İnadına Yaşamalı

...İnadına Yaşamalı...

Elimden hiçbir şeyin gelmediği kederlerle dolu ülkem...
Her yer katliam, her yer yangın,
Her şey hüzün...
Ruhum inciniyor, hem de haddinden fazla!
O halde kitaplara sığınmalı.
Kahvenin yarenliğine inanmalı.
İnadına yaşamalı.
Cemre.Y.

Sonrası Sen

...Sonrası Sen...
Vıcık vıcık nemli bir gecenin,
Sabaha yakın uyuyabildiğin son çeyreğinden,
Kuş sesleriyle dolu,
Serin bir sabaha uyanmak gibiydi seni sevmek!
Güneş ışıltılı saçlarını yüzünden yavaşça sıyırıp,
Uykulu kirpiklerini tel tel öpmek vardı şimdi.
Akşam sefalarım mor çiçeklerini salınmışken,
Sade kahvelerimizin fincanları kol kola girmeliydi misal.
Sonrası güneş, sonrası deniz, sonrası sen!
Cemre.Y.

Uzaklar Diye Bir Yer Var

...Uzaklar Diye Bir Yer Var...

"Değer!" ile
"Eder!" i,
Karşılaştırmadığımız için oluyor bütün bunlar böyle.
Şimdi mi?
Yüreğimin gönlünün kırıklarını topladım her yerden,
Öylece çekip gittim aranızdan.
Siz daha farkında değilsiniz,
Size, hiç yokluğumun!
Oysa bana çoktandır,
Uzaklar diye bir yer var,
Sessiz, sakin, huzurlu.
Yakındır, kırmadan,
Daha da kırılmadan,
Üzmeden,
Daha da üzülmeden,
Yollarımızı ayıran veda cümlelerim.
Bir hoşça kal ile,
Elveda'yı sımsıkı sarıp koynuma,
Yakındır gülümseyerek gitmelerim.
Cemre.Y.

Güven

…Güven…

Nasıl mıyım, sahi mi nasılım!
Hani böyle…
Kış ayazında özlediğin,
O sımsıcak kumları aşmışsın da,
Adım adım arşınlamışsın ya kumsalı!
Hani böyle…
Bütün zemheri aylarında hayallendiğin o sıcak günde,
Denizde mutlulukla yüzmeye bir adımın kalmış ama!
Ama sen…
Denizden başka her şeye güvenemediğin için,
Yüzemiyormuşsun gibi!
Hani böyle, sırtındaki bütün yükleri atsan bile,
Günün sonunda evine gidebilecek
Bütün kuruşlarını çalacaklarmış gibi!
Yürürüm desen ev uzak!
Yüzerim desen ölemezsin.
Cemre.Y.

İçim Yetimhane Çocukları Gibi

...İçim Yetimhane Çocukları Gibi...
Doğduğum gün, içinden terk ettin beni.
Öldüğün gün, yine terk edeceksin.
Yine yanlış yaptın anne!
Şimdi yanımda,
Başımı göğsüne yaslayıp,
Gerçekten susabileceğim,
"O" diye biri bile yokken.
Yine yanlış yaptın anne!
Sanki yüzyıl olmamış gibi sen gideli,
Cennete kaçtığın günlerin yıl dönümlerinde,
İçim yetimhane çocukları gibi acıyor işte.
Cemre.Y.

Bir Türlü Koyun Olmayı Beceremedim Ben!

