Sadakat

...Sadakat...

Kör bir kadının,

Kör kocasını ve çocuklarını,

Kör bir adam uğruna terk ettiği

Bu dünyada benim seni,

Sonsuz sadakatle seviyor olmam mıydı

Yanlış olan! Cemre.Y.

Yorgunuz!

…Yorgunuz!...
Susarak sımsıkı sarılıp,
Susmalara doymadan...
Sabahına,
Bir gülümseyişe uyanalım mı?
Belli ki ikimizde bu hayatı,
Yaşamaktan hayli yorgunuz.
Cemre.Y.

Rus Ruleti

…Rus Ruleti… En azından bir şarkı duyduğumda Yüreğim depremlere uğrarken; "Ondandır, banadır." diyebilmeliydim. Şimdi bütün şarkılar Rus ruleti Sadece bana... Cemre.Y.

Cinnet Anıma Denk Gelmeyin!

....Cinnet Anıma Denk Gelmeyin!...

Bu kadar replik ve senaryo, artık yeter!

Siz sıkılmadıysanız da ben çok sıkıldım,

Hem de size dair bütün rollere girerek!

Artık deney kobayınız öldü!

Siz siz olun sakın ha!

Cennet anıma gelin ama

Sakın ha cinnet anıma denk gelmeyin.

Bütün acımasız duyularımızla gelmeyin üstüme!

Çünkü az önce, acımasızlığın, ümüğünü sıktım çoktan

Acımasız bir katil gibiyim şimdilerde,

İnadıma gülümsüyorum! Gülüşümle öldürüyorum bütün meçhuliyetlerimi.

Siz siz olun sakın ha!

Cinnet anıma denk gelmeyin. Gülümserim toz olursunuz! Cemre.Y.

Ciğerimin Çiziği

...Ciğerimin Çiziği...
Bugün şehrine geldim
A ciğerimin çiziği!
Seninle güle oynaya gezdiğimiz o sokakları,
Sensiz yürüdüm.
Arnavut kaldırımlı yollarda,
Aykırı bir taş yüzünden, ayağım tökezledi,
Durdum ve ona baktım,
Sordum seni!
Parmak uçlarında yürürken yine aceleyle,
Sabah olup, bensiz yaşadığın, o evden giderken,
Akşam olup,
Aceleyle bensiz yaşadığın, o eve giderken,
Tökezlemişsin sende birkaç kere!
Yüreğin ağzına gelmiş benim gibi!
Yosun gözlerinden kinayeli bir bakış fırlatmışsın.
Üzerine basıp gitmişsin!
Bakışlarımla toparladım onu yerden,
Zaten ağzına kadar
Aynı bakışlarınla dolu yüreğime koydum.
Karşılaşırsak ne olurdu hiç bilmiyordum,
Fakat!
Ciğerim bu sefer çok acıdı!
Merak etme beni,
Ağlamadım!
Kadehlere sarılmadım sen diye.
Sustum ve bir demlik yeşil çay demledim kendime,
Çay deyip geçme,
Öyle sarhoş ediyor ki adamı,
Unutturuyor her şeyi,
Seni,
Beni,
Bizi...
Cemre.Y.

Size Ne!

…Size Ne!...

Bu, benim şahsi yalnızlığım, size ne!

Adam oldunuz, adam kaldınız da sevmedim mi yani? Cemre.Y.

Nazar

...Nazar...
Bu sefer ne kadere ne de aşka...
Ne de başka bir ahval-i isyana,
Sitem de etmeyeceğim
Zaten sondun.
Zira bile bile nazarlı gözlere,
Dost diye diye, dost sandıklarımın,
Seni, sana sormadan
Anlatan bendim.
Nazara geldin.
Bittin.
Cemre.Y.

Cemre-ce

…Cemre-ce…
Cemre-ce!
Sekiz yıl sonra!
Çok mu geldi sana
Benim yanımda gibi davranıp,
Hala içten kinlendinmi bana!
Artık sen bile benim yatağımı
Terk edeli yıllar olmuşken?
Oysa sen terk ettin beni ilk!
Yatağımdaki nefes alışın yetiyordu bana valla!
Lazım ve gerek değildi
Hiçbir haz ve tek bir ayrı ten kokusu!
Sen terk ettin beni koynumdan!
Hatırla!
Köşeli koyduk yataklarımızı.
Ellerin olsa razıydım da,
O bile çok dayanmadı!
Kaldın mı koynumda nefes yavrucak?
Kaldın mı yatağıma sıcak bir nefes!
Ne istediysen yapmaya çalıştım
Kendimi üçe beşe satmadan!
Yapabildiğimce…
Cemre-ce!
Cemre.Y.

