Çarşaf

…Çarşaf… Bunca yalanların yılanları geçtiği bu dünyada, Ruhumun mengeneleri daralıyor, İçimin çocuk kanatları kırılıyor, İnsanların sabundan kaypak olmalarına! Yalnızlar deryasında yüzerken, Kime tutunmaya kalksam, Ayaklarının altında birer insan yarası. Sevmek sevilmek, Dert olmaktan çoktan çıkmış çıkmaz sokaklar diyarında, Ütüsü çok yıllık kırışmış çarşaflara davet ediyor herkes! Sonra ne mi oluyor? Yalnızlığımızı, Sevişene kadar bölüşebiliriz diyenler yüzünden, Omuz başlarıma sarılıyorum her seferinde yeniden. Gece olup da el ayak çekilince aynaya bakıyorum, Başımı ve çenemi dikleştirip, Sosyal dedikleri o medyanın sıfatına tükürüyorum. Bir şiir daha yazıyorum, bin şiir daha! Cemre.Y.