Tut Ki

…Tut Ki…
Tut ki bir film seyrediyormuşuz seninle.
Üstelik…
O zamanlar, bu zamanlarmış.
Ve hala, katıksız bir aşkın olabilitesine inanılabiliyormuş!
Tut ki…
Ne sen!
Senmişsin,
Ne ben!
Benmişim.
Mendiller dolusu gözyaşı sığdırmışız
Bizden başkaca bir çok acılara.
Sarılmak kadar kolayken,
Kokumuza hasret bırakmışız “Biz”i
Anlamsız bir vazgeçişe…
Tut ki…
Tut sana!
“Bırakmasana!”
Bize…
Sadece…
Yine…
Bizim ellerimiz kaldı görmüyor musun hala?
Cemre.Y.