Rastlamak

...Rastlamak...
O, Paris’in Eyfel’ine hayli uzak
Banliyölerinden birinden,
Kenarları oksidasyona uğramış
Kalp kırmızısı çoktan solmuş,
Terk-i diyar bir posta kutusuna atıyordu
Adresine ulaşıp ulaşamayacağı,
Anlık ruh halime bağlı mektuplarını.
Ben Afrika’nın en yerli kabilesine bile hayli uzak
Es kasa derme çatılmış cangılların birinden
Kenarları Nil sazlığından aşırılmış,
Hazan sarısı bile çoktan kahverengileşmiş,
Kenarları zülüflerime zarar bir posta kutusuna atıyordum
Adresine ulaşıp ulaşamayacağı
Ki ulaşsa bile kaderi,
Anlık değişen zamanlar ötesine bağlı mektuplarımı.
Şiir şiir okuyorduk işte!
Biz’i biz bize!
Yalnız değildik artık ikimizde!
Ve ikimizde artık tamamen bize ait
Kocaman ışıkları sadece Güneşten
Sadece yıldızlardan aydınlanan
Orhan Veli’nin yanıldığı gibi değil be üstad!
Yanılmadığı gibi...
Tek bir yürekte,
Hava ve suyun,
Hatta katıksız sevdanın bedava olduğu,
Bir tek yüreği...
Birçok yürekte
Onlara hiç mi hiç dokunmadan arıyorduk da
Ya en olmadık yerde ve zamanda
Bize rastlarsak?
Cemre.Y.