Uçurtmasının İpini Uzun Tutmayın

...Uçurtmasının İpini Uzun Tutmayın…
Onunla "Hoş" olmak da
"Sarhoş" olmak da ayrı bir güzel.
Yanında saçma sapan saçmalayabileceğiniz
Bir tek insan evladı varsa
"Hah!"
İşte onun uçurtmasının ipini uzun tutmayın,
Fazla salmayın gökyüzüne!
Cemre.Y.

Sevda Dediğin Nedir Ki!

…Sevda Dediğin Nedir Ki!...
Gül dalında goncalar açmışçasına
Aşk gülüşlü gamzelerimi özledim.
Bir de gözlerimin içinden
Yıldız yakamoz
Güneş çıkmış hallerimi.
Yoksa sevda dediğin nedir ki!
Cemre.Y.

Daha Nem Olmak Dilerdin

…Daha Nem Olmak Dilerdin…
Sesinin tınısında koyu bir düş gördüm.
Gündüz ruhuyla hem de...
Şimdi uyusam ne...
Hiç uyanmasam ne!
Hakkını helal et.
Eyyy!
Yüzümü sebepsiz yere, gülümseten ruhumun eşi!
Senden habersiz de olsa,
Ruhunla oynaştım sayılır biraz...
Nazlandım çokça ama!
Dayanamadım sonra.
Dertleştim önce sesinle, uzun, uzuuun,
Sessiz eslerimle.
Flörtleştim sonra seninle, hiç haberin olmadan!
Sonra...
"Ardımdan ne diyecekler yine!" diye
Hiç mi hiç umursamadım bile.
Zaten onlar!
Neyi demesinler diye ömrünü feda etsen
En ilk onları derler!
Oysa…
Ben…
Her gün nefes alıyorum ama!
Bugün de yaşadım işte sayende,
Şükürümsün sen benim.
Daha ne'm olacaktın?
Daha ne'm olmak dilerdin!
Cemre.Y.

Peki Ya Aşk?

...Peki Ya Aşk?...
"Peki ya aşk?"
Diyorsunuz ya bazen bana.
Yine mevsimlerden
Erikmiş,
Çilekmiş,
Kirazmış.
Yüreğim hep baharmış.
Aşk bir varmış, bir yok muş.
Cemre.Y.

Hoş Geldin

…Hoş Geldin…
Susturmuştum güya
Bütün nefes-i nefs muhabbetlerimi.
Sonra sen geldin.
Öyle arsızca değil!
Usulca…
Sabırla geldin.
E! Hoş geldin.
Cemre.Y.

Hayat Bu Sevgilim

...Hayat Bu Sevgilim...
Şu "Neyse" ile "Eyvallah"ı bu sefer de
Zemheri ayazında kurulan
Bahar güzeli hayallerin gücenişine söyleyelim.
Hayat bu sevgilim!
Resmin hangi rengine bakacağına göre değişir resim!
Cemre.Y.

Ayaza Bıraktılar Bizi

...Ayaza Bıraktılar Bizi...
Ve sonra bütün umutları vuruyorlar değil mi
En mavili bulutundan!
Oysa güneş çıkacaktı ardından,
Sonrası bahar, sonrası yazdı...
Ayaza bıraktılar bizi.
Don vurduk ne yazık ki!
Meyvelerimiz...
Gül dalında gonca çekirdeği,
Doğamamış onca cenin,
Yıkanıyor bir çamaşır makinesinde,
Ben de dahil...
Dönüp duruyoruz baksana!
Neyse.
Söyleyin o geceye.
Biz...
Ona dahi, ihanet etmedik.
Cemre.Y.

Üşümek Kaç Kilometredir Annem

...Üşümek Kaç Kilometredir Annem...