Bir Varmış, Hiç Yokmuş

...Bir Varmış, Hiç Yokmuş...
Gece, yokluklara sanrılı bir sancıyken,
Uyku denen rehavet anıyla
Yalnızlık denen canavar cenk ederken,
Şöyle bir döndüm de geçmişime...
Gülümseyerek anımsayacak,
Geçmişin uykusunun koynuna olsun
Sarılıp sarmalayacak,
Tatlı bir huzura gözlerimi kapatacak,
Bir tek aşk kırıntısı bile kalmamış
Hiç kimseden.
Öyle bitirmişler ki kendilerini bende
Onları mahkum ettiğim
Zindanlarımın yolları bile kapanmış!
Adları geçince bir şarkının bütün notalarında,
Ya da bir yol ayrımındaki tabelada
Hep...
Buruk bir tebessüm!
Bir varlarmış, hiç yoklarmış...
Oysa asla kaybetmek istemedikleri
Ne çok şeyim vardı onlarda!
Cemre.Y.

Kopsun Kıyamet

…Kopsun Kıyamet…
Evet evet onların katolik olanlarının,
Nikahlarını kilisede kıyıyorlar ve evet papaz nikahlıyor onları!
Elbette ki onların papazları izinsiz kimseye dokunmuyorlar!
Rahip ve rahibelerin bazılarının gizemli,
Özel hayatlarını bilecek kadar çok okumaya devam ediyorum hala.
Ve evet bizim imam hatip liselerimizde, yahut erkek öğrenci kursu
Ya da kuran kursu, yahut hiç fark etmez,
İki kelam kuran öğrenelim diye gönderildiğimiz mahalle camilerinde
Bir tek "Hı!"yı doğru çıkartamadık diye,
Tırnak üstü cetvel acılarını çekerken
Bazılarımızın kenarlara ayrıldığını da,
Biz cetvel yiyenler kurstan çıkarken,
Tülbentlerimizi daha abdesimiz bozulmadı diye çıkartmazken,
Unutmadık hala o kızların bazılarının,
Başlarından çoktan attıkları,
Boyunlarındaki yazmalarıyla hınzırca sırıtışlarını.
Unutmadık hala o kızların bazılarının,
Git gide içlerine kapanıp, herkesten korkuyor olmalarını.
Oysa hepimizin anneleri bizi o camilere
Hiç değilse iki kelam kuran öğrenelim diye yolluyorlardı.
Şimdi tüm iyi niyetli tüm inancıyla amel edinmiş,
Hiçbir akrabam gücenmesin bana ama!
Hepsi de şu an bilmem kimin,
Kıçının kadayıf teli dahi olmaya razı.
He bütün bunlar aklıma durduk yere niye geldi.
Bugün neredeyse imkansız denecek kadar şiddetli bir dolu yağdı.
Ofisimizdeki bütün camlarımız kapalıyken,
Tam çıkış saatimize ramak kala bütün odalarımızı sel bastı.
Çıkıp gitmeyi an bile düşünmedik!
Oysa evlerimizin bütün camları yarım aralıktı.
Işınlanamazdık!
Kaldı ki, yarın var mı şüphedeydik!
Terk etmedik.
Edemezdik.
Yarın varsa buradan başlardı.
Ama bazıları, yalanı su gibi yağmur çekmişti.
"Kandırıldık, bilmiyorduk, bilemedik!" diyordu.
Oysa fırtına aynı anda başlamıştı.
Şimdi siz...
Bizden farklı olan bütün siz!
Mesela kuran kursunda kıstırıldı çocuğunuz,
Ailesine söyler, şikayet ederse,
Hemen bir imam nikahı, ardından da bir resmi nikah!
"Size ne yahu! Karım o benim!"diyecek...
"Ben dedirtmem!
Evladımın, işimin, aşımın, varlığımın daiminin,
Tek bir harfine denk gelsem!
Sorarım!
Ey Allahım!
Ey yaradanım!
Nerede küstün ki bize daim olmaya,
Nerede gücendin de terk ettin bizi de,
Bütün yanlışlara yürü ya kulum dedin ki?"
Ben bugün evime sel basıp basmadığını anlayabilmek için
Camlarımın yağmura göre yönünü tayin edebilmeye
Ayda yılda bir kıldığım kıblenin yönünü sordum!
Çünkü unutup kendi evimin kıblesini,
Başkalarına sormaktan çok korkuyordum!
Yağmur...
Kıble yönünün tersine yağıyordu.
Elbette teşekkür ederim!
Ben tek başıma,
Bana "Şükür!"sunulacak bir şey yaptığında.
Sana şükretmeyi de bilirim.
Ama artık tacizden, tecavüzden boyun bükmesin,
Hiçbir yarattığın ha!
Ve artık öldürülmesin çocuklar hunharca.
Sen ki "Ol!" (Kün Feyekün) desen oluyorsa,
Bu kadar sadist ya da mazoşist olmamalısın!
Yoksa sana olan kesinlik inancım erir gider.
Madem çocukları ve masum kadınları sevmiyorsun,
O zaman kopsun kıyamet.
Cemre.Y.

