Korkuyorum Çünkü

...Korkuyorum Çünkü...
Ne kadar şanslı olduğunuzu hiç düşündünüz mü misal?
Olur olmadık zamanlarda,
Benim dedikodumu yapacak birileriniz bari etrafınızda hep var!
Ya ben...
Bir tek an...
Birinize dahi gücenecek olsam,
"Kırıldım ama neyse bari, diyemedim" diyebileceğim kadar,
Güvenebilebileciğim hiç kimsem yok!
Evet, hala gönlüme göre bir iş bulamadığım doğru!
Lakin...
Hanginizin kapısını tıngırdattım ki,
Bir bardak un veya bir tek soğan,
Yahut, bir yemek kaşığı salça için!
Nedendir bu, beni, benden çok dile dolamalarınız!
Limon mu istedim misal,
"Salatama eksik kaldı." diye bahane uydurarak!
Ne bileyim bayat ekmek falan mı istedim,
Köfte yapacağım diye kafiye koyararak!
Neyse...
Bu gece de...
Binbir dua ve aminlerle,
Dolanın dolandıklarınıza bir güzel uyuyun siz!
Beni de, öyle çok merak etmeyin!
Gürültünüz sustuğunda uyurum!
İlk kapı çarpışlı çıkışlarınızda uyanırım!
Korkuyorum çünkü!
Hepinizden, hepimizden, herkesten!
Korkuyorum çünkü.
Cemre.Y.

Vazgeçersiniz En Başından

...Vazgeçersiniz En Başından...

Herkes hayatının bir döneminde,

O en mükemmele

Ve onun önceden tutuklu mükemmel zincirlerine rastlar.

Sonra mı?

Bir şey olmaz işte,

Delicesine koşarak kaçarsınız ayrı yönlere...

Yaşanabilecekken,

Asla yaşanmaması gereken kocaman bir sevda başlangıcından.

Vazgeçersiniz en başından.

Cemre.Y.

Hoş Geldin Madem!

...Hoş Geldin Madem!...
Cancağızım!
Sana, her gün bakıp yüzünü çevirdiğin aynandan sesleniyorum.
Gözlerinin içine bakıyorum, buradayım, tam karşında,
Artık yalnız değilsin, artık yalnız değilim, artık dostuz.
Sanki böyle bahçendeki erik ağacı çiçek açmış da,
Sen karpuza aş eriyormuşsun gibi bir duygu bu!
Hoş geldin madem!
Hiç korkma.
Ve merak da etme!
Ben...
Ölsem de ölmem.
Cemre.Y.

Geçip Gittiler

...Geçip Gittiler...

Ne de kolay herkese!

Geçmişleri kapatmak...

Yeniden hayatı yaşamak.

Hem de yormadan, kasmadan "Vur dibine!" misali!

Oysa geçtiler ve gittiler ama!

Kanırta kanırta, kanata kanata geçip gittiler.

Cemre.Y.

Hep Daha Az...

...Hep Daha Az...
Boşuna ölünce meşhur olmuyor yazarlar!
Konuştukları...
Sustuklarından,
Hep daha az da ondan.
Cemre.Y.

Ruhum Hala Tadilatta

...Ruhum Hala Tadilatta...

Çocukken...
Daha küçücük bir kızken
Hep merak ederdim,
Yemek yaparken annem,
Kaynayan tencereleri,
O ocaktan diğerine eldivensiz, mendilsiz...
Nasıl da pervasız ve umarsızca taşırdı öyle
"Uf!" bile demeden!
O arkasını döner dönmez,
Hayranlıkla karışık hırslanırdım,
"Ben de yapabilirim!" diye.
Ama!
Daha ben parmaklarımı yaklaştırınca yanardı parmak uçlarım!
Şimdi yangının ortasında tek ben kalsam,
Sadece, ruhumu saran derim eriyip yok olabilir!
Bunca ömür yana yana geçip gittikten sonra...
Ruhum hala tadilatta!
Sence şimdi kimin daha,
Acıya acımaz olmuş canı, ha annem!
Cemre.Y.

