Pazartesilerim

...Pazartesilerim...

Oysa pazartesiyi ben hep
"Başlangıç ve şükür" olduğu için severdim,
Anlayamazdım insanları,
İşsiz güçsüz bunca insan varken
Neden işe gidiyor diye üzülür ki bu insanlar!
Milyonlarca ilan ilan iş arayan insan var ki
Akşam evlerine ekmek götürmeyi bırak!
Bakkal veresiyeyi hatırlatmasın diye
Sokak değiştiriyordular.
Hele ev sahibi eve geldiğini duymasın diye
Ayakkabılarını çıkartıp
Çorapla lambasız merdiven çıkıyordular!
Çocuktum daha...kapıcıydık biz...
Bir apartman çoğundan da zengindik yani
Çünkü...ekmeğimiz vardı ve kira ödemiyorduk.
Ödeyebilenlerin çamurlu ayaklarını
Lap lap basa basa geçseler bile
Paspas etmek karşılığı!
Ve ekmeğinin parasını bile bize borç yapanların
Karşılığıydı diyetimiz...
Belki bundandı...
Her pazartesi kolumda ekmek sepetim
Hayal ederdim...
"Dünya değişecek bugün!" diye.
Ekmeğin en sıcaklarını
Parasını bize bile ödemeyenlere
Götürdüğüm yetmezmiş gibi,
Daireleri karıştırmış gibi
Arada bir gazeteleri de
Onların kapılarına koyardım.
Haberleri olsun diye!
Sonra annemden dayak yerdim
Karşı komşu şikayet etmiş diye
Yav aldıkları dairenin borcu yüzünden
Bizden bile fakirdiler ne yapsaydım?
Yıllar sonrasında yosun gözlüm
O gün dünyaya geldiği içinle de sevdim.
Tuhaf daha birkaç ay oldu öğreneli,
Fazlası olmalı pazartesilerini sevmemin
Diyerek ararken buldum kendimi...
Meğer bir pazartesi çocuğuymuşum ben de!
Sevmeyin de göreyim.
Pazartesilerimin akşamlarını ve salılarını
Pek sevmem ben.
Pazartesi akşamı doğan yavrumu
Geç doğmuş diye bir kuvöze tıkıştırıp
(51 cm ve 3.750 gr doğan bir bebeği
Zorla tıkmak durumunda kalmışlar çünkü)
Bütün salı bana göstermeyen
Hain kadere on sekiz yıldır isyanlıyım!
Çarşambaları severim ama...
Onu pazartesi görmeyi umarken
İlk o gün gördüm yosun gözlümü diye.
Ama ille de pazartesi işte.
Hiç doktora gitmemiş anamın
Beni o gün doğuracak olmasının sevincini
Severim tam kırk yıldır.
Ancak akşam olunca
Kız evlat doğmuş olmamın
Hüsranını hiç sevmem.
Hele salısı büyük kayın validenin
Anamın başucuna gelip
"Ağa kızı kız doğurmuş
O da sigara kağıdı kadar!" diyerek
Anamı üzen o kabus günden hep nefret ederim!
Çarşambaları severim ama
Anam ilk yalnız kaldığında
Alnıma ilk öpücüğünü nakşetmişti.
Perşembe, cuma, cumartesiyle pazar
Zaten birer hayat senfonisi.
Cemre.Y.

Dolandırıcı

…Dolandırıcı...

Garip bir merak!

"Neden hiçbir aracı kurum

En azından iş imkanı için

Beni kandıramıyor!

Neden hiçbir dolandırıcı

Beni dolandırmaya çalışmıyor!

Neden hiçbir büyücü

Benim olmayan altınlarımı isteyemiyor!

Neden hiçbir medyum

Sevdiğimi ayağıma

Kul köle etmek için kırk mezardan,

Kırk ölü toprağıyla,

İki sırt sırta tahta kaşık istemiyor!

Neden hiç kimse!

Benim kapımı define yerleri için çalmıyor!

Neden düşmanlarımı

Helak etmek için (zaten bildiğim)

Sırlı dualarla kandırılmıyorum!