Üşümek kaç kilometredir annem?
Ellerin eskimiş elek gibi etek bezlerinden,
Yine de özenle sana sarılmışken ben
Kundağımdan sana ve bana dair'li,
O ilk anı özlemek!
Kaç kilometredir?
Ya bana en ilk sarıldığın, o ilk vuslat an'ın...
Kaç kilometredir annem?
Ya beni öpe koklaya yolladığın o ilk yalanın...
Peki ya hastane odalarındaki,
Bana beni sev'ini sakladığın onca yıl'ını itiraf ettiğin an'ın,
Kaç metredir!
Vazgeçtikçe heyecanlarımdan, gelecekli hayallerimden,
Daha da yakın mıyım sana ha!
Oysa hep hacca gidebilmekti emelin!
Rab!
Seni aldığı yetmezmiş gibi benden.
Bana dair'li hiçbir hayalini gerçek edemedim ben!
Oysa o, "Kün Feyekün!" dese...
Oynayacaktı yer ecelinden, demedi.
Ben sana erken geldim annem, sen bana çok geç,
Ve yorulmuyordular tecavüzcü tacizci beyinler!
Üşümek kaç kilometredir annem?
Sana dair olmak kaç uzay yılı bir söylesen!
Cemre.Y.

Yaşamak Böyle Bir Eylemdi

...Yaşamak Böyle Bir Eylemdi...
Özlemekti...
Yorgun gülüşlü
Hiç gerçekleşmeyecek
Pembe düşler sonrası,
Kevgire dönmüş
Bir yüreği,
Nakış bakış ama derin,
Yürekler dolusu
Sevdasıyla,
Seni kendine,
Yamalayacak birini.
İşte yaşamak...
Böyle bir eylemdi.
Cemre.Y.

Yürek Yorgunu

...Yürek Yorgunu... Bütün savaşlarımı Tek başıma yenemeyeceğimi Artık fark ettiğimde, Önce kendimi yeniden sevmeyi öğrendim. Sonra dışımdaki herkesi Kendimle beraber affedip Onları da yeniden sevmeyi öğrendim. Yorulduğum günler oldu elbette O zamanlarımdaysa Kalbimi daha güzel seven dostlarıma Evlatlık verdim. Yüreğim evlatlığınız olsun dostlar Aslında yürek yorgunuyum bu aralar... Daha fazla yormayın emi! Cemre.Y.

Biz Kadınlar

…Biz Kadınlar…

Biz kadınlar, hayallerimizin kırıklarını

Saçlarımızdan toplarız.

Toparlayamadığımız bütün yeni çıkıklara,

Göz dağını,

Göz kararını aşarak kestirenlerdeniz!

Gerekse kafatasımızın çapına hükmederiz. Cemre.Y.

Nah Geçer!

…Nah Geçer!...
Gerçi biraz yaşlanmış'ım bu aralar,
Hüzün gölgelemiş
Gözaltı uykusuzluklar'ımı!
Yeni halim beynimin ötesinde
Bir şarkı tutturmuş…
Sezen Aksu gibi "Geçer!"diyor,
Bense ona…
Sadece bir işaret çakıyorum!
"Nah Geçer!"
Oldukça da haklıyım.
Ben…
Bu hayattan…
Çıkıyorum!
Cemre.Y.

Ya Sensiz Nefessiz Kalırsam

....Ya Sensiz Nefessiz Kalırsam...
Ellerim yüzünde geziniyor,
Gözlerim kapalıyken
Parmak uçlarımı alnında gezdiriyorum,
Kaşlarına dokunuyorum,
Gözlerine,
Burnuna,
Dudaklarında biraz duruyorum,
Çenene dokunuyorum.
Yüzünü ezberime çekiyorum,
Kör olursam yüzünü hatırlatayım diye.
Kör olursam kokun var oysa!
Derin bir nefes çekiyorum
O bembeyaz teninden.
Kokunu ezberime çekiyorum,
Korkuyorum ölesiye
Korkuyorum ya sensiz,
Nefessiz kalırsam!
Cemre.Y.