...Bir Türlü Koyun Olmayı Beceremedim Ben!...
Hayat, bazen...
Miden, açlıktan jiletle kazınıp duruyor gibiyken,
Üstelik...
Aylardır...
Ekmek ile soğanı, hatta domatesi bile!
Şöyle, damağında kalacak bir yaz keyfiyle,
Ağzına dolayıp,
Çatur çutur yiyemediğin yetmiyormuş gibi!
Senden, ısrarla, inadına,
Misafire özel...
Bol kaşarlı tost istenmiş gibi!
Üstelik o misafirin,
Sen kendine münhasır,

Mesleğinle ilgili bir şeye düşünüp dururken,
Onca emeğinden sadece iki ısırık almış gibi!
Hayat bazen...
Zemheri ayazında, elin ayağın donmuşken,
Annenin yaptığı o, etli keşkeği özlemiş gibi,
Annenin yaptığı, o, etli güveci özlemiş gibi,
Tam da...
Sen, o etlerin en kaburgalısına dalmışken,
Baban tarafından,
Sen dahil...
Bütün kardeşlerinin etleri ve kemikleri,
Çoktan onun, boğazından geçmiş gibi!
Hayat bazen...
Miden, açlıktan jiletle kazınıp duruyor gibiyken,
Üstelik...
Aylardır...
Ekmek ile soğanı, hatta domatesi bile!
Şöyle, damağında kalacak bir yaz keyfiyle,
Ağzına dolayıp,
Çatur çutur yiyemediğin yetmiyormuş gibi!
Senden, ısrarla, inadına,
El alem gibi olman bekleniyormuş gibi.
Oysa artık sen...
Elinde malzeme alacak güç varken,
Saatlerce ve saatlerce...
Soğanlarını, domateslerini,
Çeşit çeşit sebzelerini ince ince doğrayıp!
Keşkeğini de yaparsın, güvecini de...
Yetmez!
Kışlık domates salçalarını, turşularını da kurarsın.
Zeytinyağlılarını da dizersin sıra sıra!
Lakin...
Hepsi, şöyle bir tastamam olunca...
Şöyle bir durup beklersin mecbur!
İlk kaşığı kim çalacak!
Hani kabusun yorulmuş mudur nihayet yemelerden!
Sen, zaten...
Kokularından çoktan doymuşsundur.
Hala...
Bunca özgürlüğüme rağmen!
Yaptığım hiçbir yemeği,
Üzerinden zaman geçmeden yiyemiyorum ben!
Misal eksilmişse rengi, kokusu, dokusu,
İlle de, eti, kemiği...
Kim doyarsa doysun madem.
Kokusu salınıyorsa doyuyorum zira...
Bir türlü koyun olmayı beceremedim ben!
Kendime bile.

Ama işte...

Hayat, sadece...

"Bazen!"ler de kalsaydı keşke!

Amma...

Ve lakin!

Sus!

"Neyse!" ye bağlan mı yor mu, her şey sonuçta!

Evet!

Evet!

Tok'um ben!

Taa, çocukluğumdan!

Cemre.Y.

Sonra Bir Gün Yitip Gidersiniz Bir Şiirin Son Mısrasında

…Sonra Bir Gün Yitip Gidersiniz Bir Şiirin Son Mısrasında…

Hani böyle…
Küs değilsindir artık!
Kırgınlık…
Yahut güceniklik de kalmamıştır çoktan!
Hani böyle…
Çookk eskiden…
Ruhun…
Ruhuyla kesişmiş sanki bir şekilde de,
O an…
Çoktan geçmiş bitmiş gibi bir histir bu!
Ama yara kabukların yerli yerindedir ya hani!
Yazık ama,
Kime, neye, ne kadar, hangi zamanda yazık?
O muamma işte!
Sonra bir gün yitip gidersiniz,
Bir şiirin son mısrasında da…
Geçip bitmiş o hissin ardından konuşurlar!
Derler ki;
O da öksüz kaldı desenize,
Gençliğimin mihenk taşları azalıyor git gide!
Cemre.Y.

Bana Bir Bahar Gerek

...Bana Bir Bahar Gerek...
Mor salkımlı leylakların kokusunu duymayı özlemek gibi bir şey bu!
Hiç de mevsimi değilken,
Sümbüllerin, nergislerin, zambaklarının kokusunu özlemek gibi.
Ne var ki artık...
Güneş bile özlediğim güneş değil.
Sarıp sarmalayıp saçlarımı okşayacak yere,
Haşlayıp duruyor omuz başlarımı.
Bana bir bahar gerek!
Şöyle nemsiz...
Buram buram çiçek kokulu bir bahar.
Cemre.Y.