Neden termal tatil köyleri,

Ya da spor salonları için

Ev telefonumdan arayanlara bile

"Vaktinizi çalmak istemem ama

Reklam ve kampanyalarla, Hiç mi hiç ilgilenmiyorum." diye açıklama yaptığımda

"Anlıyorum efendim size iyi günler dilerim" diyecek kadar

Mütevazi oluyorlar bana!

Neden ısrar etmiyorlar!

Sahi işsiz ve parasız ama

Zeka ve idrak sahibi olduğumu

Biliyor olmalılar!

Şu sanal medya yok mu?

Bütün boşlukları yine sanal doldurmaya çalışıyorlar değil mi?

Aha ha ha haay!

"Dikan açarım belkim hem

Hiçbir şeyimi de belli etmem de elimdekilerimi satarım

Ben bi kerem facede" diyenlerin

Fake hesaplarında aslında

Neleri sakladığını, neleri fazla aşikar ettiğini bilen benken!

Ben kimsenin haram olan tek lokmasına aç değilken

Onlar ellerindeki o makaslarla kestiklerini

Kırpıp kırpıp onların bi yerlerine sokuşturuyorlar işte.

Yıllar yüzyıllar önce bu fikirler

İtinayla fikir benden çıkmışken...

Ha bir gün es kaza elim harama değer,

Dilim, helal sanıp yutar,

Gönlüm, "Bunca ömrün helal için savaştı da ne oldu sanki!" diye

Hiç bıkmadan hala başıma kakar da es kaza yanılır da

Haramla zengin olursam, Helal olsun beni kandıranlara!" yesinler tabi. Cemre.Y.

LGS'yle LYS Stresi!

...LGS'yle LYS Stresi!...
Kızımın LGS'yle LYS stresi, siniri elbette beni de gerdi.
E n'olmuş yani Yıldız Teknik Üniversitesi
İngilizce Kimya Mühendisliği'ni tutturamadıysa!
İlla mühendislik istiyorsa bu sefer de
İstanbul'da okuyamayacaksa n'olmuş yani?
Benim bakış açımda mı bi sorun var anlayamadım ki!
Nedir bu, bütün sülalenin,
Sanki hepsini
Onlar okutmuşcasına teyakkuz hali!
Sanki, ilköğretime ilk başladığı günlerde
Sayfalarca ders yaparken
Yanlışını onlar silip yeniden
Bütün yazılarını düzelttirdiler,
O minnak parmaklarının uçlarının
Kalem şekli almasını
İçleri ezilerek izlediler sanki,
Sanki ona yüreğinin ezildiğini
Hiç çaktırmadan
"Doğrusu neyse
Onu yapmalısın kraliçem!" derken
Odalara kaçıp onlar ağladılar sanki!
Gece yarılarına kadar beraber ders çalışıp,
Sırf o dersini yapsın diye
Sonradan üniversiteye gidip
Ona doğru örnek olma savaşları verdiler sanki!
N'olmuş yani İstanbul değilse!
Seçeceği mühendisliği!
Belki puanının tuttuğu yerde daha mutlu olacak!
(Dinimiz çooookkkkkkkk amiiiiinnnnnn!)
Üstelik o genç kız,
Bugünü de çalışarak geçirmek,
Bunca telaşı da
Tek başına atlatmak durumundaysa!
Ve yazıklar olsun bana ki
Şu anında yanında olamadığım,
Benimle olamadığı için!
O, elbet bir üniversiteye gidecek de,
Ben bugün anneliğimden sıfıııırrrrr
(0) verdim kendime ve bunca
Olanaksızlıklarımızaa!
Hiçbir şey imkansız değildi elbet,
Pamuk eller azıcık olsa bari
Taşların altına konulsaydı.
Şimdi hiç kimse, ben de dahil!
Hak etmediği karpuzları
Koltuklarının altına alamadı diye gerilmesin!
Pamuk kalpler şapkalara!
İlk siftah da benden olsun!
Evlatlarımızın yarış atı değil de
İnsan olduğunu unutmasak!
P.S. Gerçek hikayeden midir bilemem ancak
Bu hikayenin son düzenlemeleri yapılırken
(Yosun gözlüm...
Yıldız Teknik Üniversitesi
Kimya Bölümü'nü okuyor an itibariyle!)
Cemre.Y.