Belki Bu Sefer

...Belki Bu Sefer...
Kararlıydı kadın...
Saçları bahar dallarına takacak kadar,
Papatyalardan yapılmış taca
Yakışacak kadar uzatacaktı.
Kim bilir belki bu sefer...
Yüreğinin gül gamzesinden
Usulca öperdi sevdiceği.
Papatyaları yeniden severdi,
Sevdiceği olurdu belki bu sefer.
Cemre.Y.

Günaydın Öpücüğü

…Günaydın Öpücüğü…
Bilmiyorsun sevgilim,
Ne kadar çok günaydın öpücüğü biriktirdim sana dair.
Bilsen ömrünün kalanını bana ayırırdın.
Cemre.Y.

Bir Bilsen

…Bir Bilsen…

Yan yana gelsek senle biz

Ne çok şiir ağlardık

Bir bilsen… Cemre.Y.

Yalnızlık Hırkamız

...Serçe Kalbi...

Yüreğim...
Yarası derininde
Bir serçe kalbi şimdi...
Biraz daha sıkı tutsan,
Kaburgalarım kalbimi sıkar ölürüm.
Bırakıversen, üşürüm,
"Hiç bırakamam!" diyenler sayesinde…
Hala sırtımızdadır yalnızlık hırkamız!
Cemre.Y.

Geçecek Elbet

…Geçecek Elbet…
Neyse...
Güzel kandırdın yüreğimi...
Geçecek elbet.
Cemre.Y.

Şair Falan Değilim

…Şair Falan Değilim…

Herkesin kendisini... Şair sandığı bir dünyada yaşıyoruz azizim,

Nasıl kanmasın sevdaya aç onca yürek!

Neyse ki şair falan değilim! Cemre.Y.

Yokluğuna Donmak

…Yokluğuna Donmak…
Simdi sen yeni hayatına ısınmaya çalışıyorsundur,
Ben nicedir yokluğuna donmakta iken...
Cemre.Y.

Aynadaki Göz Bebeklerim

…Aynadaki Göz Bebeklerim…
Aslında her şeyin,
Birer yanılsamaya müsait'ik durumum olduğunu kavrayıp,
Aynadaki göz bebeklerimin içinde gerçeği görünce ben!
Cemre.Y.

Unutulmuyor

...Unutulmuyor...
Bir de aklımıza düştükçe uyuyamadıklarımız var,
Unutabilmek için,
Onca akşamı geceye saramadan uykuya gömülmüşken.
Unutulmuyorsa!
Cemre.Y.

Sorsan Herkes Kendince Mutlu

…Sorsan Herkes Kendince Mutlu… Sorsan herkes kendince mutlu ama her şey… Dizi senaristleri kadar hayalkar olmuyor efendim!  O...Evlendi...Çocuğu bile oldu… Sorsan herkes kendince mutlu, Ama ben hala evlenmedim! Ben evlenmedim efendim! Benim evlat sadece ona, "Hadi evlenin de bana bir kardeş yapın!" dediydi. Bir de ondan başkasıyla evlenirsem…Neyse… Ben bir daha evlenmedim efendim Zira. Sonralarımızın çocuklarının Bir kız, bir erkek olma ihtimali kuvvetliceydi. Kaderse… çoktan kesilmişti silip attım alnımdan. Cemre.Y.

Senin Olsun

...Senin Olsun...

İnsan sevdiğini rüzgardan da,

Güneşten de kıskanır da belli etmez.

Rüzgar, saçlarını benden çok okşuyor,

Güneşse tenine benden çok dokunuyor diye...

Senin gözünse hep başka dünyalardaydı.

İşte sırf bu yüzden biz birbirimize,

Sadece aynı ana denk gelen birer rüyaydık.

Şimdi rüzgarda senin olsun, güneş de.

Eyvallah mirim, ben gider! Cemre.Y.

