Oysa Bugün Pazar

...Oysa Bugün Pazar...
Günaydın sevgilim,
Uzak geçmişlerin rüyasından geliyorum sana!
Kulağımda inceden bir ney sesi...
Oysa bugün pazar güya!
Hani uykuyla sarmaş dolaş,
Öğle vaktine kadar uyuşulduğu gün.
Ama ben yine uyuyamadım işte.
Bilirsin beni...
Bazen kimsesizlik değil de,
Hani yalnızlık koyar ya bana.
İşte tam da,
Öyle bir sabaha uyandım erkenden.
Günaydın sevgilim.
Kim bilir kaç yüz yıl geçti,
Yokluğuna, hiç olmamışlığına,
Günaydın demekten bıkmayalı ben.
Neyse kahvem bitmek üzere,
Çayımı demleyeyim bari.
Uzak diyarların paralel evreninden,
Kulağına bir fısıltı gelirse korkma,
O benim, kahvaltıya beklerim.
Cemre.Y.

Şimdi Lazım

...Şimdi Lazım...

Şimdi bir parça güneş lazım bana,
Bir parça da ılıman iklimli deniz lazım.
Günler iyice griye kesmeden,
Mor çiçekli akşam sefalarım yaprak dökmeden,
Ruhumu kasvetli,
Hazanlı, hüzünlü sonbahar sarmadan,
Yalnızlık hırkamı sırtıma asmadan lazım.
Mutluluğa dair ne varsa şimdi lazım üstadım.
Sonrasını aşarız birlikte!
Cemre.Y.

Sade Bir Kahve

...Sade Bir Kahve...
Puslu ve gri bir sabaha uyandım bugün,
Denize gidecektim güya!
Sade bir kahve eşliğinde terasıma çıktım.
Epeydir saçlarını okşamadığım,
Fesleğenimle, sardunyamın saçlarını okşadım.
Kendiminkiyle beraber kırıklarını aldım kalplerinin.
Cemre.Y.

Bugün Pazar

...Bugün Pazar...
Güne gülümseyerek uyandı kadın,
Rüyasında ne görmüşse belli ki mutluydu.
Uzun zaman önce aç karnında da,
Tok karnına da içilecek ilaçlarıyla vedalaşmıştı.
Sade bir kahve yaptı kendine!
Yudumlayarak verandasının kapısından çıktı.
Ayağını gıdıklayan kumları aşıp denize ulaştı.
Bugün pazardı ve daha kuşlar bile uyanmamıştı.
Usulca sokuluverdi denizin koynuna.
Bu sabah yüzünü deniz yıkayacaktı.
Daha akşama çok vardı.
Cemre.Y.

Sonra Yarın Oldu

...Sonra Yarın Oldu...
Dün gece, bütün geçmişimi çöpe attım.
Tek bir damla yaş akıtmadım gözümden.
Artık olmayanlardan, olamayanlardan,
Hiç olmayacaklardan,
Hükümlü değil geçmişimin kırgınlıkları.
Sonra yarın oldu.
Yüzümdeki çizgilere inat,
Güzel gülümsemeler takındım ruhuma.
Gamzeler kondurdum yanaklarıma.
Bundan sonra hayat düşünsün.
Cemre.Y.

Hissizlik

...Hissizlik...

Hani an oluyor ki bazen,
İnsanın,
Yürek kırgınlıklarıyla,
Gönül kırgınlıkları bir araya gelip,
Hani,
Çoktan beridir,
Yerle yeksan edilmiş,
O güven kırıkları da bir olup,
Acının acısından,
Artık hiçbir şey hissetmez olursun ya!
Tam öyle işte.
Ne kırgın,
Ne küsgün,
Ne kızgın,
Ne öfkeli,
Ne intikam hissi.
Artık öyle bir hissizliksin işte!
Cemre.Y.

Hakkım Baki

...Hakkım Baki...