Hissizlik Gibi

…Hissizlik Gibi…

Siz de…
Hayata dair…
Bir tek hayaliniz dahi olmadığı zamanlarda,
Kendinizi,
Boşuna nefes alıyormuş gibi hissediyor musunuz?
Yani böyle depresyon falan değil de,
Ona dahi gerek yokmuş gibi.
Kocaman bir boşluk, koskocaman bir hissizlik gibi.
Cemre.Y.

Affetmek

...Affetmek...
Hayatımın bu döneminde,
Affetmeyi de,
Affetmeyi seçmeye karar verdim.
Artık,
Nasıl olsa,
"Hep affediyor." diye canımı sıkanlar düşünsün.
Affetmek falan yok artık,
Direkt Allah'a havale ona göre.
Cemre.Y.

Günaydınlar

...Günaydınlar...

Yağmur sonrası herhangi bir temmuz sabahında,
Yüzünü, gözünü, burnunu,
Güneş kırıntıları öperken uyandı kadın.
Yasemin kokulu tüllerini sıyırdı penceresinden.
Bir sigara yaktı, sade kahvesini ocağa koydu.
Verandasındaki sallanan koltuğunun,
Yağmurluklarını çıkarttı hemencecik.
Bu sabah da kahvesini denize nazır içecek,
Gün batımıyla uzaklaşan pembe bulutların,
Yavaş yavaş ufuktan kaybolmasını seyredecekti.
Sonra belki bir şımarıklık yapar,
Kahvaltı tepsisini kumsala götürür,
Denizin suları ayaklarını ıslatırken,
Güne gülümserdi yeniden, günaydınlar olurdu belki.
Cemre.Y.

Ah Be Çocuk!

…Ah Be Çocuk!...

Ah be çocuk!
Benim sadece sana…
Kalbim gücenmedi ki,
Benim sadece sana…
Yüreğim gücenmedi ki,
Benim sadece sana…
Canım gücenmedi ki,
Benim sadece sana…
Ciğerim gücenmedi ki,
Benim sadece sana…
Gönlüm gücenmedi ki,
Ah be çocuk!
Benim sana içimin içi gücendi.
Artık daha nasıl,
Nerenden güvendirebilirsin ki kendini?
Şimdi…
İhanetlerin de senin olsun, iftiraların da!
Zira artık benim sana dair…
Kırgınlığım dahi kalmadı.
Ne doğuruldum ne de doğurdum!
Vücudumda bıraktığın kalıcı izleri,
Ruhumda bıraktığın yeni kalıcı izlerle tanıştırdım.
Döne dolaşa affedip unutuyorlar her gün seni.
Ah be çocuk!
Ödüm kopuyor sana…
Sen bıkıp usanmadan,
Canımın kırıklarının üstünde,
Cam kırıkları dolu ayakkabı tabanlarınla,
Sek sek oynar gibi tepinip dururken,
"Aaaaahhhhhh!
Be çocuuukkkkk" derim de,
Yine...
Senin için,
En çok ben üzülürüm diye!
Ah be çocuk!
Cemre.Y.

Günaydın Sevgili Kendim

...Günaydın Sevgili Kendim...
Kuş cıvıltılarının bulutlara karıştığı,
Sade kahvemin, sigaramın dumanına bulaştığı,
Limon ağacımın yapraklarıyla,
Sarmaşıklarımın, yapraklarıyla sırnaştığı,
Radyo Voyage müziklerinin,
Ruhumu okşadığı haziran sabahından günaydın.
Olmayanlarla, olduramadıkları mı da
Şöyle derin bir kirli sepetine doldurup,
Terastan aşağı fırlattıktan sonra,
Artık tamam'ım,
Günaydın sevgili kendim bana da günaydın.
Cemre.Y.

Bu Da Geçer!

...Bu Da Geçer!...
Nicedir,
Güzel gülüşlerimizi yarınlara erteledik.
Geçer elbet!
Bu da geçer, diğer bütün geçenlerim gibi.
Cemre.Y.

