İnadına Gülümsemeli Hayata!

...İnadına Gülümsemeli Hayata!...

Yüzüne güneş değmiş gözlerimin,

Omuz başlarım sabah sıcağına dokunmuş.

Çıplak ayaklarım çimenlerle sırnaşmakta.

Az kalmış iyot kokusuna doymaya.

Öyle özlemişim ki kaç kulaç eder acaba!

Zülüflerim de süzülür denizin koynunda.

Benim mevsimim gelmiş belli.

İçim dışım kıpırdamakta.

Bir sevmek geçer kalbimden bir de sevilmek.

Öyle ya!

Geçmişse nihayet ayaz zamanlar,

Şimdi...

İlle de, inadına gülümsemeli hayata!

Cemre.Y.

Yağmur

...Yağmur...

İçimin kıpır kıpır güneş sıcağı olması gereken günlerde,

Hiç gelmeyen baharı beklemekteyim hala.

Pencerelerimden puslu gri rengini eksilteyim diye

Dün güzelce camlarımı silmiştim oysa!

Yarın diyordum yarın...

Yarın bahar gelecek, sonrası yaz işte diye avunuyordum.

Yarın olduğundaysa delirmişçesine yağıyordu yağmur.

Dünkü yorgunluğuma kırılmadım.

Salonumun ışıklarını yaktım güneş niyetine.

Çayımın yanına sade kahve de yaptım,

Limon ağaçlarımın yıkanışını izledim penceremden.

Günaydın olsun madem,

Hem de en sadesinden.

Cemre.Y.

Yorgun Yürekler Denizi

...Yorgun Yürekler Denizi...

Yorgun yürekler denizinde el ele vermiş hep beraber boğuluyoruz.
Birileri hayatlarımızla oyun oynarken, keyfine bakıyorken hem de.
Kumsala çizip durduğunuz büyüklü küçüklü kalpleri ise,
Sanal dalgalar savurup götürüyordu denize.
En sevdiğimiz kendi kenarına çekilmiş rahatına bakarken,
Yanık canlar ordusu gibi kırıp duruyoruz cümlelerce.
Cemre.Y.

Artık Sen Bensizsin

...Artık Sen Bensizsin...

Olmayacak mevsimde,

Hayallerinin üzerine kırağı yağmış da,

Ucu yanık mektuplara dönmüştü

Terasımdaki gülümün taç yaprakları.

Özenle alıp sakladım onu.

Durduk yere dudakların aklıma geldi,

Hani sen gülünce, dudaklarının kenarına yerleşen,

Gül kıvrımlarından öperdim ya seni.

Gururum olurdun da alnına kondururdum buselerimi.

Yokluğunda çiçeklere sardım kendimi.

Geçen gün de limon ağacım çiçeklendi misal.

Artık sen bensizsin nasıl avutursan avut kendini!

Cemre.Y.

Ümit Lazım

...Ümit Lazım...

Birkaç zamandır...

Rüzgarda savrulan elma çiçeği endişesi var içimde.

Tenime yaz güneşi değse kavrulacağım,

Rüzgarlar kasırgaya dönse pul pul döküleceğim.

Bana bir miktar ümit lazım.

Birkaç miktar da,

Baharıma ılıman iklim sunan yaz lazım.

Yoksa!

Neyse!

Cemre.Y. 

Olmuyorsa Zorlama

...Olmuyorsa Zorlama...

Kin değil de...
Sırtımda bir hançer yarası daha,
Çıkarabilirsem, ölümüm olur!
Çıkartamazsam, ölene kadar acım.
"Hepsi de bana uyar" lıyerindeyim geriye kalan ömrümün.
“Ne yapsam?
Ne yapmasam?” derken usulca dökülüverir yağmurlar.
O vakit de içimden...
“Bazen de yağmur,
Gidilmemesi gereken yollar,
Verilmesi gereken kesin kararlar için ağlar!
Olmuyorsa zorlama,
Anla ki yaratanın bir bildiği var!” der geçerim!

Cemre.Y.

Sevdiceğim

...Sevdiceğim...