Cancağızım

...Cancağızım...
Sen geldin,
Duvarlarının yüzü güldü evimin,
Koltuklarımın düzeni şaştı, halım kaydı,
Zigon sehpalarım,
Şen çocuklar gibi salonumda oynaştılar.
Sen geldin,
Çarşafının yüzü güldü yatağımın,
Ocağımın ateşi yandı, tencerem kaynadı,
Bulaşığım oldu birkaç tabak, çöpüm oldu.
Sen geldin,
Pasını sildin yüreğimin,
Yasını sildin ciğerimin,
Gülüşlerim nerede sussa,
Nerede gözyaşlarını akıtsa bilemediler.
Sen geldin,
Evim nefes aldı yeniden,
Ben… Yeniden nefes aldım hayata!
Yüreğimi hissettim yeniden.
İşte sırf bu yüzden
“Her şeyim!”sin sen.
Cemre.Y.

Bütün Kuşlar Uçar

...Bütün Kuşlar Uçar...
Bütün kuşlar sonunda uçar!
Kırık kanatları, kıkırdaklarının kelepçesinden,
Kurtulduğu anda hem de!
Sen onun ömründe sadece
Kanadını öpen bir dudaktan ibaretsin.
Oysa o şefkatindir, emeğindir, sevgindir.
Yetim kalmış mısralarının bütün harfleridir
Ama ille de…
Bütün kuşlar
Sonunda kızıl bir gün batımına
Gününü geceni kanırta kanırta maviye kaçarlar…
Bütün kuşlar uçar…
Cemre.Y.

