Bir Daha Asla Omuzum Olmadan Ağlama

…Bir Daha Asla Omuzum Olmadan Ağlama…
O tek cümlelik!
Ömrümce isteyip de sana dair,
Yapamadıklarımdan sebep!
Ömrünce sana ettiğim bir tek küfürümle
Seni benden savurduğumdan beridir,
Yedi ayımızı...
Beni hiç özlememekle,
Yetmiş yıla çevirdiğinden beridir!
Her gelişinin gidişinde...
"Yokluk!" temizliği yapıyordum ben.
Bana hiç gelmezdiysen!
Çünkü her geldiğinde, özlemekten
Burnumun direğinin sızının dinmediği...
Hiç yoktan,
Kokun siniyordu yastığına yorganına!
Hiç yoktan, birkaç uzun güneş teli
Saçın düşüyordu halılara!
Hiç yoktan,
Seni doya doya öpebildiğim
Anlar kalıyordu dudaklarıma!
Hepsi iyiydi ama!
Hiç yoktan...
Ukala bir bakışın kalıyordu odandaki aynanda...
Asi burnunun izine, dayanamıyordum.
Duruyordu çünkü hala orada...
Bana öylece, dikine... dikine!
Her seferinde öpüyordum burnunun ucundan.
Ama bu sefer!
Temizlemedim hiçbir şeyi...
Ne gelişini...
Ne de gidişini....
Gereği ve zamanı neyse evimizin
Onu yaptım sadece.
Oysa yine!
Bütün varlık delillerin yine yerli yerindeydi de.
"Yokluğuna!" artık...
"Yok!" kalmıştı sanki!
Çünkü...
Hiç dokunmamışsın
Çocukluğunun aynasına!
O isyankar burnun bile değmemiş bir kere bile!
Hiç sevmemişsin meğer!
Nice zamandır kendini,
Edebileceğin son inatla,
Bana rağmen bile!
Olmadı be çocuk!
Yine olmadı.
Tamam yokluğuna korkmuyorum artık
Temizlemedim artık hiçbir şeyi ama!
Ama ben sana!
Odanın halısına
Gözyaşını damlatma demedim mi?
Bak...
Bu ikinci oluyor!
Ha birincisinin farkında bile değildin!
Hiç küfür etmemiştim daha sana!
Bir daha asla omuzum olmadan ağlama.
Cemre.Y.