Dönemesin Hiç Kimse Diye

...Dönemesin Hiç Kimse Diye...

Bazen de bazı şarkılarla...
Çokça susardık biz!
Kimilerine göre mülteci bir eylemdi bu!
Kimilerine göreyse suskun bir esaret.
Bu bütün susan çığlıklı şarkılar...
Yüksek sessizlik yüzünden
Sağır ediyordu cümlemizi.
Kendi evlerimizin içinde bile!
Oysa.
O kadar kötü çocuklar ve gençler,
O kadar da kötü eylemcil kadınlar değildik biz!
Gece olunca...
Nihayet evine gelecek olan,
Aldatış yüzlü adamlara,
Hala pirinç taşı ayıklıyorduk,
Akşam pişecek pilavlarımıza!
Ve bile bile nereden geldiğini,
Öyle olmama ihtimaline karşı bile değil!
"Neyse ki sağ salim bir geldi." diye
"Canına bir şey oldu sandım!" lı
Gerçek sarılışlar savuruyorduk boyunlarına.
İçinde “Ya hiç gelmeseydi!” li korkularla!
Geliyordular da.
Başkaca gelecek yerleri yoktu o zamanlar.
Sonra yer buldular onlara!
Gittiler...
Gitti.
On yedi yıl oldu.
Geldiyse de...
Kalmadı hiç kimse!
Eski şafaklarına kaçıp,
Gittiler öylece...
İlki ilkimdi yani,
Sadece...
Artık pirinç taşı ayıklamıyorum
Pilav da yapmıyorum hiç kimseye!
Kaşığımı, hançer yaralarıma sapladım
Yüreğimin ortasına kırdım!
Dönemesin hiç kimse diye!
Sade bir heves olmayacağım artık kimseye.
Artık istifa ettim küllerimden doğmaktan, doğmayacağım!

Cemre.Y.