Ayaza Kesti Gözyaşları

...Ayaza Kesti Gözyaşları...

Hayatıma dokunan bütün insanları değerince sevdim.
Ama sadece iki kişiyi çok başka sevdim.
Sonra güneş usulca çekildi gökyüzünden
Ayaza kesti gözyaşları!
Cemre.Y.

İyi Misin Bari

...İyi Misin Bari...

Benim bazı şiirlerimin şarkıları varsa,
Bazılarınsa müziğinin tınıları vardır.
İlla ki her ikisi birden harflerimle dans eder bazen!
Şimdi sana yağmurlu şarkılar mırıldanıyorum misal.
Oysa nicedir...
Senden de, sesinden de uzağım.
Hani diyordun ya!
"Ben sensizken daha iyiydim." diye.
İyi misin bari, hep iyi ol e mi!
Cemre.Y.

Gülüşünden Sevdim Seni

...Gülüşünden Sevdim Seni...

Gülüşün...

Cinsine ihanet edercesine

Karşı cinsine

"Reklamlar!" değil de

Sadece kendine münhasır

Hayatına idi be adam!

Bende tuttum

Gülüşünden sevdim seni.

Cemre.Y.

Mutlu Yıllar

...Mutlu Yıllar...
Hayat...
Her şeye rağmen!
Yaşamayı hak ediyor bence.
En azından...
"Nefes alıp verdik,
Geçti, bitti." diyecek kadar ucuz olmamalı!
İnadına yaşamak, inadına hayat!
Şu saatten sonra,
Gelene...
Hoş geldin,
Gidene...
Kapı zaten kırık.
Bahar yüzlü gözlerimizden,
Güneş ışıltıları saçılan gülüşlere ihtiyacımız var!
Mutlu yıllaaarrr!
Cemre.Y.

El Alem Ne Der?

...El Alem Ne Der?...
"El alem ne der?" diye diye...
Kendi içimizin klavuzunu dinlemediğimiz için oluyor bu gönülsüz kırgınlıklar!
Oysaki içimizde ne fırtınalar koptuğundan kimsenin haberi yok?

Rahmetli eski kayınpederim derdi;
"Ah be evladım, seni korusam,

Kendimden bile kollasam da şu ciğerim yarılsa içinde saklasam!
İyi ki, bir kız evladım olmamış yoksasını düşünemiyorum bile!
Bir sen oldun işte!" der idi.
O zamana kadar görmemişim ya,

Ciğer içini tam anlayamazdım asıl ne demek istediğini.
Şimdi şimdi anlar gibiyim,
Bir yanın ne olursa olsun kardeş, karındaş!
Bir yanın evvelinden yaralı bir kız kardeş?
Velev ki evlat!
Kusuruma bakın isterseniz lakin...

Faili meçhul cinayetimin tek müsebbibi olsa bile.
Evlattır mühimmatı önemli olan!
Velev ki, o kırgınsa sana en çocukluğundan,
"Sen, onun, elini...

Bayramlarda bana, onun elini, öptürdün ya!" der durur hala.
Ki oysa çocukluğumdan beridir biliyordum öyle öyle
"Unut, bitsin, gitsin." deyince unutulmadığını!

Amansız bir dilekti unutabilmesi!

Unutamadık...
Film...
Koptu işte!
Cemre.Y.

Adam Yok Çünkü

...Adam Yok Çünkü...
Etraf yavşak dolu!
Bit olmadan başlarını ezmek lazım.
Zira...
Son kararımı caydıracak kadar adam yok çünkü.
21.12.2013 S: 21:48
Cemre.Y.