Mantarlı Şarap

...Mantarlı Şarap… Ben ki, şarap içmek istediğimde, O şarap şişesinin, Şarabımı tıkayan mantarını Üstelik binbir sabır, zahmet ve eziyetle, Her modelini ve cinsini denediğim O lanet tirbuşonlarla açamayınca, Tam ortasına tornavida geçirip Kafasına kafasına Ekmek tahtasıyla vurmak suretiyle Şarabı bir de Mantarlı deneyen insanım! Peh! Benimle mi sorunsuz ve sonsuz Bir ilişki kurulamıyor muş! Gülerim tabi. Geceleri diyorum Bir kere olsun, Gökyüzüne gülümseyin, Zira sizi çekiyor yıldızlar! Cemre.Y.

İnsanı İnsan Olduğu İçin Sevebilmek Sanatı

…İnsanı İnsan Olduğu İçin Sevebilmek Sanatı...
Kısa yolculuklarımın uzun hikayeleri olur bazen.
Bursa Otobüs Terminali
Yeni yolcuların boş koltuklarını doldururken
Benimse gönül rahatlığıyla
İki sigarayı ardınca nefesleyebileceğim
Herhangi bir mola esnasıydı oysa.
Çantama uzandığım ve elimi sigarama attığım esnada,
Göz göze geldik onunla,
Usulca yaklaştı yanıma dudaklarının ve dilinin izin verdiğince
"Abla bir şey söyleyebilir miyim?" dedi.
Korkmuyordum ve o bunu çok iyi biliyordu.
"Söyle bakalım." dedim gülümseyerek.
Engelli olduğunun farkına bile varamayan
Onu kafayı bulmuş bir bağımlı sanan,
Nice gözsüz insan geçmişse artık ömründen.
"Abla ben engelliyim de,
Bir şey satmak istiyorum sana, lütfen alır mısın?" dedi.
Sigaramdan derin bir nefes çekip,
"Ne satıyorsun bakalım, ben şimdi uzak yoldan geliyorum,
Ben almasam da sana parasını versem de
Sende onu bir başkasına satsan olur mu?" dedim.
Siyah poşetinin içinden sarı mutfak bezlerini çıkartıp,
"Hayır abla olmaz, ben dilenci değilim,
Fiyatı 5TL ya alır, ya da almazsın." dedi.
Gülümsemem dudaklarımdan onun çivit mavisi gözlerine yayıldı.
Çantamdan bozuklukları çıkarırken;
"Ya 5 TL çıkmazsa yahut daha çok çıkarsa,
Ne çıkarsa bahtına olsun mu?" dedim.
"Olmaz abla ne eksik fiyat sabit,
Almam ki ne eksik ne de fazla!" derken
Birer birer avucuna 1TL leri sayarak, fazlasına durarak beşi tamamladık.
Sarı mutfak bezlerimi çantama attık.
O sırada yaşlı bir teyze bizim bu sohbetli alış verişimizi görünce
Elindeki cüzdandan bozuklukları
Çıkarttı ve delikanlının poşetine attı şöylece.
Atarken de "Başımın gözümün sadakası olsun." dedi kesin.
Adamın gözlerinin gülüşü sönüverdi hemencik!
Bana söylediği sözleri yineledi
Ama teyze ya duymuyor ya da anlamazdan geliyordu.
Bana dönerek, biraz da sinirlenerek tercüman olmamı ister gibi,
"Abla söylesene şuna!
Dilenci olmadığımı söyle çabuk,
Yoksa çok sinirlenicem bak!" dedi
Eli kolu titriyor ve teyze tırsıyorken.
"Teyzecim mutfak bezi 5 TL, sadaka kabul etmiyor,
Almak istersen ver 5 TL'yi al istemiyorsan
Hemen poşetine attığın o paraları topla ve otobüsüne bin!" dedim.
Kadın eğilip paralarını topladı bana baktı, ona baktı.
Ben kadına dönerek "5 TL verip bezleri al ve git bence!" diyerek
Göz cümlemi kadına yolladım
Sessizce ve 5 TL ye tamamlayıp
Benim yaptığım gibi delikanlının eline tek tek saydı.
Ah be çocuk, yine gülümsüyordu işte gözleri.
"Seninle bir fotoğrafımız bari olsun istiyorum ablacım
