Uçurum Kenarı

…Uçurum Kenarı...
Sana her sırtımı döndüğümde
Ters istikamete yol almak için,
Gitmeyeceğini,
Gitsen bile aslında
Hep bıraktığım yerde kalacağını biliyorum.
Yine de gitme ihtimalin
Yüreğimi hoplatıyor yerinden ya
Anlıyorum bir kalbim var.
Ben giderken,
Ben gitmeye çalışırken,
Ben gidemezken,
Hep mi sana doğru akar,
Yüreğimin gözyaşları?
Hayatımın eğimi sende mi artık benim?
Aslında hiç kimse anlamıyor
Benim yaralandığımı
Sadece sana değil,
Etrafımdakilere ve anneme yaralandığımı,
Kırıldığımı
Kırıldıkça küçüldüğümü,
Küçüldükçe bir çocuk öfkesiyle
Her şeyi yakıp yok etmek istediğimi
Kendimden olan bile sadece benden
Uzak duruyor kırgınlıklarımın öfkesinden.
Ben ve yorgunluklarım,
Açsam kollarımı özgürlüğe,
Aksam bir uçurum kenarından.
Biter mi hep benden alınanlar.
Almalara doymadıkça,
Önümden, arkamdan edilen şikayetler.
Yeniden çocuk olsaydım da,
Kaç yaşında olsaydım acaba?
Annemin kollarında ağlayıp
Onu bunu şikayet edebildiğim,
Hangi yaşımda olsaydım da,
Bana sımsıkı sarılıp
"Ağlama bebem,
Ben döverim onları" deseydi bana yine.
Öyle bir yaşım oldu mu benim anne?
Beni hiç koruyan oldu mu
Bitmeyen hırslara, öfkelere...
Beni hiç kollayan oldu mu anne?
Yoksa hep!
Ben mi korudum yaralarımın kabuklarını
Basmasınlar, kanatmasınlar, incitmesinler diye.
Ya sen eeyy sevgili!
Huzur bulduğum,korunaklı kolların nerede?
Al beni, annem ol bir kerecik!
Bir kerecik sar sarmala,
Şikayet edeyim sana onu, bunu, şunu
"Üzülme sevdiceğim,
Ben varım yanında" de ve yanımda ol.
Ben ve yorgunluklarım….
Açsam kollarımı,
Özgürlüğe aksam
Bir uçurum kenarından
Uçsam…
Cemre.Y.