çabuk unutulmamalıydım.
En azından şarkıda söylendiği gibi,
Birinin bari boğazında düğüm düğüm hıçkırık olmalıydım.
Oysa ben her Eylül'de açardım sarı sandığımın kilidini.
Bir yanı şeytan lekesi anılarımı hatırlar,
Bir yanı melek kanadı hatıralarından öperdim.
Yine ağlardım ömrümden esip giden yapraklarıma ama
Geçen sonbaharda onları da denize savurmasaydım.
Cemre.Y.

Uzaklar

...Uzaklar...
Uzaklara gittikçe yüreğine çöreklenir mi bir insan diğerinin...
Bilmem ki bir daha ne zaman kavuşur bir çift sevdalı yürek
Ya da ne zaman bakışır iki çift birbirine aşık bakan gözler.
Sanallar dolusu yalan sevişmelerdense,
Çoğunlukla yalnızlığımın omuz başlarından öptüğüm doğrudur.
Cemre.Y.

Yalnızlık

…Yalnızlık…
Yalnızlığın da güzel yanları var tabi
Hangi saatte uyuyacağına,
Hangi saatte uyanacağına,
Günün ilk öğününde ne yiyeceğine,
Neyi giyip, neleri giyemeyeceğine,
Kahvenin tadına,
Çayının demine kimsenin karışamaması gibi.
Cemre.Y.