Özlersin

...Özlersin...

Serin gecelerin, serin sabahları olur bazen.

Fincandaki kaçak çayın çabuk soğur.

İçtiğin sigaran bile çabuk biter.

İşte o vakit, uzaklara dalıverir gözlerin.

Bazılarının gözlerinin içine bakarak gülüşünü özlersin.

Sadece sana özel o gülüşü, zamansız özlersin.

Hani durduk yere sevdaya acıkırsın ya!

Öyle aşka aşermek gibi bir his işte.

Cemre.Y.

Belki De Güneş Çıkar

...Belki De Güneş Çıkar...

Dünden kalmış kaçak çay kıvamında uyandım yeni güne.

Ben de isterdim bir kerecik de güneş uyandırsın beni ama

Uykusu kabuslu rüyalarla dolu olanın sabrı kalmıyor geceye.

Birazdan gün ağarmaya başlar nasıl olsa.

Kahvaltı tabakları serilir masalara, çaylar demini alır.

Evlerde pazar neşesi başlar birazdan.

Tek başıma evimde çayımı yudumlarken,

Hiç yoktan umutlanırım mutlu evlerin, mutlu sesleriyle.

Kim bilir belki de güneş çıkar penceremin üzerine.

Kış günü sebepsiz sevinçlenirim işte o zaman.

Yüzüme bir gülümseme konuverir hemencecik.

Olamaz mı, olsun bence.

Cemre.Y.

Bize Biraz Umut Lazım

...Bize Biraz Umut Lazım...

Nicedir güneşsiz günlere uyansak da,

Yüzümüze bulaşan tebessümsüz sabahları atlatmak lazım.

Mor çiçekli kırların da mevsimi gelecek elbet.

İyot kokulu denizlere kavuşacağımıza inanmak lazım.

Sebepsiz gülümsemelerle,

Heyecanlı sabahlara sarılacağımız günler de gelecek elbet.

Bize biraz umut lazım, birkaç tutam da sabır yeterli.

Gelecek de bir gün gelecek elbet.

Cemre.Y.

Uçun Gidin Martılar

...Uçun Gidin Martılar...

Deniz manzarası olmayan ilçemin çatılarında martıların ne işi var?

Neredeyse penceremin pervazına konacaklar.

Şurada oturmuş aç karnıma kaçak çayımı yudumlamaktayım,

Kahvaltı desen, daha çok var çorbamı hazırlamama.

Bende olmayan ekmeğimi de paylaşamam.

Uçun gidin martılar, kahvaltısında sucuk olan yerlere gidin.

Buralar ayaz, buralar fakir, buralar kendine zor yetiyor.

Bembeyaz kanatlarınızın yönünü değiştirin.

Uçun gidin martılar, açık büfeli, bol yemekli yerlere gidin.

Hatta mümkünse beni de bir martıya çevirin.

Zira insan olmak zor zanaat ben de sizinle geleyim.

Cemre.Y.

Yine Yağmur

...Yine Yağmur...

Daha dün sabah bembeyazdı İstanbul'umun çatıları.

Birkaç gün daha yağar diyordum kar taneleri.

Terasımın karlarında kahve içecektim daha.

Bu sabah da aynı beklentiyle uyandım ama

Ne kar kalmış ne de heyecan, her yer yine yağmur.

Şimdi hayallerimin kırıklarıyla oturmuş çay içiyoruz.

Cemre.Y.

Kim Bilir?

...Kim Bilir?...

Kaç gündüzden kaç tane daha ışık kurutmalıyım

Doğru biz'e...

Tam zamanında yeniden kavuşabilmek için?

Kaç geceden kaç tane daha yıldız tozu toplamalıyım

Gece gündüz birbirini seven

Sevgisinden şüphe edilmeyen sevdaya bulaşmak için?

Kim bilir?

Cemre.Y.

Kaybettiğimiz Yerden Toplarız

...Kaybettiğimiz Yerden Toplarız...

Sonra...

Kaybettiğimiz yerden toplarız elbet

Kendimizden kalanlarımızı.