İzin verirsen." deyince
Gözlerimin içine baktı, baktı, baktı...
Sonra yine gülümseyerek;
"Olmaz abla, sakın da üzülme bak!
Ben şimdi senle resim çekersem
Sen beni yazarsın
O zaman buraya gelen herkes de beni bilir,
Benden bunları alır,
O zaman bu da dilencilik sayılır,
Ama dedim ben sana…
Ama ben dilenci değilim olmuycam da!" derken,
Bu sırada yan koltuklardan birinde oturan diğer teyzede
Aşağı inmiş, sigarasını yakmış içine çekerken,
Can kulağıyla bizi dinliyor!
"Tamam güzel kardeşim, çekmiyoruz fotoğraf falan,
Haydi bol satışlar sana." dedim.
Gözlerimiz gülümseşerek ayrıldık.
Genç, elindeki parayla!
İşte bu kısım...
Daha önce yazmış olduğum bir hikayemi okuyanlara çok tuhaf gelecek
Gidip mısır aldı.
Kaldırıma oturdu, ben üçüncü sigaramı yakarken gözlerime baktı durdu.
Tane tane onu yerken gülüyordu gözlerinin çivit mavisi rengi.
"Hepsini bitirmiycemi biliyosun dimi.!" derken
O hikayemdeki genç adam geliverdi aklıma birden.
Yok yookk!
O olamazdı!
Bir kere o daha uzun boylu, yaşça da büyüktü bu genç adamdan.
Üstelik konuşması problemsizdi onun
Ama ya değişiverdiyse beden?
Uzun ama gerçek hikayelerimi okuyanlar hatırlayacaklar hemen
Diğer dilenci olmayan adamı İstanbul'un Kıraçköy'ünde,
Yere düşen mısır tanelerinin bir kısmını yiyip geriye kalanları da
"Onu da kuşlar yesin." diyen genci.
Kendi kendime "Neyse ne!" dedim gülümseyerek.
"Gerçek insanlar varken bu dünyada
Gözler denk gelirler bir yerlerde
Nasılsa ve aç kalmazlar kuşlar." da.
Komşu koltuk teyze otobüsümüze binerken
"Nasıl korkmuyorsunuz bunlardan yaa
Adama her şeyi yaparlar haa
Aman dikkat edin
Ne konuştuğunuzu da tam anlayamadım.
Satıyomuymuş ne?" dedi.
"Teyzem ben kedilerden, köpeklerden,
En çok da şu gördüğün genç adamlar gibi
Dışı kirli olsa da yürekler en temiz insanlardan hiç korkmam
Hiç de bir şeycik olmaz.
Ancak insan kılıklılardan zarar görmüşlüğüm çoktur." dedim
Ama o teyzeye karşı,
O gence gülümsediğim gibi içten gülümseyemedim.
Sonra teyze birden
"Yazar mısın sahiden, bir de öyle bir şey dedi sanki." dedi.
"Yazar değilim, muhasebeciyim ben
Ancak bu güzelim ömrüme öykü katan hiçbir konuyu da es geçemem!" dedim.
Yolculuğumun geri kalan kısmını
Teyzenin saçma sapan sorularıyla ziyan etmemek için…
Seyretmeyeceğim bir filmi açıp, kulaklığımı kulaklarıma takarken,
Teyze hala söyleniyordu kendi kendine
"Kadın hiç yazarım." demedi ki, mesleğini bile demedi ki,
Peki o adam bunu nasıl ya da nereden bildi?
............vs.vs.vs."
Plastik kokusundan dolayı plastik bardaklı sunumunu hiç sevemediğim
Nescafe'mden son yudumumu alıp,
Olayım bitince,
Göz ucuyla şöyle bir teyzeye baktım ki olayı kafasında oturtamayıp
Tesbih çekmeye başlamış!
Kendi kendime yine gülümsemeden edemedim.
"İnsan keşke önce insan olabilseydi,
Keşke insanın içini görebilmeye başlayabilseydi,
Zor olan buydu, insanı insan olduğu için görebilmek sanatı.
Zor olan buydu, insanı insan olduğu için sevebilmek sanatı."
Neyse ki hala varlar "Onu da kuşlar yesin."  diyenler.
Hadi bana eyvallah!
Cemre.Y.