Gel sevdiceğim,

Ben'i sana çarp!

Ne'n varsa her şeyini alıp da gel.

Geçmişinde sadece "Sıfır!" ı bırak ki

Biz'i de yok edemesin.

Öyle olsun ki

Bizi uzaktan görenler

"Bunca zaman

Birbirlerine yazılmayı beklemişler." desin.

Cemre.Y.

Özledim Sanma!

...Özledim Sanma!...

Ben senin,
Şakaklarındaki beyazlara bile şiir yazdım be adam!
Yüzüne konan kar tanelerinde,
Gecelerce eridim de sevdim.
Özledim sanma!
Şimdi sadece "Ahh!" ettim.
Cemre.Y.

Korkularım Korkuyor

...Korkularım Korkuyor...

Dünden beri yine,

Korkularım korkuyor sevdiğim.

Sanki koca bir yük gemisinin güvertesinden,

Marmara Denizinin tam ortasına,

Savrulmuşta,

Dalga dalga sallanmakta olan,

Kağıttan gemi gibi sallanıyor İstanbul'um!

Elim ayağımın canı çekilmiş gibiyim.

Kulaklarımda dinmeyen o uğultu geçmiyor.

En büyük depremim bu değildi lakin,

O gece koynumdaydı yavrucağım.

Sarıp sarmalayıp kucağımda dışarı çıkarırken,

O daha çok korkmasın diye korkamamıştım bile.

Kaç vakittir hiç yok ya, ahvalini ele güne sormak da yoruyor bu kalbi.

Cemre.Y.

Sevdik

...Sevdik...

Kimilerini,

Uğruna ölecek kadar sevdik!

Ama bazılarını,

Uğruna yaşamı göze alacak kadar sevdik!

Biz!

Sadece...

Birkaç kişiydik!

Cemre.Y.

Onu Bekliyorum

...Onu Bekliyorum...

Oysa ne sıcaktı elleri,
Ne şefkat ve ne bekleyişti bilsen!
İlk defa öylesine bir şarkı sundum “O”na!
O kadar kabulüydü ki...
Hiç düşünmeden kabul etti de
Hani bana şimdiye kadar
Söylenmiş hiçbir şarkı uymazdı ve bizim olmazdı ya!
Onu bekliyorum ben işte nedense.
Lakin biliyorum daha yazılamadı,
Bana sunulacak o şarkının cümleleri.
Cemre.Y.

Gönlümdesin

...Gönlümdesin...

Nicedir hislerimi kaybettim sanmaktaydım.

Gecenin üç otuzunda kimsesizliğime uyanmışken,

Omuz başlarıma sarılmış kelimeler yuvarlanıyordu ağzımdan.

Hiç birinin kifayeti yetemiyordu yüreğimi hissetmeme.

Sonra birden bire sustum, durdum, yutkundum.

"Gönlümdesin!" kelimesi geçiverdi ruhumdan.

Sonra harf harf yuvarlanıverdiler dudaklarımdan.

Hissetmeyen hislerimi hissettim o an.

Böyle bildiğin burnumun direği sızladı.

Göz pınarlarım dökülmeye hazırlanan yaşlara hazırlandı.

Yok!

Ağlamadım.

Koca bir ağız dolusu tebessüm ettim.

Kalkıp gece gece uyku mahmuru gözlerimi aynaya diktim.

Olabildiğince gülümsedim.

Şükür ki insandım hala!

Ha bu arada hala...

"Gönlümdesin unutma!"

Cemre.Y.

Derin Bir Nefes

...Derin Bir Nefes...

İçimin içinin acılarından,

İlmek ilmek eceli geçtikten sonra,
Nihayet derin bir nefes aldım.
Lakin...
Dilimdeki acı demir tadı,
Dudaklarımda uçuk yarasıyla,
Nefesimde kalmış eski bir şarkının nağmeleri.
Ne yapsam, ne yapmasam geçmiyor boğazımdan.
Demek ki,
O da...
Us'umdan usanana kadar dinlenmeli.
"Leylaklar dökülür, güller ağlasın."
Nasıl olsa,
Laleler'in henüz bundan haberi hiç olmadı değil mi?
Tıpkı,
Leylaklar dökülür, güller ağlarken,
Benim onlardan hiç haberim olmadığı gibi!
Ruhumda salınan incecik bir melodinin nağmeleriyle
Bundan sonramda kendim için yaşarım tabi.
Cemre.Y.