Can Kırıkları

…Can Kırıkları…
Rahmetli anamın sevdiği türkü ile şarkıyı
Kolaj yaparken yakaladım kendimi
O zamanlar nasıl da nefret ederdik,
Nasıl da küçümserdik oysa...
Henüz çok gençken
Yani kendimizi dünyanın en bileni sanıyorken
Müziği duyuyorduk sadece
Sözleri girmemişti yüreklerimize daha!
Can kırıkları dolmamıştı henüz ruhumuza.
Cemre.Y.

Hükümsüzdür

…Hükümsüzdür…
Yüreğimin bam telini kaybettim,
Hükümsüzdür!
Artık her şey…
Hiçbir şeye çok fazla.
Hiçbir şey…
Her şeye çok az!
Cemre.Y.

Çok Yoruldum…Çoktan!

…Çok Yoruldum Çoktan!...
"Söz!" dedim madem.
Arka planda…
Bir romanlık daha…
Sus oluyor şiirlerim
Ama ben artık,
Noktama bile susuyorum!
Hiç kimsem görmüyor nasıl olsa.
Yüreğimi sorma ha!
Yüreğimi, hiç sorma!
Çok yoruldum, çoktan!
Cemre.Y.

Güvenmiştim Son Kere

...Güvenmiştim Son Kere...

