...Ama İnsanın Dedim İşte...
Kişiliği oturmuş olacak bir insanın,
Adam maskesiyle gezinip,
Geçmişinde ona yapılanlar için,
Çocuksu, hain,
Hınzır intikamlar beslemeyecek geleceğine…
Karşısına çıkmış tek doğru insanın
Boğazını sıkmayacak kendi elleriyle.
Kararlı olacak, kararı kati olacak,
Canının keyfiyeti,
"O an ne taraftan istersem o taraftan!" olmayacak!
Daha şimdiyi,
Üç yaşında çikolata yiyen çocuklar gibi,
Eline, yüzüne, elbiselerine,
Eşyalara bulaştırmaktayken!
Üç sene, beş sene sonra olabileceklerin,
Olamayacakların eşiğinde boğulmayacak.
İkircikli düğün köçekleri gibi bir o yana,
Bir bu yana kıvırmayacak.
Yarası varsa, kabuklarıyla sızılarıyla gösterecek ki,
Gelen görerek bilerek,
Kabulüyse gelip öpecek yaraların üstünü.
Onun ruhunu yaralarıyla kabul edip,
Sadece kalbinde bir ateş dileyenle,
Onun etini, onun tenini,
Onun verebileceklerini isteyeni,
Aynı kefeye koymayacak.
Karakteri ve vicdanı olacak bir insanın,
En düşünceli bilgeymiş,
En vicdanlı evliyaymış gibi davranıp,
Bildim sandıklarının yarısından çoğu kof çıkmayacak!
Düşündüm sandıklarının ise,
Hayal kırıklığı yaşattığının farkında olacak.
Senle kurduğu dağlar kadar hayalleri,
Küçük küçük tepeler uğruna heba etmeyecek!
Hele!
Bir çocuğu umutlandırıp,
Onun son umudunu boşa çıkarmanın,
Boynunu bükük koymanın vebalinin,
Her şeyden daha üstün bir vebal olduğunu unutmayacak!
Tek o çocuğun, bir tek küskün ve kırılmış bakışı için,
Yeri geldi mi değil bir insandan,
Dünyadan bile vazgeçilebileceğini,
Sana ait her duygudan arınıp,
Ardına bile dönüp bakılmayacağını unutmayacak!
Mutlulukların an gelip unutulabildiğini
Ama ihanetin,
Ama kalleşliğin,
Ama acının derinin dibinin hiçbir zaman unutulmadığını
Unutmayacak!
Ama insanın dedim işte…
Cemre.Y.