Ey benim yüreğimin gülen yüzü,
Ey benim ciğerimin çiziğinin,
Baş kraliçesi!
Nicedir öğrenmiştim oysa,
Bana hiç yok, kendine hep çokluğunun.
Sana dairli varlığımın,
Senin tarafından, posam çıkana kadar
İyice sömürülüp,
Öylece bir kenara savurulup atılınca,
Güneşte unutulmuş atlas kumaş gibi,
Lime lime edilişimi izledim önce!
Sonra sonra fark edip uyandım,
Başkaları, tek bir kere bile,
Benim güvenimi kırdığında,
Ağızlarıyla kuş tutsalar affetmezken,
Seni ne çok affetmiştim,
İçimden, içime kırıla kırıla!
En son...
Beni, sıfatımı, sana dairliğimi, hiçe sayıp,
Başkasının götünü kollamam için,
Beni korkuluk olarak kullandığında anladım bunu.
Her aradığında beni yine bulmuş olman ise,
Sadece ve sadece bir gün yok olduğumda,
Neyi yok ettiğinin farkına varırken,
Koskoca senelerini bir hayale harcamış olmana rağmen,
Yine de son şansında,
Hazır herkes seni iyice bir salmışken,
Onca yılının diplomasını almış olmanı dilememden.
Bana faydası olacağından değil ha!
Senin şu hayatta, kazandığın,
En önemli şeyi başarmış olman.
Değil mi ki,
Ondan da vazgeçersen,
Artık kırılacak bir ben daha kalmadı bilesin.
Hakkım baki, sütüm helal olsun.
Cemre.Y.

Biri Olmalı

...Biri Olmalı...
İnsan olanın asıl sorunu,
Aslında hiç de öyle...
Kimsesizlik falan değil azizim.
İnsan, istedikten sonra,
Hani, çok da seçici olmadıktan sonra,
Ne gelirse kabulümdür hesabından,
Herkes, herkese,
Herhangi bir sıfat ihtiyacına dair,
Önemsediği birileri olabilir sonuçta!
Lakin...
Öyle bir an oluyor ki...
İnsan olanın mecburi yalnızlığına,
Yalnızlık yoldaşı olacak,
Hani yoğun bakım odalarının hemen dışındaki,
Çamaşır sepetinde saklanan çocukları gibi,
Onu bekleyip,
Onun için çarpan kalbini hissettirecek,
Bulduğu her anda içeri koşup,
Ellerini sımsıkı saracak birileri olmalı.
Biri olmalı ki,
Girilmemesi gereken,
Aşılmaması gereken duvarların arkasında bile,
Değil ki, sizin o esnalarınızda,
Başka şeylerle zaman harcamak,
Zamanın bitmesi için oyalanmak yerine,
Tüm yüreğiyle seninle olduğunu hissettiren!
Var mı?
Yok.
Cemre.Y.

Neyse, Biz!

...Neyse, Biz!...
İnsanın...
Gönlünün yüreği,
Ciğerinden kırgın olunca!
Güveninden de,
En derininden de,
Defalarca vurulunca!
Açlıktan içi göçse bile,
Tadına tuzuna dahi bakmayacağı,
Türlü çeşit yemekleri,
Onca yorgunluğuna rağmen,
Göz kararınca,
Saatlerce hiç gocunmadan, yapıyor da!
Öylece, karşısına geçip,
Sadece, kokusunu içine çekiyor işte.
Doyuyor böylece, kokuya!
Oysa...
Herkes de sanıyor ki,
En ufak acıdan,
Köşe bucak kaçınması nahifliğinden.
Kimseler de bilmiyor ki,
O en büyük sandıkları acılarının,
Her bir anını,
Hep sen yaşadın, en derininden!
Neyse, biz!...
Gülümseyelim mi yeniden?
Hayata dair,
Hani, inadına!
Bak yıldızlar hala bizi çekiyor!
En güçlü biz göçelim,
Öte aleme!
Cemre.Y.

Nazara Geldik Biz Yine!

...Nazara Geldik Biz, Yine!...

Oysa...
Sonu bucağı yoktu seni sevmelerimin!
Durduk yere,
Gözlerimin içine özlemle bakışını severdim.
Durduk yere de,
Muzip bir tebessümünü severdim misal.

Durduk yere, yüreğinin bana yansımasını severdim.

Durduk yere de, ömrüme dahil olmuşluğuna şükrümü.
Durduk yere,
Okşamalara doyamadığım,
O güneş ışıltılı saçlarını severdim.
Durduk yere de,
Kalp dudaklarından dökülen,
Şefkat dolu sözlerini.
Sonu bucağı yoktu seni sevmelerimin.
Sana, daha, katrilyonlarca bahaneler sayabilirdim.
Ta ki...
Güvenimde artık kırılacak yer kalmayana kadar!
Göze geldik biz, söze geldik,
Nazara geldik biz,
Hiç olmayacak bir kazaya değdik!
Belki de...
Aslında bizimle hiç alakası olmayan o,
Uğraklara uğradık belki kim bilir?
Bittik, gittik!
Oysa...
Neyse!