“O iyi insanlar,
O güzel atlara binip, çekip gittiler.” demiş,
Artık bu dünyaya ait olmayan
İki saygıya değer üstadlarımdan biri ve ben
Sadece bu bir cümlelik, koca bir hayatın
Üzerine kurulu kelimelerin asıl sahibinden bile
Şüpheye düştüğümden öncesi,
Hayatıma dokunan her şeyden
Şüphe eder olmuştum çoktan.
Şimdiye dek elbette,
Her ikisinin de bütün kitaplarını okumamıştım
Ama okuduğum hiçbir kitabında da
Denk gelememiştim
Üstadlarımın birinin bu tek cümlesine!
Zaten beni,
Bu cümleye bir yerlerde denk geldiğim
Andan itibaren bütün ilgilendiren
“O iyi insanlar,
O güzel atlara binip, çekip gittiler.” iydi.
Öyle ya ben büyümeye başladıkça
Hepsi teker teker gitmişlerdi.
İlk büyüdüğümü anladığımda
Daha on sekizime bile erişememiştim oysa!
Sonrası sürekli büyüdüm elimde olmadan!
Oysa yazmak istediğim konu
Hayli farklı iken başlangıcında kalıverdim öylece.
Ne bunca okuduğum kitaplar,
Ne bunca yaşadığım hayatlar ne de aşklar!
Hiç biri, hiçbir şey değilmiş meğer!
Bir tek cümlenin anlamı önemliydi benim için,
Yazanı değil!
Hayatıma dair kocaman bir yanlış algılayış!
Sorguluyor, yargılıyor ve son’luyordum
Bütün olamayanlarımı
Tek bir cümlenin sonuna dayanarak!
Artık büyümüyor küçülüyordum.
Bana bile dar geliyordu bütün kalıplarım!
Hem de hiç daralmadığım kadar!
Son’uma doğru gidiyordum ve bunu
O dahil, kızım dahil, hiç kimsem bilmiyordu!
Bitiyordum!
Yine ansızın o cümle çıktı karşıma!
“O iyi insanlar, o güzel atlara binip, çekip gittiler.”
İyi ya madem öyle bende giderdim onlarla!
Sonra vicdanım soruverdi birden bana
“Ya asıl yazanı?
Asıl o kim?”
Üstelik yıllar yılı geçtikten sonra,
Bana göre bir ömür kadar zaman sonra,
Kendimle ilgili bir gerçeği daha algılamışken...
Meğer bunca zaman ki güvensizlik duvarlarım
Bana duvarımın içinde kalanlarımı sunacakmış!
Meğer kendime destur biçip
Kendimi hayattan kolladığım o cümle,
Hep de, herkes'ime öyle değilmiş!
Meğer “O iyi insanlar,
O güzel atlara binip çekip gittiler.” değilmiş
Ömrümün bütün desturu!
Seçerek, seçilerek
Yeniden güvenilebilirmiş insanlara!
“Kalan sağlar daima benimmiş!”
Hiçbir karşılık beklenmeden
Dost olunurmuş, kardeş olunurmuş,
Ağabey olunurmuş, yar ve yaren olunurmuş hala!
Eskiden kalan dostlarımı saymazsak,
Geçen günlerde bir ağabeyim oldu mesela!
Hayatımın her adımında bana destek olan
Her anımı koruyup kollayan!
Bu satırları bile
Onun sayesinde yazıyor olabilmemi hiçe sayan!
Daha neler yazardım onunla ilgili ya susuyorum,
Çünkü kesin fırçasını yerim sonradan.
“Sana beni yaz diye mi
Ettim ben onları der ya!
Susuyorum saygımdan.”
Geçen zamanlarda...
Bir aynamız oldu mesela!
Tam her şey bitti derken ona ve bana
Ayrı ayrı kendimizi ve yüreklerimizi sunan!
Adı bende saklı bir ahbabımız diyelim ona da!
Birbirimize akan bütün dereleri ve nehirleri
Ön ve son yargısız olduğumuzca görebilen
Tek şahsına münhasır huysuz ve tatlı o kadın!
Bir kadın daha var ya
Onu da bütün kırmızılar yasaklar.
Ayrı bir seviyorum onu da!
Hele ki geçen gecelerden birinde,
Şairimin, sevdiceğimin göğsüne yaslanmış
Hayatın bize sunduklarının
Başkalarınca ellerimizde olmayan
Müdahalesiyle hayatlarımızın
Sunumlarını kaçırdıklarımızı konuşurken
Kader’e ve alın yazgısına inanmayan yarim
Ansızın dönüp bana
“Boşver bütün olanları veya olamayanları,
Sen, hayıflandığın o yoldan
Gidebilseydin hayatına,
Şimdi yanımda olamayacaktın,
Kollarımda olamayacaktın bile,
Yetmez mi bu sana?” deyiverdi.
Sımsıkı sarıldım ona
Ölüm anında değilsem de
Hayatımı film şeridiyle
O an gözlerimden geçiriverdim.
O benim cennetimdi ve buna gerçekten değerdi.
Yani hayat “O iyi insanlar,
O güzel atlara binip,
Çekip gittiler.” kadar kısa değildi?
Güvenmeli, sevmeli, değer vermeli,
Değer etmeli, aşık olmalı
Yine sevmeliydi herhangi bir sıfatla,
Kimi , olursa olsun
Yüreğinin sunmalarına
Onu seve seve sevmelerine kadar
Birine bari sınırsız güvenmeli'ydi!
Güvenmiştim son kere...
O da gitmişti.
Cemre.Y.

Hoşça Kal

...Hoşça Kal...

Herkesin, herkese kalbi kırılabilir,
Ben de sana göre belki,
Sana herkes olmuş olabilirim.
Ama...
Sen bana, herkes değildin.
Benim sana, yüreğim kırıldı cancağızım.
Ki beni iyi bilirsin benim yüreğim,
Buz dağının
Buz dağının hiç görülmeyen kütlesidir.
Çarp dur artık!
Eritemezsin.
Hoşça kal!
Cemre.Y.

Ömrümüz Ne Kadarsa

...Ömrümüz Ne Kadarsa...
Bazen rengarenk çikolatamsın,
Damağıma binbir lezzet katan.
Bazen bir demet masum papatyamsın,
Aşkın en saf halini anlatan.
Tam bir yıldır,
Sen her an yüreğimdesin ama!
Bazen sarı lalelerimsin,
İmkansızlığını anlatan...
Her geçen günümüz ömür kattı,
Bana da, sana da sevdiceğim...
Artık ömrümüz ne kadarsa...
Cemre.Y.