Sarsılırız, sendeleriz, düşeriz de...

Ama asla sürünmeyiz.

Hele!

Hançer yaraları dolu sırtımıza...

Asla ayak bastırmayız.

Yorgun dizlerimizden destek alarak

Yine, yeniden dimdik ayağa kalkarız.

Korkulu kabuslu geceler de bitince

"Günaydın lan yaşamak!" deriz.

Cemre.Y. 

Zor Da Olsa, Geçti!

...Zor Da Olsa, Geçti!...

Madem ki bu mecliste de bolca sükun etti adın.

Gah-ı söyleyip,

Gah-ı suskunca aktı yine sana gözüm yaşım.

Sonra gün ağardı.

Zor da olsa, geçti!

Diğer bütün geçenlerim gibi bu da geçti.

Amma velakin...

Her gece sen uyumadan önce

Nefesinden öpüyordum ben seni.

Biz'i en çok unuttuğun zamanlarda,

En azından saçlarını da öptüğümü hatırla.

Cemre.Y.

Kış Yağmuru

...Kış Yağmuru...

Yağmurun gürültüsü gök gürültüsüne karışınca,

Üstüne bir de şimşekler çakınca uyuyamıyor insan.

Korkuyorum desen paylaşacak kimsen yok!

Üşüyorum desen sarılacak kimsen yok!

Kış yağmuru bu, öyle bahar yağmurlarına benzemez.

Damlası tenine değse içinin içi üşür.

Gecesi uyunamamış nahoş bir sabahtır bu.

Geçer ama, elbet bu yalnızlık da,

Bu hiç de sevilemeyen kışlar da geçer.

Cemre.Y.

Seve Seve Sevsen Yeterdi

...Seve Seve Sevsen Yeterdi...

Sana mavi kelebek kanatlarımdan sesleniyorum sevgilim.

Öyle avaz avaz,

Feryat figan da değil ha!

Tam da kış ortasındayken,

Issız bir temmuz gecesinin yıldız yakamoz sahilindeymişiz gibi.

Hani tam da yalnızlığın dalgaları vuruyorken kumsala...

Ateş böceğinin biri usulca ellerine konmuş da,

Sadece sana ışıldıyormuş gibi fısıltıyla sesleniyorum.

Hani sen dağınığını yeni toparlanmışsın da,

Her şeyden gayri vazgeçmişken,

Hiç ummadığın anda, her şey önüne serilmiş gibi.

Ah benim...

Saçlarına çok yanlış ışıklar değmiş güneş yanığım.

Ah benim..

Ayaklarına çok yanlış yaban yolların izi kalmış kış ayazım.

Zor değildi ki beni sevinçlendirip mutlu eylemek.

Seve seve sevsen yeterdi.

Sadece sevsen yeterdi, bundan çok eminim, sevdiler çünkü!

Cemre.Y.

İşte O Zaman Görüşürüz

...İşte O Zaman Görüşürüz...

Hani en son giderken,

"İstersen görüşürüz." demiştin ya,

Sana olan o eski güvenimin

İki yakasını tekrar bir araya getirebilirsen

Görüşürüz tabi.

Çünkü neden olmasın?

Ama şimdilik...

Gözlerimin içi bile sana üşüyor.

Yani aslında,

Benim korkum ölmek değil ki,

Varsın canına can kattığımdan olsun.

Lakin...

Ya yeterince ölemezsem?

Toprak üstünde sakat kalırsam!

Kime yük olayım, benim kimsem yok ki.

İşte sen ne zaman ki

Her halimle benim her şeyim olacaksan

İşte o zaman görüşürüz.

Cemre.Y.

Arın Ruhum!

...Arın Ruhum!...

Arın ruhum!

Tozlarından arın.

Seni kirletmek isterken yakaladığın,

Yalancılardan da,

Yürek dolandırıcılarından da arın.

Korkma yokluklarına alışamamaktan.

Acıtmaya acıtır lakin geçer.

Hiç değilse,

Sahte sarılışlarla ömrünü törpüleyemezler artık.