Belli ki nazara geldik biz yine!
Cemre.Y.

Gizli Özne

...Gizli Özne...

İçinden, hiç şiir esmediği günleri olur insanın.
Tek bir cümle dahi, mısra etmek istemez.
Oysa...
Dudaklarının kenarındaki tebessümde,
O gizli öznedir şiir!
Kimseler bilmez.
Cemre.Y.

Ay Dolunay

...Ay Dolunay...

En son...

Dün gece gördüm,
Zaman zaman,
Ruhumu ta...
Kendi cehennemine kadar çeken kabuslu rüyaları!
Sabaha kadar,
Kaç uykuyu uyuyamadan eskittim kimse bilemez!
Ama bu sefer kararlıydım...
Ertesi geceye taşımayacaktım,
Uykumu darağacına asan korkularımı.
Zira...
Artık...
Avutmuyordu sadece yastık yüzü değiştirmeler!
Güne...
Gözlerimi azıcık bir uyku arasıyla açmışken,
Sigaramı dudak arama sarıp,
Sade kahveme koşmada da,
Nasıl bir panik yaşadıysam?
Susuz döküldü kahve telvelerim mutfağıma!
Köşe, bucak, halı, saçak...
Ne varsa kahvelendi susuz!
Öylece bırakıp, yeni kahve yapıp,
Kapımın anahtarını üstüne kilitleyip,
Ardıma bile bakmadan evden çıkıp işime gitsem...
Gün aydın olmaz ki ruhuma.
Akşam mesaim bitip, işimden evime dönünce,
Kapımın anahtarını içime açtığımda,
Mutfağıma girerim en ilk!
Zira çamaşır makinam orada.
Daha sınırlarına ulaşamadan kalır ayaklarım,
En ilk, yerdeki fayans araları serzenişte bulunur,
Sonra çamaşır makinamın önündeki halım,
Köşe, bucak, halı, saçak...
Küskün boyunlarıyla geçit vermezler bana!
Bulaşıverirler en olmaz yerlerimin canına.
Daha ki fırına yol almaya çok var oysa.
Biliyorum.
Hem de ezberimden.
Bir keresinde, hani es kaza,
Bir kavanoz dolusu bilyelerim saçılmıştı etrafa!
Ay, dolunaydı.
Her biri de teker teker kırılmıştı,
Ta çocukluğumdan biliyorum.
Küçüktüm daha!
Sonra toparlarım sanıyordum,
Hani kurtulup sabah olunca!
Kurtuldum lakin...
Bir daha da...
Ne akşamım aynı akşam oldu,
Ne de sabahım aynı sabah.
Hiçbir mutfağın bulaşıksız fırınına yetişemedim.
O andan sonra da, asla!
Aynı yerde bırakamadım hiçbir kırığı döküğü!
Usulca yeni yapılmış kahvemi yudumlarken,
Sessiz süpürgemle,
Tertemiz ettim köşemi, bucağımı.
Bu sefer...
Bu akşam...
Sadece fırınıma koşup,
Sadece onun tozunu aldım,
Öptüm teker teker sac ayaklarını.
Değil mi ki onun bile!
Yalnızlıktan, kabuslardan korkup,
Şöyle bir sarılıp,
Saçlarından,
Yüzünden, gözünden, alnından,
Ucundan, kenarından hayatının,
Ne bileyim...
Belki de hayali değildir benim evime konmak da,
Ben zor koşup monte etmişimdir ömrüme!
En hayal kırıklığından öptüm onu,
Ta, en ilk onu hayal edip yaradılışından.
Bu gece bana kabus yok!
Ay, dolunay!
Çünkü ben...
Değil ki canımı canımdan kanırtanların!
Eşyalarımın, maddelerimin, nesnelerimin,
Zamirlerimin ve dahi sıfat koyduklarımın bile.
Ömürlerine ömür değeyim derdindeyim.
Yoksa, herkes ölür ömrü bittiğinde.
Ben de öleceğim misal.
Artık...
Tamamen pes edip,
Her şeyden vazgeçtiğimde çok ölmedim lakin.
Misal gün olur...
Kime küsüp küsmediğimi unutmayabilirim!
Ne bileyim kapımın koluyla,
Öbür odaya gitmeyeyim diye benle inatlaştı diye,
Gücenmeyi bırakabilirim.
Ne bileyim,
Aldığım kilolarca soğandan biri acı çıktı diye,
Soğana küsmeyebilirim,
Ne bileyim,
Yediğim bir kabak tatlısının kabağı göçük çıktı diye,
Ona bir ömürlük yokluk hapsetmek yerine,
Kabak tatlısıyla aramı düzeltebilirim.
Ne bileyim,
Bir komşunun getirdiği bamya yemeği,
Sümüklü sümüklü çıktı diye,
Yıllar yılı tadına dahi bakmayıp,
Yıllar sonra kendi ellerimle, usulünce yapınca,
Meğer, olunca oluyormuş dedirtmeyince...
Bamya yemeğine yeniden gülümseyebilirim.
Beni insan düsturuyla sınamayın Gök Tengrim!
Bir daha da,
Asla!
Hiçbirini...
Hiçbir zaman...
Affetmeyebilirim!
Gülümseyelim mi?
Zira ay dolunay!
Yine bizi çekiyor yıldızlar.
Onlar da sanıyorlar ki,
"Hayat, asıl bize güzel!"
Hayat...
Sadece kolay olduğu zamanlar herkese güzel.
Bu gece de...
Bundan sonraki bütün gecelerde de...
Artık, bize, kabus yok!
Cemre.Y.

