Haberin Yok

...Haberin Yok...

Kokundan sonra sesini de unutmuştum ya hani.

Geçen gün rastladım sesine.

Terasta oturmuş mırıl mırıl mırıldanmaktaydın.

Şöyle bir kulak kesildim de,

Sensin desem, sen değilsin.

Penceremden başımı uzattığımdaysa,

Anılarımdaki silüetin beliverdi karşımda.

Üşüme diye aldım içeri lakin,

Ne cümleler senin cümlelerin, ne dil senin dilin.

Gözlerin hala yosun yeşili ama,

Bakışlarını çalmışlar senden haberin yok.

Sarılma teklifine karşı koyamadım ama,

Ne eller senin ellerin, ne kollar senin kolların.

Seni senden çalmışlar haberin yok.

Meğer benim de ruhumu da çalmaya gelmişsin.

Benim sırat köprüm de sen olmuşsun meğer!

Ey benim ciğer çiziğim,

Olur da bir gün daha bana yolun düşerse,

Kaybettiğin kendini bul da öyle gel.

O güzelim bedenine,

Benim güzel meleğimin ruhunu giyindir de gel.

Belki o zaman sana yeniden güvenirim.

Cemre.Y.

Yine Yanlış Yaptın Bana

...Yine Yanlış Yaptın Bana...

Pencere önü çiçeklerimin toprağını eşeledin ya

Sordun mu istiyorlar mı senin ellerini?

Memnunlar mı onların düzenine çomak sokmandan!

Oysa ben yine kıyamayıp almıştım seni evime.

Sen pişmanlığınla yüzleşecek yere

Eline ne geçerse fırlatıp attın camdan aşağıya da ne geçti eline?

Şimdi pencere önü çiçeklerim de kırgın sana.

Bir tek yapay çiçeğin umurunda değilsin.

Tıpkı benim gibi kırıla kırıla kırılacak yeri kalmamış onun da.

Yine yanlış yaptın bana ama...

Varlığınla sevinçlendirmedin ki yokluğuna üzüleyim.

Cemre.Y.

Susar Ve Vazgeçersin

...Susar Ve Vazgeçersin...

Bazen...

O kadar çok seversin ki katlandıkça katlanırsın.

Değmediğini gördükçe de artık susarsın!

Onu hayalleriyle baş başa bırakmak için

Ne gerekiyorsa yaparsın.

Ve ne kadar vazgeçmen gerekiyorsa, vazgeçersin.

Ne sanıp, neye kandıkları üçüncü şahıslara...

Mühim değildir!

Artık ona yapmak isteyip de yapamadıkların

Ve yetişmek isteyip yetemediklerin de dahil...

Hiçbir şey mühim değildir!

Benden bu kadarlı susar ve vazgeçersin!

Cemre.Y.

Ruhumu Da Ruhundan Ayrı Koydun

...Ruhumu Da Ruhundan Ayrı Koydun...

Dilinin zembereği bozulmuş ağulu cümleler akıyordu dudaklarından.

Yüreğinde bir gram pişmanlık yok kırıp döktüklerine dair.

Gecenin bir yarısı tam karakolluk acılar yaşanmakta.

Kıyılamıyor işte ömrünün sicili bozulacak diye,

İçime içime akıtıyorum gözyaşlarımı.

Lakin...

Ağrılarım hala çok ağrıyor işte.

Bedenimdeki mor güller elbet geçer de,

Güvenimin korkularının sonu ne olacak?

Ruhumu da ruhundan ayrı koydun ya,

Yine de iyi bak ama kendine.

Benden olabildiğince uzak, kendine çok yakın ol lütfen.

Cemre.Y.

Yeter Ama!

...Yeter Ama!...

Bir tek güven kırıntısı bari bırakmış olsaydın bende!

Hadi yüreğini bıraktım, gözlerinde azıcık olsun pişmanlık olsaydı.

Belki dayanamazdı yüreğimin yufkası ama...

Sen, bunca yıl sonra,

Hala yakıp yıkmaya gelmişsin bendeki seni.

Aldıklarını aldın, kırdıklarını kırdın da,

Yeter ama!

Çıkma bir daha da karşıma.

Yoksa bir tek imdat çığlığıma bakar önümden yok olman.