Arın ruhum!

Ömrüne ömür verdiğin bile olsa,

Hiç usanmadan seni incitmekten zevk alan,

Seni yormaktan yorulmayan herkesten, her şeyden arın.

Cemre.Y.

Anason Kokulu Günaydınlar

...Anason Kokulu Günaydınlar...

Birazdan anason kokulu günaydınlar başlar.

Dün akşamdan kalan dağınıklıklar toparlanır yavaştan.

Salonun en güzel köşesinde yer alan

Işıklı çam ağaçları nasıl da üzgündür şimdi.

Bir kez daha aynı heyecanla kurulmak için,

Koca bir yılın daha bitmesini bekleyecek çünkü.

Tombala pulları da en az yılbaşı ağacı kadar üzgündür.

Ben mi?

Ben anason kokulu günaydınları geçeli çok oldu.

Hem yeni yıla dair hiçbir umudum kalmadığından,

Hem dilediğim bütün dileklerimin hala havada kalmasından.

Hem de artık rakıya da, acılı şalgama da ulaşamadığımdan.

Öyle yeni yıla girmek için gece on ikiyi falan beklemiyorum,

Çünkü yeni yıl heyecanımı da çaldılar benden.

Uykum gelince uyuyor, uykum bitince uyanıyorum.

Sade bir kahve eşliğinde güne başlamayı çok severdim ya

Kahveye de eskisi kadar ulaşamaz olunca,

Demli bir çay eşliğinde güne günaydın diyorum.

Öyle zeytinli, peynirli, ballı, reçelli kahvaltılarım da yok.

Ekmeğe katık ne varsa en güzel kahvaltı işte, günaysın madem.

Cemre.Y.

Şefkatle Sev

...Şefkatle Sev...

Kadınları anlamaya uğraşmakla harcayacağınız zamanı,

Onları, güven ve şefkatle sevmeye harcayın,

Size geri dönüşleri muhteşem olacaktır.

Cemre.Y.

Yorgan

...Yorgan...

Önceki gece sarılıp sarmalandığımı,

Her sabah usulca terk ediyorum.

Neyse ki o, her sonraki gece affediyor beni.

Ruhumu da, bedenimi de ısıtıyor.

Ah canım yorganım benim.

Cemre.Y.

Bize Dair Ne Varsa Kırıldı Çoktan

...Bize Dair Ne Varsa Kırıldı Çoktan...

Yıllar öncesi bizden giderken,

Burnunun ucunu bıraktığın ayna izine,

Yıllar sonrası sana en son baktığım taraf olan yana

İki dudak arası kocaman bir öpücük konduramazsın.

Zaman izin vermez buna.

Zira çoktan alıştım ben yokluğuna.

Yine yakıp yıkıp, kırıp döküp gitsen ne fayda!

Çünkü çoktan yıktın sen bizim çekirdek ötesi ailemizi.

Yıkıldı evlerimiz, şehirlerimiz,

Bize dair ne varsa kırıldı çoktan.

Aynamızın sırrı bile döküldü görmedin mi?

Ben değiştirmeye kıyamadım,

Sen bizden kalan o son bakışları da paramparça etmeye.

Lakin biz hala orada kaldık sanma!

Bir kış ayazında sildim bütün izlerini.

Radyoda Fransızca şarkılar...

Yanımda sen..

Gidiyoruz işte uzaklara.

Yosunlu buz tuttu her yanımız.

Ben alıştım küllerimden yeniden doğmaya da,

Fakat kedi canlı da değilim ya hani.

Yaza kalır mıyız işte onu bilemem.

Belki bir tutam yıldız tozu olup, seriliveririm saçlarına.

Şimdi değilse de, elbet bir gün, ben, iyi hatırla!

Cemre.Y.

Haberin Yok

...Haberin Yok...

Kokundan sonra sesini de unutmuştum ya hani.

Geçen gün rastladım sesine.

Terasta oturmuş mırıl mırıl mırıldanmaktaydın.