Acı

...Acı...
Kimsesi olmayınca insanın
An gelip kimse'siz kalıyormuş meğer!
Sinesine yanık yarası sardığına muhtaç kaldığının
Çığlıkları figan olunca...
Bir yanın evlat feryadı,
Bir yanın anne avazı,
Bir yanın baba aymazlığı!
Böyle derin bir çaresizlikle,
Elin, kolun, kalbin tıkanır olurmuş.
Hiçbir şeyin acımasa bile...
Karındaşlığın acır taa bağırsaklarına kadar da
Kimselere diyemezsin çaresizliğini!
Ah be çocuk!
Aaahhh!
Keşke...
Keşke beş tel sigara içip,
Altı kutu daha bira içseydin de
Düşmeseydin bu dermansız pisliğe!
Sen...
Kendine ne yaptın be çocuk!
İnsan olan hiç ölmeden
Kendi cehenneminde kendini yakar mı cayır cayır!
Ah be çocuk!
Aaahhh!
Cemre.Y.

Sus

...Sus...

Bir kadını susturmanın en iyi yolu,
O susana kadar süren
Mükemmel bir öpüştür.
E tabi dudaklarını kanattıracak kadar üzmediysen.
Şimdi öp bakalım öpebilirsen.
Cemre.Y.

Acı

...Acı...
En çok bu saatlerde takılır insanın boğazının ilmeğine koca bir yumru,
Konuşsan diline acı, sussan yüreğine.
Cemre.Y.

Bari Değseydi

...Bari Değseydi...
Dönüp bakınca...
Aslında...
Çok da doğru zamanda
Ve de doğru anda vazgeçmişim diyorum.
Ne de olsa pes etmek değildi bu!
Çok da güzel vazgeçirilmişim ki...
Bir daha dönmemek üzere çekip gitmişim.
Lakin, buna sebep olanlar,
Hiç de öyle,
Arkamdan pervasızca,
Şen kahkahalar patlatamıyorlar!
Bari değseydi be!
Bari kendinizde,
Artık yok hükmünde saydığınıza değseydi.
Neyse!
Cemre.Y.

Hatıralarımı Çalıyorlar!

...Hatıralarımı Çalıyorlar!...

Sabah ayazı vurmuş gri sokakları geçip,
Denize kıyısı olan yerlerden birine gitti kadın.
Yün şapkasını iyice kaşlarının üzerine indirdi.
Kaşkolunu ensesinden soğuk girmesin diye düzeltti.
Paltosuna sımsıkı sarılarak usulca yanındaki banka oturdu.
Derin bir nefes vererek, yüreğindeki ayazı,
Denizin ayazıyla öpüştürdü.
Bir sigara yaktı en kaçağından,
Yanındaki kahvesinden yudumladı.
Sonra güneşin doğan yüzüne gülümsedi.
"Hatıralarımı çalıyorlar!" dedi kadın.
"Onları hatırlamana gerek kalmayacak." dedi adam.
Usulca süzülüp ufukta kaybolurken,
Kadına göz kırptı buluttan adam.
Gülümsedi kadın hem de yine hiç yoktan!
"Günaydın ömrüm, sana da günaydın."
Cemre.Y.

Ayna

...Ayna...

Bensiz aynalarında,
Yeni burnunun ucuna bir daha bak.
Zira ben...
Kimsenin oltası değilim!
Ucundaki yem olmaya razı olmadığım gibi.
Cemre.Y.

Yeniden Doğarım Sevgilim

...Yeniden Doğarım Sevgilim...

Ben sana "Yar!" dedim...
Oysa "Yar!"dan büyük yaralarım vardı benim.
Kapattım, kilitledim de geldim.
Ben, senden önceki,
Sensizliklerle dolu bütün hayat hikayemin,
Cümlelerini, hecelerini ve harflerini,
Kapattım, kilitledim de sana geldim.
Sen olmaya geldim.
Sen diye biri olunca,
Ben...
Yeniden doğarım sevgilim!
Cemre.Y.

Yaşamak Lazım Hayatı, Hayata, İnadına!

...Yaşamak Lazım Hayatı, Hayata, İnadına!...