Bazen "Annem!" Der Susarsın

...Bazen "Annem!" Der Susarsın...
Öyle acıyor ki yüreğim...
Keşke bir tek bu cümleyi kurmak kadar
Kolay olsaydı acımın derini!
Hani çok mutlu olunca,
Hani aşık olunca,
Yine yeniden ve en ilk’inmiş gibi...
Kanatlanıp uçar ya insanın yüreği,
Kozadan yeni çıkmış bir kelebek gibi.
Ağzını açar, konar kelimeler
Dudaklarına öylesine pervasızca.
Saçmalar, kahkahalara boğar kendini de,
Bazen, öyle güler ki saçma sapan herhangi bir şeye!
Gözleri ve yüreği pırıl pırıl ışıldarken,
Gözyaşları akar ya gülerken.
Hayatından gelip geçmiş
Tüm acıları çoktan silip atmıştır ya.
Bir türlü anlamaz,
Anlayamaz ya karşısındaki insancıklar!
Bir tek kendi ve yüreği bilir mutluluğunun derinini ya.
Harfler yetmez, heceler yetmez,
Kelimeler, cümleler yetmez!
Bir tek o,
Aşk denen rengarenk gökkuşağının
Bir yudum iksirini tadan,
Göz bebeklerinin yıldız yıldız,
Yakamoz ışıltısındaki uçarılığı görür,
Yüreğindeki çırpınışların kanatlarının fısıltısını duyar.
Bütün renkleri ve bütün anlamlarını ezberinden bilir ya.
Bir tek o, aşkın rüyasından
Daha yeni uyanan, anlar seni.
Senin dünyayı tozpembe görüşüne,
Koca bir aptallık değil de,
Dudağında buruk bir tebessüm ile susar ya sana
Aslında sen herkese anlatırsın,
Aslında sen kimselere anlatamazsın ya.
Herkes anlar ama aslında hiç kimse anlamaz ya...
Öyle acıyor ki yüreğim…
Saçlarımın her bir telinin diplerinden
Ayaklarımın tırnak uçlarına kadar,
Her hücrem ayrı ayrı ağıtlarda
Feryat figan ve tek bir damla gözyaşı akıtmadan...
Ne göz pınarlarımdan,
Ne yüreğimden tek bir damla akıtmadan, acıyor işte.
Binlerce kristal cam kırığı var yüreğimde,
Midemde, yüreğimde, tüm organlarımda.
Her bir parça,
Kum tanecikleri kadar paramparça uçuşup durmakta,
Her uçuştuğunda ayrı bir hücreme saplanmakta,
Her bir hücremi tek tek, sızım sızım kanatmakta…
Sanki dünyanın bütün maddeleri
Birer birer kristal cam olmuş,
Sanki biri, o kadar çok kin gütmüş,
Öyle garezi varmış ki benden intikam almaya,
Sanki birine dünyanın, ahretin, cennetin,
Cehennemin bütün kötülüklerini
Bütün acılarını yaşatmışım da,
Tek intikamı beni paramparça görmekmiş.
Sanki biri… bir tek biri… ne hıncı varsa…
Bütün dünyanın kristal camlarını yüreğimde
Teker teker ayaklarıyla çiğneye çiğneye ezmiş!
Bir insan evladının canı, bu kadar mı acırmış!
Ama insanoğlunun
Bir tek kendi ve yüreği bilir acının derinini ya.
Harfler yetmez, heceler yetmez,
Kelimeler, cümleler yetmez…
Bir tek o,
Gerçekten sevdiğinin ölümünü
Daha taze yaşamış olan anlar,
Göz bebeklerinin yıldız yıldız,
Yakamoz ışıltısındaki acısında görür,
Yüreğindeki çırpınışların
Kanatlarının fısıltısını duyar.
Aslında sen her kese anlatırsın,
Aslında sen kimselere anlatamazsın ya.
Herkes anlar ama aslında hiç kimse anlamaz ya...
Öylesine derin anlamlı ve anlamsız bir acı işte!
Cemre.Y.

Beni Soracak Olursan, İyiyim Ben

...Beni Soracak Olursan, İyiyim Ben...
Ne zaman şiir kuşanacak olsam,
Avuç içi kadar bir coğrafyaya,
Şiir şiir iklimlerim geliverir aklıma!
Hepsi birbirinden Nisan,
Hepsi diğerinden Zemheri, sen gibi.
Sonra tarihleri sıralanır dimağımda,
Başlangıçları milyonlarca kelebeklerle.
Bitişleri mutlaka,
Üçlü mezar duvarlarıyla biten sonları…
İnsandım elbette, sandığının aksine aşka dair,
Labirentlerim vardı benimde.
Güne onunla uyanmak,
Geceye onunla sonlanmak gibi.
Kısacık bir rüya kadar,
Sonu...
Sonsuzluğa çıkabilecek hayallerim hep vardılar!
Üstelik ben hiç akıllanmazdım.
Hiçbir sevdamı,
Matematiğe hiç karıştırmazdım.
Ömrümün, ömürlerine sevdaları zaten,
Oldukça azdılar be!
Ne gereği vardılar!
Sen de benden,
Yüreğimin sol kaburgasını kırıp gidene kadar.
Şimdi ben ne zaman,
Çetin bir kış sonrası,
Başka bir coğrafyada,
Bir serçe kanadında filizlenmeye çabalasam,
Eskiden kırık olan tarafı denk gelir bana yine.
Bir sen vardın…
Bir sen gittin…
Bir sen kaldın…
Senden sonrama, başka hangi sevdam uçabilirdi ki?
Yüreğimin kırık kaburgasıyla,
Ne kadar yol alabilirdim?
Gözlerimi akıtsam havaya,
Yüzüm kalırdı.
Yüzümü savursam,
Gülüşüm kalırdı.
Gülüşümü bıraksam…
Yine sen kalırsın.
Ey kalbimin kırık kaburga kemiği,
Senden sonrama,
Hangi sevdam sonsuzluğuma,
Oradan sızacak sanırsındı ki?
Beni soracak olursan,
Hala içimde,
Elinde misketler dolusu haylaz bir çocuk,
Hala ergen, hırçın,
Laf anlamaz toy bir delikanlı kızcağızım.
Hala ruhumun derininde,
Çoktan emekli mezarını kazan ihtiyarım.
Yine de…
Afiyetine dualarla,
Hamd-ü senalar eder,
Ellerinden öperim.
İyiyim ben.
Ya sen anam?
Bizi bunca bırakıp gittiğine göre,
Oralarda nasıl ahvalin?
Cemre.Y.