Şöyle bir kulak kesildim de,

Sensin desem, sen değilsin.

Penceremden başımı uzattığımdaysa,

Anılarımdaki silüetin beliverdi karşımda.

Üşüme diye aldım içeri lakin,

Ne cümleler senin cümlelerin, ne dil senin dilin.

Gözlerin hala yosun yeşili ama,

Bakışlarını çalmışlar senden haberin yok.

Sarılma teklifine karşı koyamadım ama,

Ne eller senin ellerin, ne kollar senin kolların.

Seni senden çalmışlar haberin yok.

Meğer benim de ruhumu da çalmaya gelmişsin.

Benim sırat köprüm de sen olmuşsun meğer!

Ey benim ciğer çiziğim,

Olur da bir gün daha bana yolun düşerse,

Kaybettiğin kendini bul da öyle gel.

O güzelim bedenine,

Benim güzel meleğimin ruhunu giyindir de gel.

Belki o zaman sana yeniden güvenirim.

Cemre.Y.

Yine Yanlış Yaptın Bana

...Yine Yanlış Yaptın Bana...

Pencere önü çiçeklerimin toprağını eşeledin ya

Sordun mu istiyorlar mı senin ellerini?

Memnunlar mı onların düzenine çomak sokmandan!

Oysa ben yine kıyamayıp almıştım seni evime.

Sen pişmanlığınla yüzleşecek yere

Eline ne geçerse fırlatıp attın camdan aşağıya da ne geçti eline?

Şimdi pencere önü çiçeklerim de kırgın sana.

Bir tek yapay çiçeğin umurunda değilsin.

Tıpkı benim gibi kırıla kırıla kırılacak yeri kalmamış onun da.

Yine yanlış yaptın bana ama...

Varlığınla sevinçlendirmedin ki yokluğuna üzüleyim.

Cemre.Y.

Susar Ve Vazgeçersin

...Susar Ve Vazgeçersin...

Bazen...

O kadar çok seversin ki katlandıkça katlanırsın.

Değmediğini gördükçe de artık susarsın!

Onu hayalleriyle baş başa bırakmak için

Ne gerekiyorsa yaparsın.

Ve ne kadar vazgeçmen gerekiyorsa, vazgeçersin.

Ne sanıp, neye kandıkları üçüncü şahıslara...

Mühim değildir!

Artık ona yapmak isteyip de yapamadıkların

Ve yetişmek isteyip yetemediklerin de dahil...

Hiçbir şey mühim değildir!

Benden bu kadarlı susar ve vazgeçersin!

Cemre.Y.

Ruhumu Da Ruhundan Ayrı Koydun

...Ruhumu Da Ruhundan Ayrı Koydun...

Dilinin zembereği bozulmuş ağulu cümleler akıyordu dudaklarından.

Yüreğinde bir gram pişmanlık yok kırıp döktüklerine dair.

Gecenin bir yarısı tam karakolluk acılar yaşanmakta.

Kıyılamıyor işte ömrünün sicili bozulacak diye,

İçime içime akıtıyorum gözyaşlarımı.

Lakin...

Ağrılarım hala çok ağrıyor işte.

Bedenimdeki mor güller elbet geçer de,

Güvenimin korkularının sonu ne olacak?

Ruhumu da ruhundan ayrı koydun ya,

Yine de iyi bak ama kendine.

Benden olabildiğince uzak, kendine çok yakın ol lütfen.

Cemre.Y.

Yeter Ama!

...Yeter Ama!...

Bir tek güven kırıntısı bari bırakmış olsaydın bende!

Hadi yüreğini bıraktım, gözlerinde azıcık olsun pişmanlık olsaydı.

Belki dayanamazdı yüreğimin yufkası ama...

Sen, bunca yıl sonra,

Hala yakıp yıkmaya gelmişsin bendeki seni.

Aldıklarını aldın, kırdıklarını kırdın da,

Yeter ama!

Çıkma bir daha da karşıma.

Yoksa bir tek imdat çığlığıma bakar önümden yok olman.

Bana kıydın, sana kıydın, bize kıydın.