Sana Da Hoşça Kal!

…Sana Da Hoşça Kal!...
Kendi içimde kopan fırtınalara inat!
Dışımdaki bütün seslere
Merakla bakmayan
Hiçbir çığırtkan sesi merak etmeyen tek insanım belki de.
Ya da Deccal'in böyle ansız seslere yenik düşenleri
İmansızlığa hapsedeceğini bildiğimden...
Ya da fazla ve gereksiz merakın,
Beni ölüme bile götürebileceğini bildiğimdendir.
Ben birçok şeyi belki bambaşka nedenlerle bildim de
Sen bana öylece bilinmez, bilimsiz kaldın ya
Hatırladığımda buruk bir tebessümüm olursun ancak.
Sana da hoşça kal!
Cemre.Y.

Cinsiyetim Yok Benim

…Cinsiyetim Yok Benim…

Eminim hiçbirinizin dikkatini çekmemiştir,

Aynı HD boyutlardaki beyinlerinizde,

Bunca subliminal mesaj varken,

Beyinlere, bütün emirler çoktan, Çok boyutlu emirleniyorken,

O boyutların hiçbirini göremeyen ben…

Sizinle izlediğim aynı 3D çizgi filmde

"Güneşin üstünden atlayıp,

Yarına uçtuk!"cümlesini

Hem gördüm, hem de duydum!

Siz üstünüze eğilen o güneşli,

Palmiye yapraklarından sarkan,

Sevimli şempanzelerden korkmaktaydınız!

Yüzümde maske yoktu zaten de

Herkes beni epeyce bir cesur bay sandı ya…

Gurur mu?

Bitiş mi bilemedim.

Zira epeydir cinsiyetim yok benim. Cemre.Y.

Yaşamaya Mecbur

...Yaşamaya Mecbur...
Gülümseyen profillerimin çoğunda
Benim gözlerimin içi
Herkesten saklayıp da
Kendime bir türlü saklayamadığım yaş kırmızısı
Altları ise fondötenlerle bile kapatamadığım
Gece yorgunu morluklarla doludur!
"İnadına gülümseyelim." dediysek
Sabah olunca hala yaşıyor olduğumuzdan.
Meğerki gecesi ölemiyorsak!
Sabah olunca…
Yaşamaya mecbur olduklarımızdan!
Cemre.Y.

Sükut

…Sükut…

Tekrarı sükutu çoktan geçtik...

Oysa ne de çok...

Ç/alıntı hayalimiz vardı değil mi!

Biz!

Zamanı hayale kurmaktan vazcaydık!

Saatin zembereği de caydı, zamana sustu!

Hep beraber susturulduk!

Ama hala ölemedik.

Hepsi bu! Cemre.Y.

Dar Alanlar

…Dar Alanlar…
Dudağımın kıvrımına,
Artık akamayan, o yaş tanesini de,
İçime içime, içmedim yani.
Zaten bir vakitler okumuştum ben bu romanı.
Sonumuzu ezber çekmiştim yani.
O yüzden ta en başımızdan,
Öylesine çaresiz bir kabullenişle,
Ya "Eder" se, "Değer" demiştim hani.
Yine etmeme ihtimaline de
Hazırdı sarı sandığımdaki yara kabuklarım.
Güven kırığı derin yara alırdı kalp kamaramdan.
Batardık en çok, korkmuyordum yani.
Deli cesareti!
Neyse ki...
Çoktan kanıksamışım ayrılığı.
Yeni yaralarıma,
Eski kabuklarımı yapıştırdım oldu, bitti.
Sevgililer günün kutlu olsun sevgilim,
Ben senin yüzünden de
Şehrimin bir coğrafyasını daha sildim.
Beni iyi tanırsın.
Dar alanlar…
Fena boğuyor beni.
Cemre.Y.