Bak Beni Kızdırma

…Bak Beni Kızdırma…
Senden önce sesin dokundu ruhuma!
Yüreğimin tellerinden lir olup aktı kelimeler.
Bak beni kızdırma miniğim!
Nefesin olurum, bensiz nefes alamazsın.
Cemre.Y.

Uğurluyorum Seni

…Uğurluyorum Seni…

Sonra geçmişine son kez buruk bir tebessüm etti

Kendi kendine söylendi,

“Demek gidiyorsun ha” dedi.

Hem de için hiç mi hiç burkulmadan,

Uğurluyorum seni gelmişimden,

Geçmişimden, geleceğimden,

Gül kıvrımı solmasın dudaklarının kenarından.

Hakkım helal sana ve affediyorum seni

Amma!

Unutma!

Hala seni affetmeyenlerim var

Affedemeyenlerim var!”

Unutma, onun da kaldı

Dudağının kenarında buruk bir hayal. Cemre.Y.

İntikam

...İntikam...
Sen neresinden
Acıttı isen canımın canını,
Bende tam ortasından
Yaktım canının canını, aldım intikamımı.
Bizi bu geçmemiş olasıca geçmişler yaralar.
Küllerinin içindekileriyle,
Hala vedalaşamadıysan sen,
Gün gelir içten içten kanarlar
Dememiş miydim sana ey sevgili!
Ansızın gittin de sanki mutlu musun şimdi?
Görüyorum pencerelerden, hüzünlü geçiyor günlerin.
Cemre.Y.

Zulasız Gittik

...Zulasız Gittik...
Biz üç kişiydik de
Rolleri doğru bölüşemedik belli ki
Belli ki en derin hatamız da buydu.
Nazlıcan'ı bizden birimiz sandık
Bedirhan'ı ikimizden teki
Oysa o
Sandığımızda saklı kalmış
"Hiç kimsemiz"di
Bilemedik zulasız gittik.
Cemre.Y.

Bu Sefer De, Ben Seni Terk Edeyim!

...Bu Sefer De, Ben Seni Terk Edeyim!...
Akşam olup,
Sen yine beni terk etmeden yarim!
Bırak bu sefer,
Ben seni terk edeyim!
“Keşke” leri hiç sevmem amma!
Gözlerinin kuytusunda,
O geçmişine intikam ateşini görmeseydim!
Bana ise “Hiiççç üzülme, ama hiç!
Ben…
İntikam öcümü aldım senden çoktan!
Artık o kadar da masum değilim!”
Cemre.Y.

Kırmızı Gül

…Kırmızı Gül…

Bir tek gül hangi şartta ve sebeple olursa olsun
Bir kadını özellikle beni daima mutlu eder.
Bir Kırmızı Gül'ün hayat hikayesi
İki gün önce taburcu olan bir hastanın hemşirelere hediye ettiği
Bir buket kırmızı gül
Masalarında pet şişeden yapılmış vazosunda öylece salınmakta iken
Bugün kuzen bana eşlik etmek üzere geldi.
Hemşire ve hemşirlerle annemin iyi olması sevinci ile beraberce
Şakalaşıp muhabbet ettiğimiz esnada,
Hemşirlerden biri bana gıcıklık olsun diye
Kaç gündür hayıflanarak
Seyretmekte olduğum güllerden birini kuzenime hediye eder.
Hasetlenmek yerine,
"Ama onun sözlüsü ona
Tanıştıkları günden beri her görüştüklerinde gül hediye eder ki,
Ama bana gül alan yok ki." diyerek
Üzgün ve az kıskanç bir kız çocuğu olmuşken
Çocuk kıyamaz ve bir kırmızı gülü de bana hediye eder.
Tam sevinerek teşekkür edecekken "O" arar ve ne yaptığımı sorar.
(Hay ben yalan söyleyemeyen dilimi kescem bir gün!)
Bende tam o esnada hemşirden kırmızı bir gül hediye aldığımı söylerim.
Ömrüm başlamadan bitenlerle, yanmadan sönen'lerle geçer.
Geriye sadece benim için alınmamış,
Benim için verilmemiş bir tek kırmızı gül kalır.
Benimdir, benimledir, gereksiz kıskançlık zehriyle,
Beni boğmadan solana kadar ömrüm'dedir.
Her şeye rağmen hayat devam ediyor
Cemre.Y.