Bana kıydın, sana kıydın, bize kıydın.

Ömrünü hiç uğruna harcadın da ne geçti eline be çocuk.

Şimdi sadece sararmış fotoğrafların kaldı elinde de değdi mi yani.

Cemre.Y.

Arada İmsak Vakti Eksik Misal, Arada Kuşluk Vakti Eksik!

...Arada İmsak Vakti Eksik Misal, Arada Kuşluk Vakti Eksik!...
Gündöndü.
Hatta, gecelerde döndü,
Amma velakin yine de gündöndü!
Ama sanki sabah hiç olmayacakmış gibi,
Ezberlerini hepten kandırmışlar gibi,
Çoktan ardını dönmüştü güneşe, çok ama çok, çoktan!
Ki madem ben, ona...
Hep bulut olduydum ya, çoktan çekilmiştim onun ömründen.
Dün gece olsun bari, yahu!
Dün gece...
Ne demeye?
Gecenin en sağır saatinde...
Ona sımsıkı sarılmışlığına bile pişman eder insan olan bir diğerini?
Ki zaten!
Gözü yeterse...
Çiğdem çekirdek olurdu misal, yeni doğan güneşle...
Yetmedi diyelim hadi!
Saman bile olamadı ya la!
Onca sene, onun için, onun semerini taşıdığı eşeğe hem de?
Gündöndü...
Gün ile gece kaldı.
Arada imsak vakti eksik misal, arada kuşluk vakti eksik!
Uyu, hu, uyu!
Bundan gayri ne benden sana gün açar,
Ne de senden bana gece doğar,
Soyadı kısmı boş bırakılmış hükümsüz iki kayıbız biz.
Bir tek hüküm var ise, ki o da sayende, biz artık bize yok'uz.

Bundan gayri artık, biz, bize, hiç, yok'uz.

Cemre.Y.

Hayat, Hayal İşte

...Hayat, Hayal İşte...

Sabah güneşi yağmurun yüzünü yıkarken,

Gözlerim gökkuşağını da aradı bir an.

Oysa nicedir uzaktı benden hayatımın renkleri.

Nereden hayallendiysem bilemedim.

Cümle simyacısıydım halbuki,

Harflerimi dokuyordum kelimelerime.

Okuyanı değil de ruhuna dokunanı olurdu elbette.

Hayat...

Hayal işte.

CemreY.

Çünkü Sen Yoksun

...Çünkü Sen Yoksun...

Bugünlerde nice çabalasamda

Eskiden elekle evime, yüreğime taşıdığım güneşi

Aynı kalbur elekle içime atıp yaşatamıyorum kendimi

Çünkü artık içinde sen yoksun eskisi gibi.

Cemre.Y. 

Güneşli Günlerin Mevsimi De Gelecek Elbet

...Güneşli Günlerin Mevsimi De Gelecek Elbet...

Ey benim çiy damlasından yansıyan çiçek bahçem.

Yasemin kokulu saçlarına yağmurlar mı yağdı?

Ellerin de üşümüştür şimdi senin!

Burnunun ucu gül pembesine dönüşmüştür çoktan.

Gül kıvrımlı dudağının kenarına rüzgar değmiştir.

Bu puslu gri günlere kanma sakın.

Hele bir mevsimi geçsin sonbaharla kış ayazının.

Sıkı giyin bu aralar, hayata sıkı sarıl.

Güneşli günlerin mevsimi de gelecek elbet.

Cemre.Y.

Özlemelerimiz De Geçecek Bir Gün

...Özlemelerimiz De Geçecek Bir Gün...

Ah nasıl da özlemişim,

Kadife gibi naif yumuşacık,

Kırmızıya meyyal sesinin tınısını.

Nasıl da özlemişim,

O derin nefesli özür dileyişli inceden iç çekişini.

Sesinin sessizlik içindeki özrüne de kabul.

Lakin eskisi gibi güvenemem ben sana.

Büyüdün be yavrucağım.

Hangi çocukluğuna sığdırayım beni yine hançerleyişini.

Özlemelerimiz de geçecek bir gün.

Herkes kendi masalının içinde kalacak sonunda.

Bizim hikayemiz çoktan bitti zira.

Hoşça kal ama!