Ömrünü hiç uğruna harcadın da ne geçti eline be çocuk.

Şimdi sadece sararmış fotoğrafların kaldı elinde de değdi mi yani.

Cemre.Y.

Arada İmsak Vakti Eksik Misal, Arada Kuşluk Vakti Eksik!

...Arada İmsak Vakti Eksik Misal, Arada Kuşluk Vakti Eksik!...
Gündöndü.
Hatta, gecelerde döndü,
Amma velakin yine de gündöndü!
Ama sanki sabah hiç olmayacakmış gibi,
Ezberlerini hepten kandırmışlar gibi,
Çoktan ardını dönmüştü güneşe, çok ama çok, çoktan!
Ki madem ben, ona...
Hep bulut olduydum ya, çoktan çekilmiştim onun ömründen.
Dün gece olsun bari, yahu!
Dün gece...
Ne demeye?
Gecenin en sağır saatinde...
Ona sımsıkı sarılmışlığına bile pişman eder insan olan bir diğerini?
Ki zaten!
Gözü yeterse...
Çiğdem çekirdek olurdu misal, yeni doğan güneşle...
Yetmedi diyelim hadi!
Saman bile olamadı ya la!
Onca sene, onun için, onun semerini taşıdığı eşeğe hem de?
Gündöndü...
Gün ile gece kaldı.
Arada imsak vakti eksik misal, arada kuşluk vakti eksik!
Uyu, hu, uyu!
Bundan gayri ne benden sana gün açar,
Ne de senden bana gece doğar,
Soyadı kısmı boş bırakılmış hükümsüz iki kayıbız biz.
Bir tek hüküm var ise, ki o da sayende, biz artık bize yok'uz.

Bundan gayri artık, biz, bize, hiç, yok'uz.

Cemre.Y.

Hayat, Hayal İşte

...Hayat, Hayal İşte...

Sabah güneşi yağmurun yüzünü yıkarken,

Gözlerim gökkuşağını da aradı bir an.

Oysa nicedir uzaktı benden hayatımın renkleri.

Nereden hayallendiysem bilemedim.

Cümle simyacısıydım halbuki,

Harflerimi dokuyordum kelimelerime.

Okuyanı değil de ruhuna dokunanı olurdu elbette.

Hayat...

Hayal işte.

CemreY.

Çünkü Sen Yoksun

...Çünkü Sen Yoksun...

Bugünlerde nice çabalasamda

Eskiden elekle evime, yüreğime taşıdığım güneşi

Aynı kalbur elekle içime atıp yaşatamıyorum kendimi

Çünkü artık içinde sen yoksun eskisi gibi.

Cemre.Y. 

Güneşli Günlerin Mevsimi De Gelecek Elbet

...Güneşli Günlerin Mevsimi De Gelecek Elbet...

Ey benim çiy damlasından yansıyan çiçek bahçem.

Yasemin kokulu saçlarına yağmurlar mı yağdı?

Ellerin de üşümüştür şimdi senin!

Burnunun ucu gül pembesine dönüşmüştür çoktan.

Gül kıvrımlı dudağının kenarına rüzgar değmiştir.

Bu puslu gri günlere kanma sakın.

Hele bir mevsimi geçsin sonbaharla kış ayazının.

Sıkı giyin bu aralar, hayata sıkı sarıl.

Güneşli günlerin mevsimi de gelecek elbet.

Cemre.Y.

Özlemelerimiz De Geçecek Bir Gün

...Özlemelerimiz De Geçecek Bir Gün...

Ah nasıl da özlemişim,

Kadife gibi naif yumuşacık,

Kırmızıya meyyal sesinin tınısını.

Nasıl da özlemişim,

O derin nefesli özür dileyişli inceden iç çekişini.

Sesinin sessizlik içindeki özrüne de kabul.

Lakin eskisi gibi güvenemem ben sana.

Büyüdün be yavrucağım.

Hangi çocukluğuna sığdırayım beni yine hançerleyişini.

Özlemelerimiz de geçecek bir gün.