Gün doğumu yahut gün batımı değilse,
Güneşin kızarmasından korkarım derdi rahmetli annem.
Hele ki bulutlar kızıla yakın öbeklenmişse eğer!
Ya depremler olur bir yerlerde,
Ya da uçaklar düşer derdi.
Öyle çok depremlerim oldu ki ömrüm boyunca,
Öyle çok uçaklarım düştü ki...
Artık...
Acımın acısı bile acımıyor desem yeridir.
Yine de...
Uyanmışsak eğer yeni bir güne,
Lodosun ardından gelen yağmuru da selamlamak gerek.
Yaşamak lazım hayatı, hayata inadına!
Cemre.Y.

Hiç Yoktan Yine Gülümsedim Hayata!

...Hiç Yoktan Yine Gülümsedim Hayata!...
Sana, serin bir sonbahar sabahının,
Sade kahve kokulu rüzgarından sesleniyorum,
Sana, kabussuz uyunmuş da uykusu alınmış,
Eli, yüzü yastık izi olmuş bir cumartesi sabahının,
Gürültüsüz yağmur çiselerinden sesleniyorum.
Ey benim sevdiğim, sevdiceğim, yürek çiziğim.
Az önce yokladım yüreğimdeki eski yerini!
Az kalsın seni unuttuğumu unutacaktım ya!
Eski bir Türk filmi şeridi gibi geçip gittin gözlerimden.
Sonra siyah beyaz ekran renklendi,
Geçen gün terasa koyduğum buğday tanelerine kuşlar kondu.
Cıvıl cıvıl cıvıldaşıp teşekkür ettiler bana.
Gülümsedim.
Hiç yoktan yine gülümsedim hayata.
Cemre.Y.

29 Ekim 1923 Türkiye Cumhuriyeti 100 Yaşında

...29 Ekim 1923 Türkiye Cumhuriyeti 100 Yaşında...

Biz senle, her 29 Ekim’de,
Cumhuriyetimizi yeniden kurardık!
Şimdi yanımda olsaydın,
Türklüğümüzün kökeninden
Orta Asya’dan başlardık yine.
Hatta ilk inanışımız olan şamanizm’e de bir dokunurduk.
Sorardın bana “Annem yoksa sen ondan mı Güneş’e bu kadar aşıksın?”
Sonra Osmanlı İmparatorluğunu kurardık Osman Gazi ile beraber,
Padişahlarımızın doğuşlarından, ölümlerine kadar hayatlarını irdelerdik!
Hatırlasana!
Fatih Sultan Mehmet’e aşık,
Kanuni Sultan Süleyman’a hayran,
Üçüncü Ahmed’in lalelerine romantik,
Yavuz Sultan Selim’e platoniktik!
Enver Paşa’ya beraberce çok da ayıp olmayan ne küfürler ederdik!
Vahdettin gibi pısırık bir çocuğa nasıl da
Batık bir gemiyi feda etmişler diye hayıflanırdık!
Abdülmecit’e ise topluca intiharın resmiyeti derdik!
Tabi ki!
Daha çöküş aşamasında!
Bu dünyaya bir Atatürk gelecekti!
Yeni bir ülke kuracaktı,
İmkan ve desteği olsa yeni bir dünya bile kurardı!
Yeni bir ülke kuracaktı,
Adı TÜRKİYE CUMHURİYETİ olacaktı.
Şimdi içinde bulunduğumuz
Bu Cumhuriyet’e yeni bir
MUSTAFA KEMAL ATATÜRK gelemeyeceğine göre!
Tabi ki!
Çoktan bitmiş bir Osmanlıya hep hayıflananlar olacaktı,
Bu dünyaya bir Atatürk daha gelemeyeceğini bilebile
Yani bir Şeriat Devleti hayal edenler olacaktı çokça!
Sonra aynı anda,
Sadece gözyaşlarımız ve ikimiz!
“BİZ, LAİK VE MÜSLÜMAN BİR DEVLET’İZ,
YAŞASIN CUMHURİYETİMİZ!” deyip birbirimize sarılırdık.
Hatırla çocuk!
Sen hep!
O zaman,
“Atatürk benim” derdin de...
Gözlerinin yosun yeşilinden beynine giren bir bakışla bakardım,
Sana sadece gülümserdim, buruk bir feda ile…
“Belki de İsmet İnönü vazgeçebilecek kadar güven ve feda ise” diye!
Hatırla çocuk!
Aslında…
Her ikimizde
Her zaman…
Tarih ve coğrafyadan nefret ettik!
Ama olsundu…
Tarih bizim tarihimiz ve unutulmaya,
Hele unutturulmaya çalışılmaya hiç gelmezdi!
Ama olsundu çocuk!
Daha iki yaşından beri boşuna konuşmadım bunları senle ben!
Tarih ve Coğrafya,
Aslında o kadar biz’dik!
Tarih ve Coğrafya ikimiz dik!
Bizim etrafımızda dönüyordu dünya,
Başkaları ise bizim etrafımızda!
Şimdiye kadar sadece ATATÜRK yatıyordu o anıt mezarda da…
Şimdi kim yatıyor yanında!
Hangimiz?
Ne zaman feda ettik kendimizi ve ülkemizi
Ne zaman feda etmeye başladık
Ülkemizin en vurucu noktalarını,
Herhangi bir devlet’e ve sayılabilecek değerlere
Küçümen görünen o doğu ülkelerine
Koskoca bir CUMHURİYET’ i yok etmek pahasına kendimizi!
Sen’i,
Ben’i,
Daha sadece bir yıl oldu çocuk bunları konuşmayalı senle!
Konuşacaktık bu yıl!
Yüz yıl olacaktı Cumhuriyetimizi kuralı!
Cemre.Y.