Affedemiyordum

…Affedemiyordum…
On sekizimi doldurmama sadece bir gün kalmıştı,
Ertesi günse uçağım Lodra'ya uçacaktı!
Cambridge Universirty'de bir sınıfım...
Bana ait odam olsun diye
Yeni alınmış bir evim, uçak biletim,
Vizem, pasaportum hazırdı...
Ailemle aylardır verilen savaş ve nihayet
Yurt dışına gidiş iznim hazırdı!
Tek şartları aydan aya belli bir miktar sterlin yollayacaktım!
Bu sefer ki satılışım benim için kocaman bir hayata garantiydi.
Sadece güneş doğup yarın olacaktı!
Güneş battığında,
Şimdi adını bile hatırlayamadığım bir kadın geldi evimize.
Benim yurt dışına gideceğimi öğrenince anemle babama
"Kızınızı gavur ellerine yollayıp, gavur mu edeceksiniz." dedi.
Babam olacak o adamın,
Bana yapmaya kalkıştıklarını,
Hala hatırladığımı bile bile hiddetlendiğini,
"Bu gidince size para mara yollamaz da, adınızı da, dinimizi de
Unutur da hıristiyan olur." dediğindeyse daha çok öfkelenip,
Baba denen o adam sabaha kadar
Nuh dedi de Peygamber demedi.
Anneminse tek terdi ya hakikaten de gavur olursam,
Gidip bir gavur adama varırsamdı!
Soruyorum şimdi?
Kaçsam ne olurdu?
Ne bok yiyebilirdiniz?
Kaçmadım…
Geceler gündüzler boyu ağladım ve bekledim.
Gitmedim diye bari belki bir babam olurdu
Ya da beni çok seven bir annem olurdu belki!
Oysa on sekiz yıldır ilk defa dün
İnatsız, nazsız öptürdün yanacıklarını bana!
Bilmiyordun ki artık bana hiçbir şey lazım değildi…
Hiçbir sevgi ya da kırıntısı, artık lazım değildi.
Belki de gördün bunu gözlerimde.
Kim bilir?
Ama ben seni sevdim çok sevdim de
Hiç tam affedemedim be anne!
Ne beni koruyamadığın için babamdan!
Ne de tamamen değişebilecek
Kader çizgimde yanımda olmadığın için.
Hayatımı kurtaracak olan o insanlar giderken sana ne demişlerdi hatırla!
"Biz Cemre'ye yaptıklarımızın,
Masraflarımızın bedelini size ödetmeye kalksak, ömrünüz yetmez.
Çünkü o kadar parayı asla kazanamazsınız!
Ama biz bu evladı çok sevdik, varsın dediğiniz gibi olsun,
İnşallah bundan sonraki hayatı daha iyi olsun."
Kazandın mı anne!
Yine de çok ama çok sevdim seni.
Gittim bir müslümanla evlendim
Bak bir çocukla kapına koydu beni!
Elin gavuru koymazdı belki...
Seni affedemiyordum anne!
Hele bunca yılımı senin gibi sevgisiz,
Soğuk bir anne olmamak için harcamışken,
Sonuç yine bana ihanet olmuşken...
Seni de affedemiyordum kızım!
Şimdi bakıyorum da geçmişime buğulu pencerelerden,
Artık biçilmiş kadere de razı olmak lazım demek ki.
Bu sabah aynaya baktığımda tekrar özür diledim kendimden.
Kendimi affettim.
Affettim yürekten hepimizi.
Siz de beni affedin e mi!
Cemre.Y.

Sınav

…Sınav…

YGS sınavına gireceği esnada

Eylül'üme sımsıkı sarıldım ve kulağına

"Ne olursa olsun merak etme,

Sen benim için hiç büyümeyeceksin,

Sen hep benim küçük ve büyük

(Sadece küçük olmayı hiç kabul etmedi),

Güzel kızım olacaksın." dedim.

Nasıl sevindi anlatamam

"Yuppi yupii ye yee ben büyümekten

Çok korkuyordum yahu" diyerek dans etti.

Babaannesi nedense hep beş yüz bekliyordu ondan.

Bildiğin bekliyordu ama

Bense sadece dualar edip,

Sınavdan çıkmasını bekliyordum.

Şimdi Yıldız Teknik Üniversitesi'nde

Hazırlık bölümünü yarı yılda bitirdi.

Ben hala bu sınavdan da çıkmasını bekliyorum.

Şu ömür denen şey

Daha nasıl geçecekti! Cemre.Y.

İnsan Doğmamalıydım

...İnsan Doğmamalıydım...