Güne Gülümse

...Güne Gülümse...
Nicedir gülümseyişlerim aynalara küsmüştü ya,
Sana sabah açan akşam sefalarımdan bahsedeceğim.
Nihayet güneşli bir pazar sabahına uyanmışken,
Sade kahvemi içerken penceremden güneşi selamladım.
Kırmızı kadife gülüm goncalanmış,
Terasıma çıkıp burnunun ucundan öptüm.
Bir de ne göreyim!
Bunu kıskanan akşam sefam mor çiçekleriyle beni çağırıyor.
Onların da taç yapraklarını okşadım teker teker.
Uzun zaman sonra dişsiz dudaklarımla güne gülümsedim.
Cemre.Y.

Zira Çoktan Öldüm Ben!

…Zira Çoktan Öldüm Ben!..
Beş haziran iki bin on dörtte…
"Beklenen her dakikanın,
On yıl ettiği günlerdeyim!" demişim!
Tam tamına...
Dokuz yıl önce demiş, sonra da eklemişim;
"Dün şuurun tamamen kapalı ve her an gidebilirken,
Bugün şuurun yerine gelmiş ve kendi nefesini alabiliyorsun.
Yarın ne haber alırım bilmiyorum,
Hani sevinmeye bile korkuyorum!
Ama anne!
Eğer, bugün ölürsen seni öldürürüm!" demişim,
Bir tek gün daha olsa bile,
Nefesini duymaya dahi, sevinmişim yani!
Belki de, kendi ruhuma bile bencilceymiş bu his!
O gün, neyse ki, çok şükür ki, ölmemiş annem.
Bizi, tam tamına,
O günden, elli beş gün sonra,,
Öylece, tamamen terk etmiş annem!
Cennet diyorlarmış adına!
Sanki bizsiz orada ne işi varsa!
Hadi bensiz neyse de...
Sanki...
Biz'siz orada ne işi varsa!
Gitmiş...
Ah be anam!
Benim...
Kabem sendin.
Hala aynı yerdeyim şimdi.
"Bilmiyorum ki şimdi ne yapılır,
Daha önce hiç, annem ölmedi ki?" diyorum,
Her yıl dönümünde, hala aynı duygudayım.
Öyle ya!
"Senin olduğun yerdir benim kabe'm anam!
İstesem de uzaklaşamam yanından, yörenden.
Ömrüm boyunca olduğu gibi
Döner dururum tavafına,
Sen duysan da, duymasan da! "
"Doğurduğun andan beridir,
Sevsen de, sevmesen de,
Olsan da olmasan da!"
Ki zira...
"Yumurtadan çıkmamışımdır nihayet!" diyeceğim,
Bilim, yumurtadan çıktığımı söylüyor!
Ona da eyvallah!
Lakin,
O, hala, yaşıyor!
İsterdim ki,
Denize nazır o odada,
Karnından iğneyle beslenmek zorunda olan senken,
O, karşıki ağaçlardan dut toplayıp,
O ağacın altında piknik yapanlardan,
Gözlemeyle et isteyip, yüzsüzce...
Bunları...
Seni, bizi hiç düşünmeden,
Hapur hupur yeyip,
Cebine attığı o birkaç dut'u da,
Ziyarete gelmiş gibi davranıp,
Senin ağzına tıkmaya çalıştığı o an'ı...
Hiç mi hiç görmemiş olaydım!
Bence o gün karar verdin sen!
Kanmak istedin seni kandırıp duran meleklere!
Zorumuza gitmesinden zorsunsadın belli ki!
Gittin yani.
Öylece...
Birçok kere...
Terk mi ettin sanki, şimdi sen bizi?
Yarı gönüllü, sımsıkı dudaklarınla,
Yarı gönüllü,
Yanaklarımı öptürdüğüm günlerimiz geliyor aklıma!
Ellerini yarı gönüllü saçlarıma götürdüğüm,
Onları, okşattığım günler!
Sonrasında nasıl da zaferle gülümserdin!
Artık, benim de çok cepli çantam var be ana!
Lakin ben...
Her bir cebini açarken,
Hala...
Her şeye rağmen!
"Rabbim yoluna dikensiz güller saçtırsın." diliyorum kızma!
Lazımı mümkün değil lugatıma!
Yokmuş ama sanki çok dilenirsem kalınırmış gibi hallere!
Ama sakın...
Bugün ölme annem!
Gayri artık...
Benim ne kabem kaldı,
Ne de uğrak yer olacak bir viranem!
Zira çoktan öldüm ben!
Cemre.Y.