Hoş kal.

Cemre.Y.

Koku

...Koku...

Hiç yoktan zambak kokusunu özlediğimi fark ettim bu sabah.

Hani böyle annemin köyündeki evine giderken,

Ormanın kıyısında çıkıvermişti ya karşımıza işte tam da onu özledim.

Hiç yoktan hanımeli kokusunu da özleyiverdim birden bire.

Hani böyle çocukluğumun evine giderken,

Bahçe duvarından sarkıp çıkıvermişti ya karşımıza işte tam da onu özledim.

Ben aslında burnumun direğine hızma olan,

Kokusunu ciğerime çektiğim bütün kokuları özledim de

Artık ömrümün son çeyreğindeyken,

Önüme çiçek bahçeleri serilse ne, serilmese ne!

Cemre.Y.

Rüyan Olurdum

...Rüyan Olurdum...

Oysa ne de güzel uyunurdu

Yarin göğüs kafesinden gelen

Bi yürek dolusu ninniyle

Teninin kokusunu giyinirdim üzerime.

Sabaha kadar dudakların

Okşayışlarım olurdu.

Serilirdim sana yıldız niyetine

Rüyan olurdum.

Cemre.Y.

Ne Vakit Seni Özleyecek Olsam

...Ne Vakit Seni Özleyecek Olsam...

Hiç boşuna rüyalarımı meşgul etme ciğer çiziğim,

Daha ben onlara yeni umutlar, yeni hayaller ekeceğim.

Hiç boşuna arada bir yüzünü döküp, üzgünmüş gibi,

O yosun yeşili gözlerini dikme gözlerime.

Tam istediğin gibi çekildim ben senin ömründen.

Ki zaten ne vakit seni özleyecek olsam,

Mıh gibi aklımda "Ben sensizken daha mutluydum." deyişin.

Yeni yeni öğreniyorum işte ben de, sensizken nasıl mutlu olunuyormuş.

Cemre.Y.

Okunmuş Kitap Dilencisi

...Okunmuş Kitap Dilencisi...

Nicedir kimsesizlikten öte bir açlıktaydım.

Hayır, hayır!

Fiziksel bir açlık değildi bu.

Miden boşsa nihayetinde birkaç lokma kuru ekmeği,

Birkaç yudum suyla içmeye bakardı doymak,

Ki zaten bunu çoktan öğrenmiştim en geçmişimden.

Çocukluğumun çocuk yaşında

Kasabamızdaki evime yürüme mesafesinde olan o kütüphaneyi keşfetmiştim.

Sonra İstanbul'a taşındık tam kitapsız kaldım diye üzülürken,

Gazete kuponlarıyla biriktirilen

Meydan Larousse ansiklopedileri derken

Nihayet büyüyüp çalışmaya başlayınca

Kendimin seçip beğendiği kitabımı kendi paramla almıştım.

Sonra sonra birçok kişiye de bulaştırdım okuma sevdasını.

Derken zaman sustu, her şey, herkes durdu.

Hatta somutken, soyut oldu.

Hayat oradan oraya savururken beni acıktım, çok acıktım.

Ama dedim ya fiziksel bir açlık değildi bu.

Hayalim acıkmıştı, ruhum acıkmıştı, rüyam acıkmıştı.

Siz hiç kitap dilenciliği yaptınız mı?

Ben yaptım.

Zaman bu zaman ve ne yazıktır ki bu an.

Oysa en mukaddes kitabımızın ilk emriydi “Oku!”

Okumak ne yazana ne de yazılana bu kadar pahalı olmamalıydı.

O nedenledir ki bir kitabı nefessiz okurken,

Son sayfalarını okumak günler sürer.

Hem kitabımdan ayrılacak olmak uzatır bu süreyi,

Hem de yeni bir kitap daha alamayacak olmak.

Artık ben de okunmuş kitap dilencisiyim.

Cemre.Y.

Yağmurun Da Kokusu Değişti Bu Aralar

...Yağmurun Da Kokusu Değişti Bu Aralar...

Çatımın bacası söküleli beri,

Odamın renkleri değişeli beri,

Yağmurun da kokusu değişti bu aralar.