Salacak Bile Aynı Salacak Değil

...Salacak Bile Aynı Salacak Değil...

Sen bilemezsin lakin...

Çaya da, papatyaya da, simide de, martıya da,

Epeydir küsüm.

Bir Kız Kulesi sızlatıyor burnumun direğini...

Ona da...

"Salacak bile aynı Salacak değil ki!" diye diye,

Yalnızlığımın omuz başlarına sarılarak

Kendimi avutuyorum.

Cemre.Y.

İçinden Yandım Hep!

...İçinden Yandım Hep!...

Mesele ateş olup yanmak değil azizim,

Mesele kül olup içinden tutuşmak.

Oysa ben gün oldu kömür oldum,

Gün oldu çıra oldum,

Gün oldu kor ateş oldum,

Gün oldu kül oldum da yetmedi.

İçinden yandım hep!

En içinden,

En ciğerinin çiziğinden.

Olsun, ona da eyvallah!

Cemre.Y.

Geçer Elbet

...Geçer Elbet...

Nicedir nisan ortasında yağan kar gibi üşüyordu içim, dışım.

Meyve çiçeklerime don vurmuş, ayaza kesmişti yüreğim.

Bundan sonra, yaprak yaprak yeşillensem ne, yeşillenmesem ne?

Ne meyvelerim salkım saçak dökülebilir baharıma,

Ne de sebzelerim büyüyebilir yaza öykünen sabahlarıma.

Lakin yaşıyoruz hala,

Yaşamayı nefes almaktan ibaret sansak da,

Bugünler de geçer elbet, geçmek zorunda!

Cemre.Y.

Yoruldum!

...Yoruldum!...

Yıllardır ömrümün papatyalarının yapraklarını,

Seviyor, sevmiyor diye koparıp durmaktan da,

Ben gülümsemeye çalıştıkça hayata, inadına,

Önüme yeni seller, yeni afetler, yeni depremler,

Yeni setler yıkılmasından da,

Haylice çok...

Yo-rul-dum!

Madem öyle...

Ben de vazgeçiyorum senden ey hayat!

Mümkünse müsait bir yerde,

Bu ömürden de, bu dünyadan da gidecek var!

Cemre.Y.

Geçecek Gibi

...Geçecek Gibi...

Uyanılamayan sabahlardan birindeyim sevdiğim,

Hani böyle yorgunluk desem değil,

Kırgınlık desem hiç değil!

Yatağımla, yorganımla, yastığımla vedalaşalı çok oldu oysa.

Öksürük nöbetleriyle kalktım diye mi böyleyim acaba?

Halbuki güneş bir açsa...

Gülüverse penceremden,

Yüzümden bir makas alsa geçecek gibi bu hissislik.

Gülümseyecek gibiyim yeniden hayata,

İnadına!

Cemre.Y.

Uyan!

...Uyan!...

Hani onu özlemeyi bile unuttuğun yılların ardından,

Öylesi bir pişmanlıkla rüyana akar ya biri!

Sanki gidişine kılıf uydurmak için, almış kucağına bir erkek çocuk,

Bir ona, bir sana sarılır ya sımsıkı!

O sarılmadaki yabancıl hissi sana anlatamam.

Ruhun bilir, tanır ezelindeki o kokuyu lakin,

Sanki sen aynı sen değilsin de o hep,

Aynı aldatışındaki anında kalmış gibi!

Şöyle bir acıma gelir de yoklarsın yüreğini,

Hani sevdayı geçtim de ufacık bir şefkat bari kalmış mı diye?

Bırakmamış!

Kim bilir kaç kere kırdığı, dağıttığı,

İhanet camlarıyla kanattığı yüreğinde tek bir his olsun bırakmamış.