Geç Mi Kaldık Ey Ömrüm!

ç..Geç Mi Kaldık Ey Ömrüm!...
Uzun yorgunlukların ertesinde...
Artık sen adına,
"Yürek!" de...
"Gönül!" de...
"Kalp!" de...
"Ciğer!" de...
Kırgınlıkların,
Can kırıklarının ötesine geçince,
Hani ihtiyarlığı,
Yaşlılığını geçince anlıyor insan!
Çok kere...
Hepsi birden, bir, olup olup,
Hani saçının diplerinden geçip geçip,
Tüm bağırsaklarını elek edip edip,
Ayak tırnağından çıkan o acının da sonu varmış!
Artık...
Acıların acımaz olduğunda anlıyor insan.
Koca bir ömrü,
Aslında sadece kendine,
Kendisi için yaşaması gerektiğini.
Geç mi kaldık ey ömrüm!
Çok mu geç kaldık,
Hiç değilse,
Birkaç dem bari mutluluğa uyanmamıza?
Cemre.Y.

Zorunda Değilim!

...Zorunda Değilim!...
Ruhunu sevmediğim birini,
Sevdiğim biri seviyor diye
Sevmek zorunda değilim!
Bu da böyle bilinsin aga!
Cemre.Y.

Olmuyor Yani!

...Olmuyor Yani!...

Sensiz...
Sarhoş bile olamıyor ki insan!
Nicedir, sana bile güvenilemiyorken,
Kimine güveneceksin?
Olmuyor yani!
Sensiz..
Ölünmüyor bile!
Cemre.Y.

Doğmak Vakti

...Doğmak Vakti...
Nicedir...
Çocukluğumdan beridir biriken,
Uykusu eksik gecelerimin,
Düş kırıklarıyla beraber,
Diş kırıklarını da bir heybeye doldurup,
Söküp attım sonunda!
Şimdi, hayata, hemen, en ilkinden doğmak vakti.
Cemre.Y.

Hiç Yok

…Hiç Yok!...

O, bu, şu değil de…
Asıl ne zaman, hiç yok'luğunu anlıyorsun biliyor musun?
Hani tırnağının kenarındaki o sertliği gayri ihtiyari ağzına götürüp,
Dişinle söker atarsın ya!
O dişlerin artık orada olmadığını,
Parmağının ucunun koca bir boşluğa düştüğünü anlayınca,
Kocaman bir hayal kırıklığı yaşıyorsun.
Anlıyorsun ki artık!
Sabredip, sebat edip, yerine ne koyarsan koy,
Hiçbir şey aynı olmayacak.
Cemre.Y.

Ey Ruhum

…Ey Ruhum…

Ey ruhum!
Kaça yarıldın sen bugün!
Kristal bir cam vazo muydun ki
Sen hariç iken,
Binbir parçaya bölündün!
Sensizlikten korkanlar
Ya bir hayli geç kaldılar,
Ya da hiç oldular…
Ahhh!
O kalan sağlar!
Cemre.Y.

Sen Uyu Sevgilim

…Sen Uyu Sevgilim…
Sen uyu sevgilim,
Ben nefesini dinlerim.
Göğsündeki başımı kımıldatmam bile!
Yeter ki yüreğinin ritmi değişmesin.
Yeter ki yüreğimin ritmi değişmesin.
Cemre.Y.

Y/Anma!

…Y/Anma!...