Acı Anı

..Masal...
Hepsi, herkes!
Senin yaşamış olduğun onca acı anıları,
Birer masalmış gibi dinliyorlar,
Sanıyorlar ki, masal bitince,
Bütün o kötücül canavarlar,
Ölecek, yok olacak.
Ve kahramanlar,
Mutlu mesut yaşayacak!
Maalesef ki bu hikayelerin sonunda,
Bütün o kötü canavarlar,
Hala yaşamakta.
Cemre.Y.

Ya Olursa

...Ya Olursa...
Altı, üstü, bir tutam şiirdi işte.
Şöyle...
Kendi yalnızlığını, yine kendinle aldatmışçasına.
Biraz güneş, biraz deniz, biraz iyot kokusu!
Ah, bir de, hiç yoktan,
Denizin kumsalla buluştuğu o noktada,
Ayaklarını çırılçıplak sunmak o an'a!
Sonrası buz gibi iki bira,
Sonrası "Voyage" müzikleriyle kendine bir yolculuk.
Sonrası...
Çok da kalabalıklaşmadan ortalık,
Kucak dolusu özlemle, kendi yalnızlığına,
Şöyle omuz uçlarından,
Kendi kendini, mutlu bir özlemle öpmeli,
Beşinci duvara uzun uzun bakmalık.
Ama bu sefer!
Buruk değil, dudak kenarındaki tebessümler,
Bu sefer...
Bu şiir...
Bir miktar umut ile bir miktar da hayal içeriyor nihayet!
Ya olursa!
Cemre.Y.

Gidiyor

...Gidiyor...
Temmuz bile gelmiş, gidiyor işte!
Biz daha, burnumuzun ucuna,
İyot kokusunu hızmalamadan.
Daha denizi, yatak yapacaktık oysa,
Bulutu yorgan.
Cemre.Y.

Bugün Pazar

...Bugün Pazar...
Sabah serinliğiyle usulca süzülüverdi güneş,
Kadın uyanıklıkla uyku arasında,
Yatağında dönüp durmaktaydı.
Önce kirpiklerine dokundu teker teker,
Sonra burnunun ucundan öptü yavaşça.
Yanaklarından süzülüp dudaklarına,
Kibar bir buse kondurdu.
Omuzunu okşadı fısıltıyla.
"Günaydın güzellik, bugün pazar!" dedi.
Yavaşça yatağından kalktı kadın.
Çayını ocağa koymadan, sade kahvesini hazırladı.
Şöyle iyot kokulu bir kumsala uyanmadıysa ne çıkardı.
Akşamdan mayaladığı hamura göz kırptı.
Cemre.Y.

Hayata, İnadına, Hala!

...Hayata, İnadına, Hala!...