"Uyan!" dersin rüyandaki kendine, "Kaç kurtul bu andan."

Öyle ya...

Pişmanlıksa bu onun pişmanlığı!

Seni kendini düşündürtmesine izin verme biliyorsun ki değmez.

Bu sabahlık sade kahveyi es geç,

Bir fincan çay koy kendine,

Sabah sabah şöyle en güzelinden bir meyhane pilavı demle!

Ne rüya kalsın, ne de kabus!

"Uyan Cemre'm uyan,

Sana ne, senden sonra,

Kim, hangi pişmanlığının denizindeyse!

Aç bir müzik, salın kendi kendine!,

Artık bu hayat senin kime ne?"

Cemre.Y.

Yalan Gülüşler

...Yalan Gülüşler...

İsmiyle müsemma gül kıvrımlı gamzelerinden içtim,

Yalan gülüşlerin kahkahasının son durağındaki o hain bakışı.

Cemre.Y.

Yanık Kül Kokuları

...Yanık Kül Kokuları...

Doğrudur.

Hiç Kimseyi...

Hiç kimseyi böyle sevmiş olamam.

Lakin artık bizden

Hiçbir şey olmaz!

Ama sahi!

Hani es kaza da olsa,

Arada bir...

Sızlıyor mu senin de, burnunun direği.

Yüreğimi yaktığın o günün,

Yanık kül kokularına,

Yanıyor mu boğazının ilmeği!

"Ben hangi aklımla,

Bunca yalanı, onun hayatına,

Neden yamamaya çalıştım!" diyor musun misal?

Cemre.Y.

Var Git Yoluna

...Var Git Yoluna...

Sen benim,
Sevdaya olan son hayalimin kalbini kırdın,
Söyleyeceklerim bu kadar!
Şimdi var git yoluna,
Kiminle eğleşirsen eğleş!
Cemre.Y.

Hoşça Kal Anam, Hoşça Kal

...Hoşça Kal Anam, Hoşça Kal...

Öylece konuşup dururken,
Hani susmuştum ya bir an!
Rahmetli dedemin yanındaki mezarda yatan
Rahmetli anacığımın kulağına usulca
"Yüreğimin kemiklerinin kırıklarından,
Adım atacak yer bulamaz oldu,
Gönlüme misafir olmak isteyenler." dedim.
Bana fısıltıyla;
"Sen hele gel bir de bana sor,
Daha yeni değil mi,
Şu ayak ucumdaki boş mezara yatacak olan?" dedi.
Arkamı dönüp giderken son bir kez baktım,
Mezarlığın çıkış kapısından,
Öylece koyun koyun yatıyorlardı,
Babası, kızı ve annesi.
Sonra rüzgar daha bir esti üşüttü içimi,
Kar daha hızlı yağmaya başladı,
Sanki bir müddet olsun,
Ne görülmek ne de konuşulmak istemiyorlarmış gibiydi.
Hoşça kal anam,

Hoşça kal…
Öperim ayak uçlarından.
Cemre.Y.

Yaralarımın Yeri

...Yaralarımın Yeri...

Yaralarımın yerini iyi bildiğiniz halde,

Neden, hep oralardan konu açıyorsunuz?

Kanarsa durmaz, onu da biliyorsunuz!

Cemre.Y.

Var Mısın Bugün Mutlu Olmaya?

...Var Mısın Bugün Mutlu Olmaya?...

Güneşli bir bahar günü bugün.

Düne bıraktık hüzünleri

Var mısın bugün mutlu olmaya?

Ve sakın unutma!

Aşk hep vardır,

Dönem dönem gelir konar yüreğinin baş ucuna!

Kim daha çok severse, o kadar az sevilir de sonu şiir olur!

Bundan sonra, seven de, sevilen de hep sen ol.

Cemre.Y.

Covit'in Hangi Versiyonu?

...Covit'in Hangi Versiyonu?...