Sana alfabenin ilk harfi ile başlamayan,
Milyonlarca üç harf kurabilirdim.
Sen y/anma diye y/andım ben yıllar yılı adını.
Bir tek onu, ciğerimden kan damlatarak anlattım sana.
Bile isteye
Yeter ki, sen y/anma diye y/andım ben yıllar yılı adını.
Sadece ve sadece üç harf idi hepi topu!
Ben, gibi bencil sonsuz bir Güneş,
Sen, gibi her kara geceye ay aydınlık bir mehtap.
Cin, gibi görünmeze karabasan kabus,
Can, gibi bir nefeslik ömür’dü adı.
Sana alfabenin ilk harfi ile başlamayan,
Milyonlarca üç harf kurabilirdim.
Hem de bütün dünya dillerinde!
Sen gittin o üç harfi seçtin!
Y/ANMA!
Lanet olasıca adı “AŞK” olsada.
Cemre.Y.

Hoşça Kal Can Kırıklarım

...Hoşça Kal Can Kırıklarım...

Ona deki...
Ben o günlerin hiçbirini unutmadığım gibi,
Ben bugünü de asla unutmayacağım!
Artık ne kadar delirebilirse delirmesine gerek yok.
Onu yüreğimden azat ettiğim gibi,
Bugün ruhumdan da azat ettim.
Hoşça kal can kırıklarım.
Hoş kal, mutlu kal.
Cemre.Y.

Kim Bilir?

...Kim Bilir?...

Günün birinde...
Öylece derinlere dalmışken...
"Ve öğrenmek ondan, aşkın ve musikinin derinini.
Bilemedim ki ben, ne zaman büyüyeceğim.
Ona bari geç kalmasam!
Oysa...
Sesinden başka hiçbir şey bilmiyorum.
Ve ben ona ve sesine meftunum!" dedi kendi kendine.
Sanki ruhunun ruhunu,
Biri çağırmış gibiydi.
Usulca kalktı yerinden,
Silkelendi.
"Kim bilir?" dedi kendi kendine!
Kim bilir ki gün olup gelecektir o sesin sahibi.
Kim bilir...
Gün olup sarılacaktır benim de ruhumun sessizliği!
Cemre.Y.

Bahar Gelmiş

…Bahar Gelmiş…

Aylardan bahar gelmişken,
Ağaçlar, rengarenk çiçeklerini giyinmişken,
Hadi gidelim Bozcaadaya...
Sen bana bisiklet kullanmayı öğretirsin,
Ben sana,
Bana sevdalanmayı.
Cemre.Y.

Yoktum

…Yoktum…

Derecesinden bellidir,
Şiirsizliğim!
Kim bilir…
Ne kadar zamandır?
Yoktum aradığın/ız adreste?
Kız/ın!
Kıskan/ın!
Ya da hiç ipleme/yin!
Sana/Siz'e artık yoktum işte.
Cemre.Y.

Kader

…Kader…

Leblebinin kaderidir bu!
En iyi kavrulmuş leblebi de olsa,
En zengin karışık kuruyemiş tabağında olsa da...
Ortaya şöyle karışık fakir sofrasında da olsa...
Sona kalır!
Lakin günün sonunda, içindeki o acı suya,
İlk ilaç diye koşulan da odur!
Cemre.Y.

Lakin Ömür Keşke'lerle Geçmiyor

…Lakin Ömür Keşke'lerle Geçmiyor…

Epeyce bir vakit…
İçim, dışım, "Sen." doluyken,
Nasıl olup da…
Yapayalnız kaldığımı sanıyorlar,
Anlam veremiyorum!
Ben seviyorum ya onu...
O'na ne diye diye avuttum kendimi.
Epeyce bir vakittir de
Sessiz bir kabullenilişindeyim ihanetinin.
Her özlemimin birer hançeri var sırtımda.
Lakin ömür keşke'ler le geçmiyor.
Öyle bir hissizlikteyim ki…
Artık hiçbir şey acıtmıyor canımı.
Cemre.Y.