Bu sabah lan, daha bu sabah!
Bir Trabzonlunun mutfağında
Bir Azerbaycanlıyla
Ben onun köyünden gelmiş o otlu peyniri ilk defa tadarken,
Lezzetine varınca da dağlarını hayal ettim önce...
Sonra o en sevdiğim güneşimin
Benden evvel senin başına değdiğini.
Çocuk oldum lan ben senle
Hiç umursamadan üstelik
Yedi ceddinizin hep basıp geçtiği otları
Şimdi değerli diye önemseyip
Sadece bize kıymetli
Çoktan çökmüş maden girişine inat
Hiç yemediğimi.
Daha bu sabah ben senle yeniden çocuk oldum.
Üstelik çocukluğumun o en saf dostluğu olan,
Heidi ve Peter dostluğu
Henüz "Neden Heidi Petter'e
Sürekli donunu gösteriyordu?" diye
Orospulanmamış ve ben
Heidi'ye ayakkabı yollamak
Hayalim yüzünden kendime
Asla gereksiz tek bir ayakkabıyı
Hala ama hala almazken.
İsviçre'nin karanlık yüzü
"Heidi Neden Ayakkabı Giymiyordu" lu
Subliminal mesajı göz tembelliğim yüzünden
Otuz beş yıl beynime
Hala okutamamış da nihayet yasaklar delinip gerçekler açıklanınca
Fakir çocukların zengin ailelerce köleliğine...
(Köle oldukları ayaklarının çıplak olduğundan anlaşılıyormuş meğer!)
Sizler sayın müslümanlar, sayın şıhlar,
Sayın şeyhler, sayın dedeler,
Sayın diyanetler ve de bütün sapık atalar
"O dede onca yıl bir kızla yapayalnız
Üstelik de evlatlık, nikah düşer!"
Sapkınlığındayken sizler hala!
Ben daha bu sabah benimkileri,
Sizinkileri, bir daha benimkileri
Zira bize sığınanı şimdi sen de bu nikahı "Kabul Et" emriyle
Bizi yılan gibi sokacağını bile bile kabul ediyoruz ya!
Şimdi!
Ahıska Türkleri geliyor aklıma!
Struma gemisinin denizin dibine batışını öylece izlemiş oluşumuz!
Benim Azerim, Türkmenim, Çeçenim
Zaman zaman evvel zaman içindeyken,
Ermenilerle canciğerdik o zaman kapı komşumuzdular,
Küllerimiz birbirine sorunsuz muhtaçtı,
Eksiğimizi paylaşırdık,
Ve siz o zamanlarda da çok uzaklardaydınız!
Onlara bize "Benim gücenikliğim yok
Ama sonradan oldu ne olduysa!" derken
Lan ben daha bu sabah
Hepimizi barıştırmışken!
Bu bozgunculuk yine niye!
Neden?
Bence ben bu dünyaya
İnsan doğmamalıydım!
Sizler böyle insanken.
Cemre.Y.

Anılarımız

…Anılarımız…

Sen olmasan ne olur ki...

Anılarımız masamızda baş köşede... Cemre.Y.

Gözlerin

...Gözlerin...

Gözlerin diyorum adam, gözlerin...
Dipsiz kuyularında boğulası,
Seve seve ölünesi gözlerin...
Cemre.Y.

Prenses

...Prenses...
Bakma sen onun ortalıkta kraliçeyim diye salındığına.
Yüreğinin dibinde,
Hep eksiklerinin tam oluşuyla,,
Pamuk şekerlere sarıp sarmalanmış,
Korunup kollanmış,
Bütün dünyanın onun olduğu
Ergen bir prenses yatar içinde.
Ömründe olmayanları bir tamamlasa,
O, prenses de olurdu elbette!
Cemre.Y.

Seni Kendimden Terk Edemem

...Seni Kendimden Terk Edemem...

Seni terk edecek olsaydım,

Yüzlerce şiir edemezdin inan.

Ya da hepsi efkarıma sitem olurdu.

İnsan her okuduğunda,

Yüzüne şamar gibi inecek birini,

Mısra mısra şiir eder mi? Cemre.Y.

Mutluluğun Resmi Filan Yalandı

…Mutluluğun Resmi Filan Yalandı…

Sonra korkuyor insan…

Mutluluğun resminde bile...