Nasıl Bitecek

...Nasıl Bitecek...
Bence bayram temizliği...
Hani kışın soğuğunda üşümekten korktuğun için
Banyoya girip girmemek arası bir savaşın vardır kendinle.
En sonunda mecbur girersin o banyoya da
Hani titreye titreye ve sonra saatler geçer
Bu sefer tertemiz güzel kokulardan
Hatta suyun sıcağından çıkmak istemezsin ya
Öyle bir iç savaş işte :)
Ya Allah tövbe bismillah!
Şimdi yerimden kalkıp dalıyorum!
Bakalım yalnızlık şiirimin bu sonu nasıl bitecek.
Cemre.Y.

Bu Sevdayı Da Mı Yani?

...Bu Sevdayı Da Mı Yani?...
Yani şimdi sen!
Şiirine, gücenirsem diye mi,
Yok saydın beni?
Sen...
Hangi şiirime böylesi, güceniktin ki,
Ey sevdiceğim!
Oyy...

Seni...
Adının her harfinden gizlice öptüğüm.
Oysa ben...
Eşkere doğurduğum gibi,
Bütün her şeyimi,
Piç doğurmadımdı seni!
Yani şimdi sen,
Kendinde...
Beni sana, piç mi saydın?
Bu sevdayı da mı yani
Piç mi saydın?
Cemre.Y.

Artık Yok'um Ben Size

...Artık Yok'um Ben Size...
Bugünlerde gözümden düşen düşene!
Gönlümden ise...
Kol kırılır, yen içinde, hem de haksız yere,
Hayasızca kendi cinayetine tanık olurken,
Kendi cinayetine tanık olurken,
Son yaprağı da dökülüyor gönlümün.
Kasımpatı açmasını zaten çoktan geçmiştim de,
Ben hala…
Susuyorum ya!
Bari bizi bu kadar, kendisine böyle rezilce,
Terk etmeseydi!
Ah bu gözler, ah bu kulaklar, ah bu yürek!
Nice nadanlıklara tanık oldu da
Sonradan pişmanlık denizinde boğuldular
Bütün iftiracı nadanlar!
Afları...
Allah'a havaleli hepsinin...
Bilseydiniz de,
O son Kasım tanelerinden yaprağını,
Avuçlarınızın arasına alsaydınız!
Geç...
Kış gelecek birazdan
Zemheri ayazında
Soğuğa kesecek dilleriniz
Donduracak bensizliğimle sizi.
Artık yok'um ben size…
Cemre.Y.

Zaten Yaşamıyordum Ki Ben

...Zaten Yaşamıyordum Ki Ben...
Boşver be...
Gül çiçeğim, gelinciğim,
Boşver sen yine,
Uçurum kenarında da olsa,
Hani “Öylece ölsem değer." diye
Tutunmaya çalıştığım kalbimin kardeleni,
Boşver sen yine hiç olamayan,
Olamayacak biz’i de boş ver!
Boşver Sen’im/Sen’sizliğim.
Hani yıllar yılı,
Sen’i/Sen’sizliği başıma taç diye taktığım,
Hani öylesine tuttuğum,
Sonumuzu baştan bildiğim papatyalı falım.
Hani aslında kurutup
Sayfa sonlarım'da bile isteye unuttuğum!
Boşver be sümbüllerim, zambaklarım...
Hani hep beklediğim ve hiç gelemeyen baharım.
Boşver be...