Boğaz yanığı günlerden geçiyorum sevgilim.
Ciğerlerim...
Yokuşu tırmanmaya çalışan körüklü otobüsler gibi hırıltılı.
Kulaklarımda hep bir uğultu,
Kim bilir bu hastalık da Covit'in hangi versiyonu?
Üstünden geçen yıllar yok edememiş onu.
Renksiz, kokusuz, tatsız yaşıyorum günlerdir.
Yaşıyorum dediysem de çok da inanma sen!
Halbuki baharın ilk günlerine sevinçlenmeliydim bugünlerde!
Güneşli günlerim sebepsiz mutlu ederdi ya hani beni.
Gözüm görse de ruhum sevinemiyor
Kaç gündür yavaş yavaş dallara konan meyve çiçeklerine.
Ne çok severdim oysa...
Bademin, eriğin, çileğin, kirazın müjdecisi bugünleri.
Bunca zaman, bunca ömrüm boyunca,
Gelseydin, konsaydın yüreğimin baş ucuna,
Hastalık nedir bilmezdim bence.
Oysa sen gelmedin hiç!
Hiç bir zaman gelmedin ya neyse!
Ama geçer elbet, geçecek bugünler de.
İyileşince sensizlik bile geçiyor nihayetinde.
Cemre.Y.

Geçecek Elbet!

...Geçecek Elbet!...

Bugünlerde nazlı bir çocuk gibi,

Usul usul okşuyorum, artık uzamaya başlayan saçlarımı.

İncecik olsa da iki belik yapıp yanlardan sarkıtıyorum.

Sevilmeyi özledikçe acıyan ciğerlerimiyse,

Battaniye altı buharlı tencerelere solutuyorum.

Nicedir kendimi önemsemeyi unutmuşum ki,

Durduk yere hastalanıp yataklara düştüğümü anlayınca da,

Gündüz vakti birkaç mum yakıp,

Radyodan en güzelinden sözsüz bir müzik açıp,

Yavaş yavaş okşuyorum yüreğimin yufkasını.

Geçecek elbet!

Bugünler de geçecek.

Cemre.Y.

Geçmiyor

...Geçmiyor...

Sana...

Ağır sabahlardan bahsetmiştim ya hani!

Birkaç gündür boğazımın ilmeğinde bir sancı,

Gülsem geçmiyor, ağlasam geçmiyor.

Hani böyle yutkunulamayan günler geçiyor ömrümden.

Bitki çaylarından hatta ilaçlardan bile medet umdum ama!

Yatsam geçmiyor, kalksam geçmiyor.

Hala gülümseyen fotoğraflar paylaşıyorum sayfalarımda

Lakin...

Boşuna nefes almaya çabalamak da yoruyor insanı, gitsem diyorum.

Cemre.Y.

Ağır Sabahlar

...Ağır Sabahlar...

Kirpiklerinin göz kapaklarına ağır geldiği sabahlar vardır hani,

Yatağına geri dönsen yorganın çoktan soğumuştur,

Kalkıp çay demlesen uyanamamışsın gibi ağır sabahlar vardır.

Tam battaniye altında kıvrılmalık bir gün olacak belli.

Uyumasan da kapatırsın gözlerini.

Cemre.Y.

Kader

...Kader...

Üstüm, başım...

Sağım, solum...

Yanım, yörem...

Hep hayal kırıklığı!

Yetmedi mi ey tanrım...

Bu beni, hep ama hep, denemelerin?

Anladım ki aslında...

Benim kaderimi yazmayı,

Hiç istemedin.

Hep başka can kırıklarının kopyası!

Hep başka vazgeçişlerin yapıştırması!

Lakin olmaz artık, olmaz böyle.

Zira çok sabrım da kalmadı nihayetinde.

Günler, bana hiç de sormadan geçip gittikçe,

Ömür saatim geriye sarıyor nihayetinde!

Zaman desen, eski zaman hiç değil.

Ya yırt at, sana sunulan kader çizelgemi,

Yok hükmünde var say beni.

Ya da...

Bunu, bu kaderi ona, ben yazmadım ki,

Ne diye okuyup, yaşasın, yorulsun ki bu kulum de!

Yeniden, yaz kaderimi.

Cemre.Y.