O muhteşem,

Mona Lisa'nın çarpık gülüşündeki gizemli gülüşüne,

Koskocaman bir mutlu son'u saklayarak...

Garip bir tebessüm savuruyor, geleceğine.

Kimse onun, asıl canını göremese bile!

Gülümsüyor bütün o kadınlar,

Gelmişine,

Geçmişine,

Hiçbir zaman tam gelemiyenine…

Ah be Mona Lisa…

Bu kadar çarpık sevmeseydin keşke…

Bak bana…

Hep aynıdır, gülümseyişlerime sadakatim.

Şimdi bir siktirin gidin hayatımdan,

Hiçbir bardan beni indiremeyecek, hiç kimse!

Mutluluğun resmi filan, hep yalandı. Cemre.Y.

Yokluğundan

...Yokluğundan...
Şimdi bir parça deniz bulmalı
Hiç ağlamadan,
Hiç öykünmeden,
Gelmişine
Geçmişine
Gelememişine
Savurmalı küllerini
Yokluğundan...
Yokluğundan...
Cemre.Y.

Mademki O Öldü

...Mademki O Öldü...
Ben ağlarken...
Bütün orospuluklar bir olmuş
Ağzı, yüzü,
Gülmekten ayrı bir...
Evrene dağılıyordu.
Ama mademki öldü.

"İnnema erade şey en...!"
Cemre.Y.

Muhteşem Şiirler

…Muhteşem Şiirler…

Sana…

Hep tam zamanında geldiğin için

Muhteşem şiirler biriktirdim be adam!

Söz...sadece...ve sadece…

Bir tek sen duyacaksın! Cemre.Y.

Dokunuyordur Yalnızlık

...Dokunuyordur Yalnızlık...
Belki de artık
Güneş çok yakınlardadır
Ama yine de
Dokunuyordur yalnızlık...
Cemre.Y.

Ayna

...Ayna...
Aslında her şeyin,
Birer yanılsamaya,
Müsaitlik durumum olduğunu kavrayıp,
Aynadaki göz bebeklerimin içinde gerçeği görünce,
Benim bana... yine....yeniden...
Bir tek göz kırpmamla başladı.
Bir daha da kimseye, asla,
Kendimden çok güvenemedim.
Her yeniden güvenecek olduğumdaysa...
Aynadaki gözlerimin siyahına baktım,
Bundan gayri yanılmayacaktım.
Cemre.Y.

Fıtrat

...Fıtrat...

Vazgeçmek fıtratımda yok ama ya pes ettirirlerse? Cemre.Y.

Koşulsuz Sevdim

…Koşulsuz Sevdim…
Rahmetli anamın, tam kırk yıllık ömrümde,
En sevdiği rengi hiç bilmediğim aklıma geldi…
Aşk...buydu demek ki!
Hiç yoktan'dık yani!
Sorgusuz, sualsiz, koşulsuz sevdim ben onu.
Ne sevdiği yemeği merak ettim,
Ne de beni neden sevemediğini.
Cemre.Y.

Son Veda

…Son Veda…

Sen onu aramadıkça bir daha görüşülmeyeceğini bile bile

Neden “Görüşürüz.”diyerek vedalaşır ki bir insan.

Hiç düşünmez mi,

Ya umut etmekten, beklemekten,

Tek başına sevmekten ve özlemekten çok yorulursan!

Ya artık sevmelere kırgınsan.

Bu son vedam da sana kapak olsun.

Görüşmeyelim. Cemre.Y.

Güven Sarsıntısı

...Güven Sarsıntısı...

Karşılıklı güven sarsıntısı yaşıyoruz
Herkes birbirine kırgın.
Kim gider, kim kalır belli değil.
Cemre.Y.

Sızı

...Sızı...
Burnumun direğinde sen sızıları,
Sen bunca susuyor…
Yüreğimin çeperinden öylece akıyorken!
Cemre.Y.

Yedek Düğme

…Yedek Düğme…
Bazı günler...
Kendimi bluz etiketlerine dikilen şu yedek düğme gibi
Yalnız ve kimsesiz hissettiğim doğrudur.
Cemre.Y.

Ruj İzi

...Ruj İzi…

Senin dudakların olmayan hiçbir yerde,

Tek bir ruj izi bırakmadım ben! Cemre.Y.