Sararıp kuruyan yapraklar,

Ağaçların dallarına veda ederek,

Rüzgarlarla salınırken,

Çim rengi çimenler büyümeye başladı yeniden.

Hani böyle bahar desen bahar değil lakin,

Sanki kış çok uzakmış gibi bu havalar.

Güllerim yeniden tomurcuklandı misal,

Kokusu desen sanki yaz gibi.

Öyle işte,

O güzel günler sanki yola çıkmış gibi.

Cemre.Y.

Önümde Sana Küçük, Bana Büyük Yorgunluklar Var Daha

...Önümde Sana Küçük, Bana Büyük Yorgunluklar Var Daha...

Sana...

İçinde kalp kırıklığıyla can kırıklarının hiç olmadığı,

Hayal kırıklığıyla hayat kırıklarının hiç olmadığı,

Bir sürü küçük küçük yorgunluklar biriktirdim sevgili.

Zira arşın arşın adımlayarak çoktan geçtim ben bütün o yolları.

Ama artık üzüldükçe sıkılmaktan yorulan bütün dişler sökülüp,

Saçımdaki aklar da çoğaldıkça anladım ki,

Önümde sana küçük, bana büyük yorgunluklar var daha. 

Ne bileyim...

Artık bundan sonra kavanoz kapaklarını sana açtırmak gibi.

Ne bileyim...

Artık bundan sonra yatağın yönünü sana değiştirtmek gibi.

Ne bileyim...

Artık bundan sonra altını sileceğim üçlü koltukları sana kaldırtmak gibi.

Ne bileyim...

Artık bundan sonra silkeleyeceğim halının diğer ucunda olman gibi.

Ne bileyim...

Yüzmekten yorulup kumsala adım attığımda havlumu uzatman gibi.

Ne bileyim...

Artık bundan sonra pembe salıncağımızda beni sallaman gibi.

Olmasın mı yani?

Olsun tabi.

Cemre.Y.

Hayata Dair Hala Bir Umut Var

...Hayata Dair Hala Bir Umut Var...

El, ayak üşüten bir ekim sabahındayız sevgilim,

Sevgilim dediysem de varlığına dair değil.

Her ne kadar yağmurun ardından doğan güneş içimizi ısıtsa da,

Sonbaharın son demlerine doğru adım atmaktayız.

Önümüz kış.

Ama artık korkmuyorum ne ayazdan ne kıştan.

Korkularımın da korkusu geçti nihayet!

Bir kahve fincanına bakar ellerimin ısınması.

Bir sıcak su torbasına bakar ayaklarımın ısınması.

Ufaktan bir gülümseme sıkıştırdım iki cümlemin arasına

İşte tam da o anda...

Küçük bir kuş kondu karşı binanın çatısına,

Cıvıl cıvıl şarkı söylemeye başladı bana bakarak.

Vardı işte!

Hayata dair hala bir umut vardı.

Ötesine "Mevsimiydi." der geçerim.

Cemre.Y.

Şiir

...Şiir...

Bana bir sevda borçlusun ey sevdiğim.

Yüzümden zamanın çizgilerini silmelisin.

Gözlerimin ferini yeniden canlandırmalısın derken,

Sen daha hayalimin de hayaliyken çekip gittin.

Olsun madem bu rüya da böyle olsun.

Çisil çisil yağan yağmur eşliğinde,

Birkaç mısra şiir yağarım ben de.

Çünkü en güzel şiirler,

Gitmemesi gerekirken gidenlere yazılır.

Cemre.Y. 

O Güzel Günler Gelecek, Çünkü Gelmeli

...O Güzel Günler Gelecek, Çünkü Gelmeli...

Yağmuru bol gri günlerin ardından,

Nihayet bu sabah usulca sokuldu güneş.

Nazlı nazlı salınırken gökyüzünde

Bulutlarla saklambaç oynar gibiydi.

Bir gülüş yerleştiriverdim dudaklarımın kenarına.

Nihayetinde sonbahar da bir bahardı.

Gölgesi ayaz, güneşi sımsıcak.

Yorgunluğum geçmek üzere,

Eklem ağrılarım vücudumu terk etmekte.

Çok şükür iyileşiyorum sanırım, ruhum da arınmakta.

Bir kere daha tutundum güzel günlerin geleceğine.