Senli buza tutunmaya meyilli boşvermişliğimi.
Benim sana hayalli açan gamzelerim'i.
Sanki çöl ayazında
Hayale bile uzaktılar zaten onlar.
Hani hepsi birden
Hiç olamayacak
Çiçeğe salacak zamanda kırağı tutmuştu,
Bahar ortasında zemheri ayazına donmuştu,
Bütünsüz yarım kalan azalarım!
Fark etmez üzülme!
Ki zaten yaşamıyordum ki ben!
Cemre.Y.

Perdeler

…Perdeler…
Temizliğin ortasında...
"Anne sen Reina'ya gittin mi hiç?"
"Hayııır! Kapısından çok geçtim ama…"
(Deyince gitmiş olunuyor sanki)
"Çok güzel bir yere benziyor ama!"
"Bir gün gidip su falan içeriz maaşımı yatırıp!"
"Yokk almim,
Ben sevgilimle giderim bir gün, seni de götürürüz!"
"Eylüllll perdeleri tak lütfennnn"
(Artık Reina filan da kalmadı tabi.)
Cemre.Y.

Sen Hiç Aşık Oldun Mu?

…Sen Hiç Aşık Oldun Mu?... Bana; "Sen hiç aşık oldun mu?" diye sorma be adam! Belki de aşk; Salacak merdivenlerinde, Onun dudaklarından, Sade bir Türk Kahvesi içmekti. Ve buna sadece... Kız Kulesi Şahitti... Cemre.Y.

Hiç Olmamışsın

…Hiç Olmamışsın...
Son bakışın yine gözlerimden
Yüreğime değdi yarim.
Hani ne zaman ayrılıktan söz etsem sana
Dudaklarımı öperek derdin ya "Sen bir sus!"
"Asıl şimdi sen bir sus sevdiceğim!"
Çünkü her seferinde özlerinden akan sevdana,
Dudaklarımı şefkatle öpüşüne kanmıştım senin.
Oysa senin bakışların bile
Yalanmış ya ona yanarım.
Ben yanmaktan yoruldum.
Artık seni özgürlüğüne uçuruyorum.
Ki zaten hiç vazgeçmedin ondan.
Ben çok kere sen oldum da,
Meğer sen hiç ben olmamışsın.
"Biz" diye bir şey hiç olmamış meğer.
Cemre.Y.

Ayrılık

…Ayrılık…

Son söz ona verilmişti
“Sen” ve “Ben”
Can kırıklarına dağılmazdan önce
“Aşk”ın darağacının sandalyesine
Koca bir tekme atılmazdan önce
Son cümleyi o söyleyecekti.
“Biz”in bembeyazdı elleri
Okyanus kuytusu derin gözleri
Şaşkınca bakındı etrafa
Uzuuun uzuun yutkundu önce
Boğazında asılı kalmış ayrılık
Burun direğindeki sızı gibi kaldı öylece
Aşağıya inemedi.
“Sadece…
Güzel hatırlamak ve
Güzel hatırlanmak istiyorum.” dedi
Ve…
“Sen”in ellerinden tutup öylece gitti.
“Ben” mi?
“Biz”e “Elveda!” deyip
Bir kere daha sevdim “Ben”i.
Cemre.Y.

Sus Kaftanı

…Sus Kaftanı… Birileri için herhangi birinden Herhangi bir romandan farkınız olmadığını Gözünüze gözünüze Sokuyorlarsa illa Görün artık! Ama… Ne vazgeçin, Pes etmeyin amma, kısa bir süre olsa da, acıya sus edin. Hepsini denemişsinizdir nasıl olsa! Artık... "Sus Kaftanı!" Bir kere daha onu... O, sizi duymayanların hepsine o "Sus"u sonsuza kadar giyinin! Cemre.Y.