Ben ömrümde,
Birkaç cehennem yaşadım evet!
İlki, doğduğum gündü hani.
Sonrasını, yine, yeniden,
Saydırtma istersen!
Zira!
Her birini hatırladıkça,
Yeniden yaşıyorum, an ve can!
Canımın kırıklarına basılıp duruldukça da,
Öğrenmek zorunda kaldım,
Her yeni günün sabahına uyandıysam,
Bugünümü bari, cennet saymayı.
Hayata, inadına,
Hep de gülümsedim, en içten!
Lakin, ne vakit...
Gün geceye sararsa,
Artık aylardan hangi ay,
Akşamlardan hangi gece,
İhanetlerden hangi zamansa...
Şuramda!
Tam şuramda.
Tam da, en güvenip,
En sevdiklerimin otağının canında,
Şöyle, yamalıklı bir şilte bulmuşken,
Öyle bir alaz atıyor ki duman,
Öyle bir yakıyor ki ciğerimi can evimden,
Tekrar, yine, yeniden anımsıyorum,
Hiç kimseyi, sınırsız, sonsuz sevmemeyi.
Şimdilerdeyse benim cehennemim,
Asma yapraklarının salındığı bir akşamda,
Cızır cızır mangal kokusunun rehavetiyle,
Şuursuzca yemiş, içmiş, keyfine bakmakta.
Sus!
Ve zaman, yine, yeniden,
Sonsuz bir sabırla,
"Sus!" kaftanımı omuzuma sarmakta.
Ömrümde, hiç yoktan,
Cennete sarıldığım zamanlar geliveriyor aklıma,
Usulca öpüveriyorum,
Çoktan yitik sayılmak istenen ömrümün canından!
Mademki ölemiyoruz sağlıcakla...
Hayata!
İnadına!
Hala!
Cemre.Y.

Yara

...Yara...

Ben bu hayatta çok incindim,
Hiç incitmemeye de hep gayret ettim.
Lakin incitilmişler tarafından da,
Zulüm gibi incitilmelere de çok maruz kaldım.
Böyle zamanlarda bıkmadan, usanmadan,
Onlara eski yara izlerimi gösterdim.
Elbette aynı değildi yaralarımız,
Ama en azından…
Bütün içinin yağları erircesine,
Beni hiç acımadan incitenlere…
"Ben de bunca yara almamışken,
Sizi tek harf incitici laf etmedim!
Kırmadım, dökmedim,
Vazgeçmedim" i gösterdim sanırım.
Ve evet…
Hiç de öyle incilerim falan da dökülmedi.
Cemre.Y.

Günaydın

...Günaydın...

Günaydın,
Uykusunu alamamışsa da,
Güne gözlerini açmış kirpiklerim.
Günaydın,
Yatağında,
Sağa sola dönmekten sıkılmış bedenim.
Günaydın,
Sade kahvem, ilk sigaram.
Terasta kahvaltım, şekersiz çayım,
Biber çiçeklerim, asma yapraklarım,
Meyve vermeyen limon ağacım,
Evet, evet, hepimize günaydın.
Cemre.Y.

Bayram

...Bayram...
Ses'in, bir nefes' e, kuş cıvıltıları gibi şakırken,
Yar dediğine, aynı şenlikte,

Yaren oluyorsa bayramdır asıl!
Ve hiçbir bayram, asla yalnız yaşanmamalıdır.
Hiç yoktan, akşam olunca, kendine kalınca,
Gelip gidenlerin, yerinden kaydırdıkları halıları,
Koltuk örtülerini, sehpalarını düzeltmelisin misal!
Yarın gelip, yine dağıtsınlar diye dileyerek.
Cemre.Y.

Renklere Bakın!