Herkes kendi masalının içinde kalacak sonunda.

Bizim hikayemiz çoktan bitti zira.

Hoşça kal ama!

Hoş kal.

Cemre.Y.

Koku

...Koku...

Hiç yoktan zambak kokusunu özlediğimi fark ettim bu sabah.

Hani böyle annemin köyündeki evine giderken,

Ormanın kıyısında çıkıvermişti ya karşımıza işte tam da onu özledim.

Hiç yoktan hanımeli kokusunu da özleyiverdim birden bire.

Hani böyle çocukluğumun evine giderken,

Bahçe duvarından sarkıp çıkıvermişti ya karşımıza işte tam da onu özledim.

Ben aslında burnumun direğine hızma olan,

Kokusunu ciğerime çektiğim bütün kokuları özledim de

Artık ömrümün son çeyreğindeyken,

Önüme çiçek bahçeleri serilse ne, serilmese ne!

Cemre.Y.

Rüyan Olurdum

...Rüyan Olurdum...

Oysa ne de güzel uyunurdu

Yarin göğüs kafesinden gelen

Bi yürek dolusu ninniyle

Teninin kokusunu giyinirdim üzerime.

Sabaha kadar dudakların

Okşayışlarım olurdu.

Serilirdim sana yıldız niyetine

Rüyan olurdum.

Cemre.Y.

Ne Vakit Seni Özleyecek Olsam

...Ne Vakit Seni Özleyecek Olsam...

Hiç boşuna rüyalarımı meşgul etme ciğer çiziğim,

Daha ben onlara yeni umutlar, yeni hayaller ekeceğim.

Hiç boşuna arada bir yüzünü döküp, üzgünmüş gibi,

O yosun yeşili gözlerini dikme gözlerime.

Tam istediğin gibi çekildim ben senin ömründen.

Ki zaten ne vakit seni özleyecek olsam,

Mıh gibi aklımda "Ben sensizken daha mutluydum." deyişin.

Yeni yeni öğreniyorum işte ben de, sensizken nasıl mutlu olunuyormuş.

Cemre.Y.

Okunmuş Kitap Dilencisi

...Okunmuş Kitap Dilencisi...

Nicedir kimsesizlikten öte bir açlıktaydım.

Hayır, hayır!

Fiziksel bir açlık değildi bu.

Miden boşsa nihayetinde birkaç lokma kuru ekmeği,

Birkaç yudum suyla içmeye bakardı doymak,

Ki zaten bunu çoktan öğrenmiştim en geçmişimden.

Çocukluğumun çocuk yaşında

Kasabamızdaki evime yürüme mesafesinde olan o kütüphaneyi keşfetmiştim.

Sonra İstanbul'a taşındık tam kitapsız kaldım diye üzülürken,

Gazete kuponlarıyla biriktirilen

Meydan Larousse ansiklopedileri derken

Nihayet büyüyüp çalışmaya başlayınca

Kendimin seçip beğendiği kitabımı kendi paramla almıştım.

Sonra sonra birçok kişiye de bulaştırdım okuma sevdasını.

Derken zaman sustu, her şey, herkes durdu.

Hatta somutken, soyut oldu.

Hayat oradan oraya savururken beni acıktım, çok acıktım.

Ama dedim ya fiziksel bir açlık değildi bu.

Hayalim acıkmıştı, ruhum acıkmıştı, rüyam acıkmıştı.

Siz hiç kitap dilenciliği yaptınız mı?

Ben yaptım.

Zaman bu zaman ve ne yazıktır ki bu an.

Oysa en mukaddes kitabımızın ilk emriydi “Oku!”

Okumak ne yazana ne de yazılana bu kadar pahalı olmamalıydı.

O nedenledir ki bir kitabı nefessiz okurken,

Son sayfalarını okumak günler sürer.

Hem kitabımdan ayrılacak olmak uzatır bu süreyi,

Hem de yeni bir kitap daha alamayacak olmak.

Artık ben de okunmuş kitap dilencisiyim.

Cemre.Y.