İlmek ilmek işliyorum yüreğime,

O güzel günler gelecek, çünkü gelmeli.

Cemre.Y.

Yanılsama

...Yanılsama...

Sen yokkenden beridir saçlarım uzadı.

Üstelik kendi renginin üzerine göz kırpan

Beyaz ışıltılarım da hayli çoğaldı,

Bil istedim.

Lakin dişlerimi hiç sorma!

Ne vakit dara düşecek olup da

Gecesi, günü fark etmeksizin,

Farkında olmadan yine onları sıkmaya evrilsem,

Sanki çatımda olmayan tavan eksiği gibi,

Her biri beşe on kalaslarıma tutunmaya çabalamakta.

Çünkü hayat gibi işte, hayatımız gibi,

Biz hepsini gerçek sanırken her şey implant.

Yanılsama yani.

Cemre.Y.

Hiç Aldatmadım Ben Seni

...Hiç Aldatmadım Ben Seni...

Yorgunum biraz...

Biraz halsiz.
Üstüme üstüme nazar atıp
İçimden içeri girmeye çalışanlarla
Savaşmaktan hayli de mecalsiz!
Ama en çok da sensizim biraz...
Oysa bi katre nazar atsan yüreğime
Ki yüreğim hala sana yanar,
Ben sözümdeyim ey yar!
Hiç aldatmadım ben seni.
Ya sen?
Cemre.Y.

Günaydın Ey Ömrüm

...Günaydın Ey Ömrüm...

Güneşli bir sonbahar sabahındayız sevdiğim,

Sevdiğim dediysem de lafıma bakma,

Nicedir sadece özümü sevmekteyim.

Terasımdaki sarmaşığın yaprakları nazlı nazlı salınmakta.

Çıkıp derin bir nefes alayım dedim.

Rüzgar öptü burnumun ucundan.

Omuz başlarıma dokundu hafiften.

Üşümeye daha çok vardı, ısınmalar çoktan uzaklaşmıştı.

Günaydın ey ömrüm dedim kendime.

Günaydın can özüm.

Çayıma birkaç taze güneş ışığı serpeyim.

Cemre.Y.

Gibi'dir İşte, -Mış Gibi

...Gibi'dir İşte, -Mış Gibi...

Dün gece kırgın yürekler denizinin bir başka sahilindeydim.

Hani şu!

Denize çok uzak ama birkaç adım daha atsan oradasın gibi.

Hani şu!

Ormana çok uzak ama birkaç adım daha atsan tam ortasındasın gibi.

Lakin o birkaç adım'lardan da çoktan çok yorulmuşuz gibi!

Dertlerin derya olup taştığı,

Herkesin birer sandal olduğu o günler zaman aşımına uğramış gibi.

Gibi'dir işte, -mış gibi.

Hani şu!

Bizden kaybolan o kayıpların,

Çoktan kaybolmaya niyetli kayıplar olduklarına emin olduğumuzda,

Onları saldığımız o anın acısını artık hissetmemek gibi.

Değmezmiş gibi değil de, bizden yanası, çoktan yanmış gibi.

Vicdanın rahat, gönlün senden memnun.

Çünkü nihayetinde...

Kuş cıvıltıları kesildiğinde onlarla beraber uyuyorsun,

Bir ayak çıtırtısı duysan onlarla beraber uyanıyorsun gibi huzurlusun.

Bir tek...

Arada bir, sen onların hassasiyetlerine,

Ki genellikle sık sık, onlara bile fark ettirmeden çok özendiğinde bile...

Yola değil de, yürütecek olana en güvendiğinde,

Hani sızım sızlıyor ya diz kapağının bütün can özü!

İşte o kırıyor hayalinin dahi güvenini.

Çünkü sen hayata yalpalıyorken,

Çoktan gidilmiştir o yollara,

Çoktan aşılmıştır o duvarların ötesi.

Tadı tadılmış, duası okunmuştur hayatın her anının.

Şimdi o yollar sana da, onlara da kapanmış olsa onlara ne gam!

Sanki sen, o anlara değmiyormuşsun gibi gülmüşlerdir çoktan.

Sanki sen, o anları anlayamazmışsın gibi ağlamışlardır çoktan.

Ama kesin kes, herkes, her suskunluklarında sadece kendilerini düşünmüşlerdir.