...Renklere Bakın!...
Yüreğiniz fırtılandığında,
Mütemadiyen renklere bakın.
Mutluluk...
O renklerden birindedir mutlaka!
İlle de bir ayna yansımasında.
Ki her ne kadar...
Ki her şey'e rağmen!
O renklerden en sevdiğiniz olan,
Gecenin karanlığında bile size, hala!
"Gölge etme, başka ihsan istemem" dese dahi!
Siz...
Gölgelerinizi dahi ondan uzaklaştırıp,
O rengin, renginin güzelliğine,
Hücre hücre dahil olduğunuzu unutmayıp,
Sitemlerle, kinayelerle ömrünüzü tüketmeyip,
Durduk yere olayı,
Mitokondrilere bulaştırmayın!
Yüreğiniz fırtılandığında,
Mütemadiyen renklere bakın.
Mutluluk...
O renklerden birindedir mutlaka!
İlle de bir ayna yansımasında.
Zira...
Ayna dediğin,
Sırrıyla saklıdır.
Sırlamasan sade bir cam kalır.
Cam dediğinse,
Zamanla sararır, çizilir, eskir,
Kırılıp durur en basitinden!
Bıkılır, usanılır.
Ateşlesen...
Eriyik olup yeni bir cam olsa dahi...
Ne o aynı camdır, ne de o, aynı can.
Yüreğiniz fırtılandığında
Mütemadiyen renklere bakın.
Mutluluk...
O renklerden birindedir mutlaka!
İlle de bir ayna yansımasında.
O...
Olsa da, olmasa da.
Sen...
Olsan da, olmasan da.
Yüreğiniz fırtılandığında,
Mütemadiyen renklere bakın.
Mutluluk...
O renklerden birindedir mutlaka!
İlle de bir ayna yansımasında.
Zira...
Ayna dediğin,
Sırrıyla saklıdır.
Sırlamasan sade bir cam kalır.
Cam dediğinse,
Zamanla sararır, çizilir, eskir,
Kırılıp durur en basitinden!
Ne cam olun, ne gölge, ne de ayna,
Aynayı ayna yapan,

O sır olduğunuzu unutmayın yeter!

Bırakın herkes geveze kuş olduğunuzu sansınlar.
"Sır" dediğinin de bir ömrü var,
Bir gün gelir...

Yorulup...

Aynanın arkasından, öyle dökülürsünüz,

Herkes sizi eskimiş, pörsümüş,

Gereksiz bir cam sanır!
İşte o zaman yine, sessiz bir avazla, fısıltıyla...
"Yüreğiniz fırtılandığında,
Mütemadiyen renklere bakın.
Mutluluk...
O renklerden birindedir mutlaka!
İlle de bir ayna yansımasında." deyin kendinize.

Sizi...

En güzel yansıtan ayna olun, yalansız!
Ne kumun haberi olsun,
Ne güneşin, ne de suyun,
Ateşi, har'ı, nar'ı, od'u saymıyorum bile!
Yüreğiniz fırtılandığında,
Mütemadiyen renklere bakın.
Mutluluk...
O renklerden birindedir mutlaka!
İlle de bir ayna yansımasında.
Ki her ne kadar...
Ki her şey'e rağmen!
O renklerden en sevdiğiniz olan,
Gecenin karanlığında bile size, hala!
"Gölge etme, başka ihsan istemem" dese dahi!
Siz...
Gölgelerinizi dahi ondan uzaklaştırıp,
O rengin, renginin güzelliğine,
Hücre hücre dahil olduğunuzu unutmayıp,
Sitemlerle, kinayelerle ömrünüzü tüketmeyip,
Durduk yere olayı,
Mitokondrilere bulaştırmayın!
Cemre.Y.

Yürekten Kalbe

...Yürekten Kalbe...

Düne kadar...
Eski şiirlerimi, yenileriyle yaren edip,
Güneşe asmıştım bir, bir!
En eski şiirlerimiyse mangalda yaktığımdan beridir,
Onları bile özlediğim aklıma düştü nedense!
Çünkü şiir...
Dudaktan kalbe değil ki mirim.
Şiir...
Yürekten kalbe!
Yeniden yazılamıyor özlesen de.
Ki illa...
Senin o şiiri,
Yaşamış olmana gereksinim duymadan,
Hissedebiliyorsan, yürekçe hani!
Yeterliydi.
Düne kadar...
Eski şiirlerimi, yenileriyle yaren edip,
Güneşe asmıştım bir, bir!
Bugün'ü mü sorma!
Karışığım biraz,
Bir an sonrasını bile bilemediğimiz hayat gibi...
Karma.
Cemre.Y.

Kırmızı Gül

...Kırmızı Gül...
O değil de...
Kırmızı bir gülün,
Burnunuzun ucundan öperken,
Size en güzel kokusunu sunması kadar,
Güzel gülüşlerimiz olmalı hayatta.
Şöyle pazar keyfine özel,
Yeni hayaller eklenmeli,
Hayatın gelecek yeni sayfalarına.
Yoksa herkes nefes alıyor da,
Yaşadığını nasıl anlayacak?
Cemre.Y.

Özlemek Mi?

