Ve Sen Yine, Yanımda Değilsin

...Ve Sen Yine, Yanımda Değilsin...
Bir sözsüz melodi'lik, bir şiir'lik hayatsın işte,
Kaç kelime, kaç tümce ve hatta kaç sözcük, kaç heceysen.
Zaten zor zamanlarımın,
Gönül kırgınlıklarımın sızıntıları değil mi kelimeler!
Öylesine, hesaplamadan,
Başkalarının deyimiyle ağzı laf yapmadan.
Beynim...
Kalbim...
Sigaram...
Kadehim...
Ve...
Uçları parmaklarımın.
Geri dönüp bakmaya ne gerek var, geçip gitmiş işte.
Ya da ilerisi için hayal kurmaya değer mi sin?
Önemli olan "Şimdi" m.
Ve sen...
Yine, yanımda değilsin!
Bir sözsüz melodi'lik, bir şiir'lik hayatsın işte.
Oysa ben...
Beynim sen "ol" istedim bugün,
Kalbim sen "ol",
Sigaram sen "ol",
Kadehim sen "ol",
Ve okşasın saçlarını parmak uçlarım.
Ve omzunda ağlayayım hıçkıra hıçkıra,
Bütün kırgınlıklarıma, özlemlerime,
Hatta öfkelerime rağmen!
Sen sustur hıçkırıklarımı öpücüklerinle.
Şehvetini değil de sevdanı hissedeyim.
Ben istedim ki...
Gülmek istiyorsam ve gülüyorsam herkes yanımda ya!
Ağlamak istediğimde o omuz sen olasın.
Her zaman çelik gibi dövüldükçe tavında,
Daha kuvvetle çıkıyorum ya her savaştan.
Bazen yeni kırılmış,
Öylesine yapıştırılmış bir kristal kadeh kıvamındayım işte!
Bir küçük esinti darmadağın edebilir ya beni bazen.
İstedim ki sen koru beni, kolla yabancı rüzgarlardan,
Yine sarsılmayayım, dağılmayayım.
Öyle zor ki kendi kendimi toplayıp, yeni bir ben yapmak.
Ve her ben, daha yabancı oluyor bana.
Senle ama aslında sensiz oldukça.
Anlasana noktasına yakınım yine hayatın
Bakınıyorum etrafa...
Ya virgüle çevirecek yeniden, ya da tek damla kalacak.
Yani...
"Nokta!"
Cemre.Y.