Yani şimdi senle de yaşanacak yeni anıları, sensiz yaşamışlardır çoktan!

Seninle olan her yeni an, her şey, gibi'dir işte, -mış gibi hissedersin acıdır, acıtır.

Cemre.Y.

Şefkat

...Şefkat...

Uyurken şefkatle, yavaşça yastığa serdiğim saçlarımı,

Uyanır uyanmaz usulca okşadım en çocukluğundan.

Cemre.Y.

Aşk Öyle Bir Şey Değildir

...Aşk Öyle Bir Şey Değildir...

"Aşk'ın şavkı yaktıysa can'ını da canan'ını da,

Gerekiyorsa tamamen vazgeçebilmektir ondan." dedim.

"Yok!" dedi en sevdiklerimden biri.

Diyemedim ki; "Konu evlat aşkıysa!" diye.

O bu konuyu sadece kadınla adam arası bir şey sandı.

Sansındı.

Böylesi bir pes edişi kimse yaşamasındı.

Cemre.Y.

Oldu İşte, Oldurdular

...Oldu İşte, Oldurdular...

Ömrümden iliğimi, kemiğimi törpüleyen

Onca zemheri ayazından sonra,

Hiç aklımdan geçmezdi

Bir Eylül'e bunca telef olup

Bir daha o ağaca yaprak olmayı bırak,

Dalından bile filiz olmaktan cayacağım.

Oldu işte, oldurdular.

Cemre.Y.

Güzeldi Tabi

...Güzeldi Tabi...

Bir kalbin OD hali, AŞK hali gibi değil mi?

O ateşle kıvıl kıvıl yanmaktayken,

Nasıl da gezinirdi damarlarımızda hızlıca.

Rengarenk kelebek kanatları gibi,

Süzüm süzüm süzülürdük her tarafa.

Güzeldi tabi, hayata ışık saçmak elbette güzeldi.

Cemre.Y.

Çek Git Yoluna

...Çek Git Yoluna...

Yıllar önce dinlemiş olduğum sözsüz müziği,

Tam sekiz saat aralıksız araya araya sonunda bulmuş insanım ben.

Bana boşuna "İmkansızız!" deme istersen!

"Sevmiyorum." de mesela.

"Bi heveslenmiştim işte,

Şimdi de hevesim geçti!" de mesela.

Zira bu hayatta,

"İmkansız!" diye bir şey yoktur,

Olasılıksızlıkları,

Azaltabilmeye bakar her şey!

Şimdi çek git yoluna, bir daha da karşıma çıkma!

Cemre.Y.

Bir Şey Var, Umuda Dair Bir Şeyler

...Bir Şey Var, Umuda Dair Bir Şeyler...

Orada, tam da kalbimin tam ortasında,

Bir şey var, umuda dair bir şeyler.

Sanki böyle...

Hani her zamanki gibi,

Çim adamının olmayan saçlarını sularken,

Birden bire,

O ufacık tohumların çimlendiğini görmek gibi bir şey.

Hani böyle hayata,

Yeniden yenilenmeye çalışan yama gibi bir şey.

Umuda sarılıp, geleceğe hayallenmek gibi bir şey.

Alnını güneşe doğru dikleştirip,

Gözlerinin içini ışıkla doldurmak gibi bir şey.

Cemre.Y.

Gülümse

...Gülümse...

Günaydın ey benim kırgın kirpiklerini tel tel öptüğüm.

Uyandıysan yeni güne,

Pencerenin perdelerini kenara sıyırırken,

Mor çiçekli sarmaşığın sana selam verdiyse gülümse.

Gitti, daha da gelmez dediğin güneş,

Bulutları kovalayıp konduysa terasının baş köşesine,

Hafif bir rüzgar öptüyse omuz başlarından gülümse.

Sade kahvenin yerine güne demli bir çayla başladıysan,

Aç karnına içilen ilaçlarına bu sefer ara verdiysen,

Derin bir nefes çektiysen sigaranın dumanından,

Her şeye rağmen, herkese rağmen yaşıyorsan,

Gülümse!

Hem de hayata inadına gülümse.

Günaydın ey benim pazar sabahım sana da günaydın.

Cemre.Y.