...Özlemek Mi?...
Deniz ve güneş yorgunu bir günden dönüp,
Gün batımını özleyince,
Koşa koşa sahile gitmek gibi yorgunum aslında.
Lakin ne vakit!
Ayaklarımı denize daldırsam,
Geçerdi bütün yorgunluklarım.
Evet aylardan temmuz,
Ve evet, yine yaz yorgunuyum ama,
Artık, ne deniz var, ne ne kum.
Güneş bile bulutlarla beraber aynı değil artık!
Özlemek mi?
Kimse bana özlemekten bahsetmesin.
Seni en iyi ben özlerim.
Cemre.Y.

Özlersin

...Özlersin...
Bazen...
Özlersin.
Gençliğinin yürüdüğü yolları,
Anılarının geçtiği anları,
Şimdi adlarını es geçtiğin,
Sokak adlarını misal!
Sadece ve sade, özlersin.
Cemre.Y.

Haziran Gülüşlü Tebessümler

...Haziran Gülüşlü Tebessümler...
Pencerelerimin perdelerini,
Üçerli beşerli, bembeyaz...
Zambak çiçeklerine terk ettiğimden beri,
Fesleğen yapraklı yalnızlıklarımın yanına,
Rengarenk çiçekli sardunyalar ektiğimden beri,
Asma ağacım yeniden yeşerdiğinden beri,
Biber çiçekleriyle, salatalık çiçekleri,
Ağız ağıza, sarmaş dolaş kavuştuğundan beri,
Haziran gülüşlü tebessümlerim var benim.
Hiç şaşmaz, her cumartesi,
Sabahında sulayıp, okşadığım hayallerim gibi,
Severim her birini teker teker.
Vakti saati gelince de...
Söverim herkeslerimin gizli ihanetlerine.
Sonra da,
Şöyle bir güzelce,
Affederim hepsini gelmişlerinden, geçmişlerinden!
Ne de olsa ömrün sonunda,
Musalla taşında yatan herkesin ardından,
"İyi bilirdik!" diyecekler nihayetinde!
Olsun.
Nasıl olsa...
O gün geldiğinde ben yine,
Düğün salonlarında,
"Ankara'nın Bağları." çalarken yaptığım gibi,
Sözlerinin acısıyla yutkuna yutkuna ağlarken,
Müziğinin ritmiyle de,
Haziran gülüşlü tebessümlerimi takınıp,
Bütün affedişlerimi savura savura söveceğim!
Cemre.Y.

Mavili Şeyler

...Mavili Şeyler...

Gecenin yıldızları serilince gökyüzüne,
Kumsala bir kamp ateşi yak ciğer çiziğim.
Belki bir şarkı mırıldanır,
Şöyle kenardan kenardan birileri.
Durduk yere meşk olur misal.
Durduk yere aşk olur kim bilir?
Sabaha kadar dinlerken,
Denizin kumsala gelip gidişini.
Bilirim seversin sen de benim gibi,
Mavili şeyleri.
Cemre.Y.

Çığlık

…Çığlık…

Aslında…
Güneş'ime veda gün batımı kızıllıktayım.
Kabuslardaki sesi çıkmayan çığlıklardayım!
Yine…
Hiç kimse duymuyor!
Korkarım…
Yine…
Başka biri olarak doğacağım.
Yani, artık, korkmuyorum da!
Çünkü sadece…
Ölümün kişisi başka!

Cemre.Y.
23.07.2014

Sev İstersen

...Sev İstersen...

Günaydın sevgilim,
Sana...
Kocaman,
Musmutlu,
Günaydın öpücüğünün yanında,
Mayası tam kıvamında,
Fırından yeni çıkmış,
Peynirli poğaça kokulu,
Pazar kahvaltıları vaat ediyorum.
Gel istersen,
Sev istersen.
Cemre.Y.

Güven Duvarı

...Güven Duvarı...
Sana düşler ülkesinin,
Hayaller şehrini vaat etmek isterdim hep!
Ömrünün her günü,
Apayrı güzelliklerle geçen günler isterdim misal.
Lakin...
Ne vakit...
Hüznümden, hazanımdan sıyrılıp,
Güneş güzeli sabahlara uyanıp,
Umutlanmaya kalksam,
Akşamında, yıldızlar kaptılar rüyalarımı.
Güven duvarımı kemirdi kemirgenler.
Seni sevmek kolay iş güzelliğim,
Seni sevmek ibadet gibi bana,
Lakin artık neresinden güveneceğim hayata?
Cemre.Y.