İnsan Olan Dedim

...İnsan Olan Dedim...
İnsan olan...
Kendinden başka her şeyin,
En ucuza alınabileceğini,
Nereden ve nasıl düşünebiliyor acaba!
Kendisi de dahil...
Bütün insanların,
Oluşum bileşenleri aynı harçtan,
Farklı sebeplerle ve farklı insanlarca,
Farklı versiyonla varyasyonlarının
Yaratıldığının bilincinde olarak!
Ama insan olan dedim tabi.
Cemre.Y.

Bu Neyin Yokluğu

...Bu Neyin Yokluğu...
Sen ömrüme,
Sıcak bir yaz sabahı gibi doğmayalı beri,
Buralar hep ayaz sevdiğim,
Hani "Özledim." desem.
Yüreğimin kıyısı, köşesi,
Ne var, ne yok hepsini söküp gitmişsin.
Öyle dingin bir hissizlik bırakmışsın ki,
Sanki sana dair ruhumda ne vardıysa,
Onu da alıp gitmişsin gibi.
Lakin...
Ne vakit, zaman sonbahara doğru aksa,
Ellerim, ayaklarım buz kesiyor ya,
Bu işte bu!
Bu neyin yokluğu çözemiyor insan.
Cemre.Y.

Ekim Sabahı

...Ekim Sabahı...

Birdenbire serin bir ekim sabahına uyanınca,
Nasıl olup da, koskoca yaz boyu,
Tabanlarını yakan o sıcağı unutup,
Buz tutar birdenbire bu ayaklar!
Biz buna yalnızlık deriz, siz hayat.
Cemre.Y.

Vazgeçmek

...Vazgeçmek...
Ben asla pes etmem de...
Siz...
Ne zaman gördünüz,
Vazgeçirilmem için,
Onca emek,

Onca çaba sarf edilmişken,
Vazgeçmemekten vazgeçmediğimi!
Gitmek gerekir bazen.
Onca çaba gerçekleştirenlerin,
Emeği bari,

Boş oy sayılmasın diye!
Gittim.
Bitti!
Cemre.Y.