Kerat Cetvelim

...Kerat Cetvelim...
Çocuktum, çok çocuktum daha...
Herkesim merak ediyordu ne diye bir türlü,
İlk okul beş'in bütün matematiğini,
Olası orta okulumun bütün geometrisini
Çözebildiğim halde,
Bütün sorularda,
"Bana bir kerat cetveli lütfeenn!" diye inat edişimi!
Oysa bilmiyorlardı ki
Ben kerat cetvelimi, kalubela'm da,
Rab beni yaratırken,
Tam da sırat köprümü geçmeye ramak kalmışken,
Uzun ellerin ellerine kaptırmıştım,
Ben daha cenin olmaya ramak kalmıştım,
Tanrı yorgundu artık
Hamur, kan damlası, sperm, DNA,
Yer yedi gün,
Gök yedi kat filan derken...
Bir de ademi yaratmış,
Hazır elinde imkan varken de,
Şeytan'ı ekarte etmeyi unutuvermiş!
Adem Baba'yı yaratırken,
Havva Ana'yı ona eş ederken kaburga kemiğinden!
Sonrası yedi erkek kardeş,
Yedi kız kardeş doğurtmuş!
Gün gelmiş erkek kardeşlerden biri,
Bir arkasındaki kız kardeşe vurulmuş,
Habil ile Kabil'in ilk cinayet sebebi buymuş aslında!
Sonra sonra Rab bu böyle olmaz demiş,
Madem de bunca kavga ediyorsunuz aşk uğruna,
Dilleriniz ayrı olsun,
Milliyetler de ayrı madem!
Ama kardeş kardeşin bir arkasına haram!
Allahında kafası karışmış demek ki
İlk bi güzel yaratmış ama ya yaratışından sonrası!
Yoksa...
Kün Fe Yekun!der demez olur ise olmazlar,
Ne diye böyle saçma sapan ensest ilişkileri,
Hiç olan adem oğluna zerk etsin değil mi?
Elbette bütün bu kafamdaki deli soruları
Daha altı yaşımdayken sormuştum da
Tek bir ayeti, sureti, aminlerimi geçtim,
Bir tek yanıt yoktu ona dairli mektuplarımda.
Yaş diyorum!
Kırk iki oldu!
Hani benim altı yaşımdayken,
Hani kızımın altı yaşındayken,
Annelerimizin yanlarımızda olamayışlarından,
Yüzün dökük savunuyorduysan kendini.
Etme!
Ömrümüzü tüketenlere dahi,
Yeri gelip acıyıp, affediyorken!
Sana artık ömrümüze biçtiklerin,
Ya da biçilmesine izin verdiklerin için,
Hala bir açıklama bulamamakla beraber!
Affettik hep, hepinizi birden!
Şaka yaptım len!
Arada elbette yanlış etiketlere,
Yanlış hayatları yapıştırmış olabilirsin,
E, peki tamam da,
Benim ve kızımın ömrünü yanlış yazdığını,
Ne vakit, fark edeceksin!
Ve ben...
Garip anamın, puşt babamın,
Olmayasıca eriyiğinden doğmama kader biçtiğin an'a
Ulaşabilmeye çalışmaktan çok yoruldum!
Zaten o vakitten sonra da,
Bir türlü kerat cetvelini bir tam öğrenemedim.
Bir kere bir, bir...
Bir kere iki, iki...
Bir kere üç, üç...
İki kere iki'ye geçtiler onlar sonra,
Üç buçuktan dört ettiler...
Ben hala...
Bir kere yok, üç nasıl olduydu ki'yi sorgulayamadan,
Kalan ömrümü,
Bir kere iki, iki... ile
Bir kere üç, üç…
Diyememenin astigmatlı miyop'lu kalakalıyorum ortada!
Şimdilerdeyse direttim kendime...
Ne gözlük takıyorum, ne de lens!
Korkmuyorum artık beni korumayacağına adım eminim,
Ne geçmişimden, ne de gelecekten!
Sanki erkek cinsi ve ibnetörmüşüm gibi
Pompei'de yanmış bütün taksitlerim,
Limitlerim yanmış lan!
Ele ağız bükmemeye çabalarken!
En sonunda isyanımın bayrağını da çektim.
Ödemiyordum lan!
Kızımı baba annesine postaladım o da yetmedi
Nasıl kıyardım ömrümü feda ettiğime,
Sadece "İyi günlerimde varsam varım,
Ama seni çok seviyorum." demeye!
Beni yeterince anlayabilsin diye,
Bana ve ona tam yedi ay cehennem olan,
O bütün yokluklu zamanları da yaşadık!
Orospu olamadım, hamurum değildi,
Anne değil anaydım,
"Bende yok!"diyemedim.
Yüklendim.
Oysaki sen hepsini görüyordun!
Artık senin olsun cennetin!
Seni de yüreğimden azad ettim Allahım.
Cemre.Y.