Bugün Pazar

...Bugün Pazar...

Bugün pazar...
Oysa, akşamına, en sevindiğim gündü.
Ertesi, pazartesi diye!
Hatırlamıyorum, en son...
Ne vakit pes ettirildim,
Pazartesilerine kıvanç duymaktan.
En son ne zaman,
Pişman olduruldum,
Doğduğum günün adından.
En son ne zaman,
Pişman olduruldum,
Doğurduğum günün adından.
Ve en son ne vakit...
Susturuldum,
Her bitişin,
Yeni bir başlangıç olma hikayesi olduğu gerçeğini savunmaktan!
Öyle, öyle, vazgeçmeden pes ettirildim,
Bundan daha önceki hayatımdan.
Cemre.Y.

Biz Nereliyiz Şimdi?

...Biz Nereliyiz Şimdi?...
-"Peki!
O, bu, şu, öbürü neyse de...
Biz, nereliyiz şimdi?"
-"Ne yazık ki hala,
Dünya'lıyız yavrucağım!
Yıldızlarımız hala birbirinden uzak.
Lakin...
Ne vakit gökyüzüne baksak,
Bulutların şeklinin değişebileceğini var sayarak!
Ay...
Ve kutup yıldızı yönümüze hep ortak.
Evet, meraktasın nicedir biliyorum.
Seni, hala, her gece, uyumadan önce,
Her yeni güne uyandığım sabah da dahil,
Ki buna, zaman zaman, her zaman da dahil!
Seviyorum.
Sen benim zamanlar arasında
Eğip bükebileceğim bir kıvam da olmamalıydın,
Olmadın da!
Ne benim ben olmam suç.
Ne de senin, sen kalmana tam destek olmam hata.
Bunca bizsiz zamandır da...
İyiyimdir umarım ve iyisindir umarım."
Cemre.Y.

Artık Ne Fayda!

...Artık Ne Fayda!...

Vakit...
Sabır taşının çatlamasına ramak kalmışsa!
Gayrı, kendi kendine konuşup durarak,
Sabır tesbihi çekmeyi hayli geçmiştir.
Zaman...
"Amaaann!"dan ibarettir artık.
Kadın ne vakit,
Eder bilinmezlikle
Değeri düşürüldüğünü hissettirildiği anları çoğaltıldıkça,
Deniz üzerinde yüzen bir sal dahi olsa,
Adına siz tekne deyin misal.
Usuldan kulaç atar,
Tümden gelen bütün imleçlerine.
Zira anlar ki,
Hiçbir vakit,
Kendisiyle tümevarım hiç kavranamamıştır!
Şimdi...
Kim?
Hangi dilde anlatabilir ki
Sizdeki bu "Sen!" eksikliğini?
"Biz!" var!
"Ben!" var!
"Sen!" yok!
"Nasıl olacak bu iş?"der çoktan!
Sen kendince akıl tutulmalarında sörf yaparken,
Sessizce kayığını yol almaya doğru ikna etmiştir kadın.
Karşısında sessiz bir liman olsa da,
Yahut bir çağlayan...
Akacaktır o, en uzağa!
Sonra kendi kendine hayıflansan ne fayda!
Keşke...
"Keşke!"siz duysaydınız sessiz harflerinin,
Kulaklarınızı çınlatan bütün sitemlerini.
Artık...
Ne fayda!
Cemre.Y.

Garip Bir Veda Bu!

…Garip Bir Veda Bu!...

Garip bir veda bu!
Ne de olsa,
Saçlarım biraz daha uzayınca,
Yeni bir evim olacağını söyleyen sizsiniz!

Şimdi, hemen yamacımda,

Yeni bir ev yapılmakta

Lakin benim gönlüm

Birazdan daha fazla gücenik o ne olacak?

Daha da mı ırasak biz, bizden.

Hazır yürekler de nicedir ıramışken.

Cemre.Y.